ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Μάθημα αποτυχίας και επιτυχίας

0

 

 


 

επισημανσεις

%ce%b8%ce%b1%ce%bd%ce%b1%cf%83%ce%b7%cf%82-%cf%80%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%b5%cf%82Του Θανάση Παντέ

 

«ΣΤΑ 18 ΜΟΥ γνώρισα την αποτυχία. Στις Πανελλαδικές. Ενα «5» στη Χημεία ήταν 11 κόλαφος για μέτριο υποψήφιο της πρώτης δέσμης, πόσω μάλλον για αριστούχο απόφοιτο προτύπου σχολής.

ΗΤΑΝ όμως λογικό. Ποτέ δεν μου άρεσε η Χημεία, το «στανταράκι 20» των εξετάσεων για κάθε υποψήφιο που φιλοδοξούσε να περάσει σε μια από τις «τρέντι» σχολές της εποχής. Αρκεί να διάβαζες!

ΔΕΝ το έκανα και μάλλον ήμουν ο μόνος με μέσο όρο 17 στα υπόλοιπα μαθήματα και 18,5 απολυτήριο που έμεινα απέξω λόγω… χημείας. Αυτής που δεν είχα, τελικά, με την πρώτη δέσμη.

 Γιατί πήγα; Διότι, έχοντας τους ίδιους καλούς βαθμούς στα Μαθηματικά με τα Αρχαία, διάλεξα ό,τι και οι… φίλοι μου. Την τάση της εποχής. Εκανα λάθος. Θα έκανα σωστά αν πήγαινα, π.χ., για Φιλοσοφική ή Νομική; Δεν ξέρω. Εχασα; Δεν νομίζω…

ΕΝΙΩΣΑ όμως τι σημαίνει αποτυχία. Ηταν και η πρώτη μεγάλη, αλλά βέβαια όχι η μοναδική στη μετέπειτα ζωή μου.

ΣΗΜΕΡΑ λέω «ουφ», «ευτυχώς αποτύχαμε» και άλλα τέτοια. Τότε, αντιμέτωπος με το παράπονο των γονιών (που με είχαν για μεγάλο επιστήμονα…), αλλά και το σοκ των κολλητών μου (που όλοι πέτυχαν στις σχολές που ήθελαν), ήμουν έτοιμος να μεταναστεύσω στην Αυστραλία. Αλήθεια…            

ΗΤΑΝ όμως καλοκαίρι, κάπου χαθήκαμε, κάπου «ένα μάθημα είναι, θα το δώσεις του χρόνου και θα περάσεις αέρα», υπήρχε βεβαίως (για να με κρατήσει στα συγκαλά μου) και το μπασκετάκι, που, αντίθετα με τους περισσότερους «αριστούχους», δεν το έκοψα στη Γ’ Λυκείου.

ΤΟ ΕΚΑΝΑ δύο χρόνια μετά, υπό την πίεση της δουλειάς και τις φιλοδοξίες που μου γεννούσε η ήδη διετής παρουσία μου στον (αθλητικό τότε) Τύπο.

ΔΙΟΤΙ χάρη στην προτροπή ενός φίλου-προπονητή στη συνοικιακή ομάδα και ήδη επαγγελματία δημοσιογράφου, στον «κενό» χρόνο ανάμεσα στις δύο εξετάσεις βρέθηκα «πειραματικά» (για εκείνους, αλλά εγώ νόμιζα για μένα…) στον «Φίλαθλο».

 «ΤΙ ΘΕΣ να γίνεις;» με ρώτησε πρώτη μέρα ο Καραγιαννίδης. «Δεν ξέρω» απάντησα ειλικρινά. «Δεν πειράζει. Είσαι μόνο 18. Αλλά στα 19 σου πρέπει να ξέρεις. Αλλιώς θα είσαι μαλάκας». Την επομένη ήξερα. Αυτό που γνώριζα πάντα.

ΔΙΟΤΙ, δεν σας το είπα αυτό, από τα πέντε μου διάβαζα εφημερίδες. Μάλιστα. Ετσι έμαθα ανάγνωση. Από εφημερίδες και περιοδικά. Με αυτές μεγάλωσα και στο Γυμνάσιο βγάλαμε και δική μας μαθητική εφημερίδα.

ΠΑΡΑΔΟΞΩΣ, ποτέ δεν σκέφτηκα να γίνω δημοσιογράφος. Ούτε άλλος, πλην του φίλου μου, το σκέφτηκε για μένα. Δεν ήταν «της μόδας» – καθόλου μάλιστα – ακόμη. Εγινε λίγα χρόνια αργότερα, αλλά ήμουν ήδη «παλιός».

ΑΠΟ τότε, λοιπόν, μακαρίζω την αποτυχία μου. Και μάλλον από τότε έμαθα ότι αυτό που κάνουν οι πολλοί δεν είναι απαραίτητα κατάλληλο για σένα. Και ότι κάθε φιάσκο μπορεί να γίνει αρχή και αφορμή για κάτι καλό. Αρκεί να ξέρεις γιατί απέτυχες.

ΝΑ ΑΠΟΔΕΧΘΕΙΣ ότι έφταιξες εσύ και κανείς άλλος δεν σε παρέσυρε, έστω και αν είσαι ακόμη «άγουρος». Τότε άλλωστε την πατάς πιο εύκολα. Και πιο συχνά. Λογικό. Δεν ήξερες, δεν ρώταγες κιόλας…

«ΑΛΛΑ όπως θα έλεγε και ο πρώτος από τους μεγάλους δασκάλους που είχα (και έχω) στη δουλειά: «Αν δεν ξέρεις ούτε αύριο, θα είσαι μαλάκας».

***

ΑΠΟ τον Στέλιο Σοφιανό το κείμενο που προηγήθηκε, δημοσιευμένο το Σεπτέμβριο του 2011, αλλά είναι σαν να γράφτηκε σήμερα αφού η επικαιρότητά του παραμένει αναλλοίωτη.

ΕΚ ΠΡΩΤΗΣ όψεως το κείμενο αφορά τους μαθητές που έδωσαν ή δίνουν εξετάσεις για τις πανεπιστημιακές σχολές, επί της ουσίας όμως αφορά τον καθένα που αναζητά το δρόμο του και συναντά το βλοσυρό πρόσωπο της αποτυχίας μπροστά του.

ΜΙΑ ΑΠΟΤΥΧΙΑ δεν είναι και το τέλος του κόσμου, ούτε και χρειάζεται βέβαια να προκαλεί απογοήτευση.

ΑΛΛΩΣΤΕ και η αποτυχία μέσα στη ζωή είναι και μάλιστα αποτελεί την πεμπτουσία της.

ΧΩΡΙΣ αποτυχία δεν υπάρχει επιτυχία.

ΧΩΡΙΣ τις αποτυχίες δεν θα είχαν καμία σημασία οι επιτυχίες μας.

ΑΝ ΔΕΝ αποτύχουμε δεν θα πετύχουμε. Αν δεν προηγηθεί η αποτυχία δεν θα ακολουθήσει η επιτυχία.

ΚΙ ΟΤΑΝ συμβαίνει το αντίστροφο να προηγείται η επιτυχία και να ακολουθεί η αποτυχία τα πράγματα είναι  πολύ χειρότερα.

ΚΑΛΥΤΕΡΑ να ανεβαίνεις προς την κορυφή παρά να πέφτεις.

ΚΑΘΕ αποτυχία είναι ένα μάθημα στο δρόμο προς την επιτυχία, όπως την φαντάζεται ο καθένας για λογαριασμό του.

 

 

62 Συνολικές προβολές, 1 Σήμερα

Leave a Reply