ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

ΚΥΡΙΑΚΗ 12/6: Ανοιχτή Συνέλευση για Φιλόζωους στο Πάρκο του ΟΣΕ

0

Ιδιαίτερα δυσάρεστη εξέλιξη για τους ιδιοκτήτες τετράποδης συντροφιάς (και τον πολιτισμό γενικότερα) είναι οι πινακίδες έξω από τις εισόδους του πάρκου σιδηροδρόμων που απαγορεύουν ρητά την είσοδο σε δεσποζόμενους σκύλους. (για τους αδέσποτους ποτέ δεν κατάλαβα πώς τους εξηγηγούνται τέτοιου είδους απαγορεύσεις, αλλά ας μη μιλήσουμε για τα αδέσποτα σήμερα).

            Έτσι, μία οικογένεια με παιδιά και σκυλιά για να περάσει ένα όμορφο απόγευμα στο πάρκο χωρίς να ξοδευτεί σε καφετέριες και παιδότοπους θα πρέπει να χωριστεί και ο ένας γονιός να μπει στο πάρκο με τα παιδιά για να παίξουν ενώ ο άλλος να φέρνει γύρους απ’ έξω –ας μην αναφέρουμε προς το παρόν την παρομοίωση «σαν τί».

            Εικάζω ότι η λογική της απαγόρευσης (αν μπορεί βέβαια μια τέτοια απαγόρευση να έχει λογική) ενδεχομένως προκύπτει από το «θέμα» του πάρκου που είναι ένα ανοιχτό μουσείο τρένων.

Ωστόσο το πάρκο του ΟΣΕ είναι και το μοναδικό πάρκο της πόλης όπου κάποιος μπορεί να περπατήσει με το σκυλί του μακριά από αυτοκίνητα, ποδήλατα και στενά, αρκετές φορές κακοφτιαγμένα, πεζοδρόμια (με ή χωρίς παρκαρισμένα αυτοκίνητα από πάνω).

Θα μπορούσαν λοιπόν εκείνοι που έφτιαξαν αυτό το καταστατικό του πάρκου που απαγορεύει τα ζώα συντροφιάς, να παραχωρήσουν χώρους μέσα στο ίδιο το πάρκο όπου τα δεσποζόμενα –έστω πάντα δεμένα με το λουρί τους- να μπορούν να βρίσκονται μαζί με την υπόλοιπη οικογένεια.

Για παράδειγμα είναι λογικό να απαγορεύεται η είσοδος σκύλων έστω και με λουρί στην μικρή περιφραγμένη παιδική χαρά ή οπουδήποτε παίζουν μικρά παιδιά (αν και ούτε γι’ αυτά υπάρχει ιδιαίτερη πρόβλεψη παρά τα περισσότερα κάνουν ριψοκίνδυνους ακροβατισμούς πάνω στα σκουριασμένα τρένα) αλλά δεν είναι λογικό να μην μπορούν να κάθονται απ’ έξω μαζί με τους γονείς ή να περπατάνε σε χώρους του πάρκου που δεν χρησιμοποιούνται καν από τους επισκέπτες που δεν έχουν σκύλο.

            Αυτά και άλλα πολλά θέματα που βασανίζουν καθημερινά τετράποδα και ανθρώπους της πόλης θα συζητηθούν στην ανοιχτή συνέλευση της Κυριακής με την ελπίδα όλα αυτά τα τριτοκοσμικά που συμβαίνουν σε σχέση με αδέσποτους και δεσποζόμενους σκύλους να εκλείψουν επιτέλους από την Καλαμάτα.

            Προσωπικά πάντως είμαι πολύ αισιόδοξη ότι αυτή η απαγόρευση θα αρθεί σύντομα. Πλέον οι περισσότερες οικογένειες νέων ανθρώπων έχουν τετράποδα μέλη, ενώ οι υγιείς και ανέξοδες δραστηριότητες στη φύση κερδίζουν έδαφος όσο μειώνονται οι μισθοί. Είναι κρίμα λοιπόν μια τέτοια καλή συνήθεια –έστω και αν ξεκίνησε από ανάγκη- να μην υποστηρίζεται από την πολιτεία.

Αφήστε που η πικρή πραγματικότητα καταδεικνύει ότι με τέτοιες χρηματικές απολαβές μόνο σκυλί θα μπορεί να έχει πλέον ένα νέο ζευγάρι στην Ελλάδα και αυτό στην καλύτερη των περιπτώσεων.

 

Υ.Γ. Για το -απώτερο- μέλλον (για να μην τρέφουμε και αυταπάτες) μέχρι και ειδικός περιφραγμένος χώρος για να αφήνονται ελεύθερα να τρέχουν και να παίζουν τα σκυλιά θα μπορούσε να γίνει μέσα στο πάρκο, αλλά για κάτι τέτοιο μάλλον θα πρέπει να περιμένουμε πολύ.

Επίσης, όπως μπορεί κάποιος να δει σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, υπάρχει μεγάλη ποικιλλία σημάτων που δηλώνουν πότε μπορεί ένα σκυλί να εισέρχεται σ’ έναν δημόσιο χώρο και πότε όχι (συνήθως η είσοδος δεν επιτρέπεται σε νεκροταφεία και σε χώρους που θεωρούνται μνημεία ή ιδιωτικούς κήπους και πάρκα –σίγουρα όμως όχι σε δημόσιους), πότε μόνο με λουρί και πότε χωρίς λουρί ακόμα. Γιατί λέξεις τύπου «απαγορεύεται», μόνο αρνητικά συναισθήματα δημιουργούν στους πολίτες.

 

Α. Σπ.

 

84 Συνολικές προβολές, 1 Σήμερα

Comments are closed.