ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΠΡΩΗΝ ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΣΤΗΝ “ΦΩΝΗ”

0

 

 

 


 

 

Κυνική στρατηγική κατάκτηση εξουσίας

ήταν οι αυταπάτες και οι κοροϊδίες του Τσίπρα!

 

Συνέντευξη

στη ΓΕΩΡΓΙΑ

ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ

 

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ τις περιοδείες του ανά την Ελλάδα για την παρουσίαση του βιβλίου «Game Over», ο υπουργός Οικονομικών της πρώτης κυβέρνησης του Γεωργίου Παπανδρέου το 2009, που μας έβαλε στο Μνημόνιο, Γιώργος Παπακωνσταντίνου, παραχώρησε συνέντευξη στη «ΦΩΝΗ». Απαντώντας στις ερωτήσεις της Γεωργίας Αναγνωστοπούλου ο πρώην «τσάρος της οικονομίας» επαναλαμβάνει όσα και στην Καλαμάτα είπε προχθές για την οικονομική κατάσταση που επικρατούσε το 2009, ενώ επικρίνει τον Αλέξη Τσίπρα ότι εξαπάτησε τους Ελληνες σε μια στιγμή που η χώρα είχε μπει σε τροχιά ανάκαμψης.game-over

 

  • Το “Game Over – Η αλήθεια για την κρίση” είναι ένα βιβλίο που ήρθε να αποκαλύψει τα γεγονότα εκείνης της κρίσιμης – κομβικής περιόδου ως έχουν, αποτελεί μια προσπάθεια προσωπικής “κάθαρσης” ή είναι η καταγραφή ιστορικών πια γεγονότων, τοποθετημένα ακριβώς, στον χρόνο που εξηγούν γιατί προσφύγαμε στο Δ.Ν.Τ. με αποτέλεσμα να ακολουθήσουν τα μνημόνια και να φτάσουμε στο σημείο που βρισκόμαστε σήμερα; 

«Ένα βιβλίο γράφεται καταρχάς για προσωπικούς λόγους – είναι η ανάγκη του συγγραφέα να εκφραστεί και να βάλει πάνω στο χαρτί τα βιώματά του. Πόσο μάλλον στη δική μου περίπτωση που τα βιώματα  είναι τόσο έντονα… Αλλά προφανώς για να ενδιαφέρει ευρύτερα το βιβλίο πρέπει να αφορά και τον κόσμο που θα το διαβάσει. Και το Game Over είναι μία αφήγηση για την πιο δραματική περίοδο της πρόσφατης ελληνικής ιστορίας, μία περίοδο με ανοιχτά τραύματα για όλους μας. Διηγούμαι την ιστορία τη κρίσης καταγράφοντας τα γεγονότα και τις εμπειρίες μου, και αποφεύγοντας τις υπερβολικές τεχνικές λεπτομέρειες. Γιατί το ζητούμενο εξακολουθεί να είναι να γίνει αντιληπτό το τι ακριβώς συνέβη – και κυρίως γιατί».

  • Υπήρχε άλλος τρόπος εκείνη τη στιγμή ή η κακοδιαχείριση διαχρονικά των εκάστοτε κυβερνήσεων οδηγούσε αποκλειστικά, στον συγκεκριμένο δρόμο, να θυμίσω εδώ το: “ή αλλάζουμε ή βουλιάζουμε”. Κάποιοι ισχυρίζονται, εκ των υστέρων βέβαια, πως έπρεπε να έχετε απειλήσει τους ξένους με χρεοκοπία, καθώς ήταν απροετοίμαστοι για ένα τέτοιο σενάριο.

«Το μνημόνιο μπορούσαμε να το είχαμε γλυτώσει εάν η προηγούμενη από εμάς κυβέρνηση της ΝΔ έπαιρνε γενναία μέτρα – δημοσιονομικά και διαρθρωτικά – αρκετά χρόνια πριν. Με άλλα λόγια, αν παίρναμε τα μέτρα περίπου του μνημονίου πριν το χρειαστούμε. Δεν το έκανε. Αμέριμνα και ανεύθυνα μας οδήγησε στον όλεθρο. Όταν ανέλαβε το ΠΑΣΟΚ στο τέλος του 2009, και ειδικά με την έλλειψη αξιοπιστίας εξαιτίας της απάτης με τα στατιστικά στοιχεία από τη ΝΔ, ήταν πλέον αργά – και παρά ταύτα το παλέψαμε. Όσο για την περίφημη «απειλή χρεοκοπίας», μου θυμίζει την ιστορία του βομβιστή αυτοκτονίας: αν εκραγεί, πράγματι θα δημιουργήσει παράπλευρες απώλειες, αλλά αυτός θα έχει διαλυθεί. Εμείς δεν ήμασταν διατεθειμένοι να παίξουμε παρόμοια παιχνίδια με τη μοίρα της χώρας – αν η χώρα κήρυττε στάση πληρωμών, με 24 δισ. ευρώ πρωτογενές έλλειμμα, ποιος θα μα έδινε τα χρήματα για να πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις;».

  • Αν ρωτούσε σήμερα ένας πολίτης, ο πλέον ίσως αδαής, γιατί φτάσαμε στο σημείο που βρισκόμαστε ως χώρα, ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου που γνωρίζει εκ των έσω αρκετά περισσότερα από πολλούς, πόσο μάλλον απλούς πολίτες, τι θα απαντούσε;

«Δεκαετίες κατά τις οποίες χτίστηκε ένα πελατειακό κράτος που δεν ήξερε ούτε πόσα ούτε που ξόδευε, και δεν είχε δημιουργήσει ένα αποτελεσματικό και δίκαιο σύστημα συλλογής φόρων. Ένα πολιτικό σύστημα που ενδιαφερόταν κυρίως για την αναπαραγωγή του και έβλεπε τους πολίτες ως πελάτες και συναλλαγή. Μια οικονομία που λειτουργούσε με δανεικά, τα οποία μετά ξόδευε σε εισαγωγές, και δε φρόντιζε να δημιουργήσει ανταγωνιστικά προϊόντα. Και στο τέλος μία καταστροφική πενταετία Καραμανλή, με τα τελευταία ειδικά δύο χρόνια έναν δημοσιονομικό εκτροχιασμό  που όμοιό του δεν είχε δει αναπτυγμένη χώρα».

  • Η προσφυγή στο Δ.Ν.Τ. ήταν τελικά κάτι που πραγματικά δεν θέλατε, αλλά υποχρεωθήκατε ελέω… Γερμανίας;

«Το ΔΝΤ δεν το θέλαμε ούτε εμείς, ούτε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, ούτε η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, ούτε οι περισσότερες χώρες. Το ήθελε όμως η Γερμανίδα Καγκελάριος. Γιατί; Γιατί δεν εμπιστευόταν την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, γιατί θεωρούσε ότι το ΔΝΤ έχει μία τεχνογνωσία που δεν είχε άλλος, και γιατί χρειαζόταν ένα «μπαμπούλα» ώστε να πείσει τον Γερμανό φορολογούμενο ότι τα χρήματα στην Ελλάδα θα είχαν σκληρούς όρους και δεν θα ήταν δανεικά κι αγύριστα. Χωρίς το ΔΝΤ, δεν θα υπήρχε πρόγραμμα διάσωσης της χώρας».

  • Ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου νιώθει πως έχει αδικηθεί και αν ναι, ήταν το εξιλαστήριο θύμα; Ήταν ο άνθρωπος το όνομα του οποίου υπήρξε στην περίφημη «λίστα Λαγκάρντ», μια λίστα η οποία “εξαφανίστηκε” και φέρεται να είχε ονόματα συγγενών σας, μια υπόθεση η οποία έχει μεν τελειώσει, αλλά λιγοι μπορεί να γνωρίζουν πως, όπως επίσης και γιατί ειδικά ο Παπακωνσταντίνου, όταν η ίδια αυτή λίστα δεν έχει κυριολεκτικά, σταματημό…;

«Κάθε εποχή έχει τα εξιλαστήρια θύματά της… Ήμουν ο «υπουργός του μνημονίου», χωρίς προστασία και πάτρωνες, εύκολος και βολικός στόχος για να διοχετευθεί η οργή του κόσμου. Για τη λίστα, θυμίζω πως εγώ τη ζήτησα, εγώ την έφερα, εγώ την έδωσα για έλεγχο, και βέβαια δεν αφαίρεσα κανένα όνομα. Αλλά πολιτικά η λίστα έγινε παντοδύναμο όπλο για όλες τις αδικίες που υφίστατο και υφίσταται ο Έλληνας πολίτης, και απέκτησε μία σημασία και έναν συμβολισμό απείρως μεγαλύτερα από την πραγματική της χρησιμότητα. Ωχριά σε σχέση με άλλες λίστες όπως αυτή της Τράπεζας της Ελλάδος με τα εμβάσματα στο εξωτερικό κατά τη διάρκεια της κρίσης – όμως δεν υπάρχει άρθρο για  τη φοροδιαφυγή στο οποίο να μην αναφέρεται υποχρεωτικά ή και αποκλειστικά. Χτίστηκαν καριέρες πάνω της».

  • Ποια είναι η σχέση σας με τον κ. Βενιζέλο, στο βιβλίο σας αναφέρετε: “Το ζητούμενο για τον κ. Βενιζέλο, δεν ήταν μόνο το μέλλον της χώρας, η κρίση κατέστρεφε πολιτικές καριέρες που είχαν χτιστεί για δεκαετίες”.

«Νομίζω τα λέω όλα στο βιβλίο…».

  • Επίσης, με αφορμή την προηγούμενη ερώτηση, κάνετε λόγο για μικροκομματικά παιχνίδια κυρίως από στελέχη του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. που σας ζήτησαν να τους δώσετε στοιχεία κυρίως για τον κ. Βενιζέλο.

«Όπως θα έχετε σίγουρα παρατηρήσει, ουδείς βγήκε να αμφισβητήσει το συγκεκριμένο γεγονός…Πως θα μπορούσαν άλλωστε; Σημασία δεν έχουν τα ονόματα, αλλά μία πρακτική σκοτεινού και αδιαφανούς «δούναι και λαβείν». Αυτά τα παιχνίδια μου είναι ξένα – δεν συμμετείχα ποτέ σε αυτά, και ίσως πλήρωσα και αυτό».

  • Θα θέλαμε ένα σχόλιό σας για την κυβέρνηση Τσίπρα. Τελικά ο νυν πρωθυπουργός, κορόιδεψε τον ελληνικό λαό λέγοντας θα σκίσει τα μνημόνια και θα βαράει τα νταούλια για να χορεύουν οι ξένοι στο ρυθμό του ή ακόμη χειρότερα, δεν ήξερε καν, που πηγαίνει και τι “διεκδικεί”; Και ποια είναι γνώμη σας για “αριστερά” μνημόνια;

«Δεν ξέρω τι είναι χειρότερο: η ξεκάθαρη κοροϊδία, ή οι ομολογημένες «αυταπάτες». Όποιο από τα δύο και να ισχύει, ήταν καταστροφικό για τη χώρα. Δεν μπορώ πάντως να διανοηθώ πως μετά από πέντε χρόνια κρίσης, μετά από διαδοχικές κυβερνήσεις που προσπάθησαν να δοκιμάσουν άλλες συνταγές και απέτυχαν (ποιος ξεχνάει τα Ζάππεια…), ότι ο κ. Τσίπρας πίστευε πραγματικά πως «θα χόρευαν οι αγορές» ή ότι αρκούσε να επικαλεστεί τη «δημοκρατική ετυμηγορία του ελληνικού λαού» (όπως του είπαν οι άλλοι Ευρωπαίοι ηγέτες, κι αυτοί δημοκρατικά εκλεγμένοι είναι). Νομίζω ότι ήταν μία κυνική στρατηγική κατάκτηση της εξουσίας, και ότι το δημοψήφισμα αποτέλεσε τον τρόπο για να απεγκλωβιστεί από μία αδιέξοδη πολιτική.  Με εντυπωσιάζει πάντως το γεγονός ότι για πολύ κόσμο, σημασία δεν έχει το αποτέλεσμα  – που είναι κατά κοινή ομολογία δραματικό για τη χώρα – αλλά η ρητορεία ότι «αυτοί προσπάθησαν». Στην πολιτική οι κυβερνήσεις πρέπει να κρίνονται από τα αποτελέσματα».

  • Και επειδή αναφερθήκαμε σε αρκετούς πολιτικούς με ονοματεπώνυμο, γιατί ένας πολιτικός “επαγγελματίας” να έχει ασυλία, σε αντίθεση με όλους τους υπολοίπους επιστήμονες, γιατρούς για παράδειγμα, στους οποίους σε περίπτωση μιας λάθος κρίσης, θα ασκηθούν ευθύνες αστικές αλλά και ποινικές…

«Προφανώς και δεν πρέπει να έχει – και όλοι πλέον συμφωνούν στην αναγκαιότητα να αλλάξει τι σχετικό άρθρο του Συντάγματος.. Εξίσου προφανώς όμως, δεν πρέπει να λαϊκίζουμε και πρέπει να υπάρχουν οι συνθήκες για να μπορεί να βάλει την υπογραφή του και να κυβερνιέται η χώρα. Άλλο η ασυλία, που δεν δικαιολογείται, και άλλο η ανάγκη να διασφαλίσουμε ότι δεν θα κυνηγηθεί αποκλειστικά και μόνο για πολιτικούς λόγους». 

  • Πόσο κοντά μπορεί να είναι τελικά η ανάπτυξη αυτής της χώρας, πότε και με ποιον τρόπο μπορεί να σταματήσει ο Έλληνας να ζει, να πληρώνεται και να πληρώνει με δανεικά; 

«Η χώρα μας έχει συγκλονιστικές δυνατότητες. Έχει ένα απίστευτο ανθρώπινο κεφάλαιο, και νέους με διάθεση και γνώση να δημιουργήσουν. Αλλά λείπουν σήμερα οι συνθήκες: η πολιτική σταθερότητα και η συναίνεση σε βασικές επιλογές, ένα πολιτικό σύστημα που λογοδοτεί, ένα κράτος που υπηρετεί τους πολίτες και όχι τον εαυτό του, θεσμοί σύγχρονοι που δίνουν ευκαιρίες και διευκολύνουν την επιχειρηματικότητα. Όλα αυτά θέλουν χρόνο, επιμονή και ανοιχτά μυαλά για να γίνουν. Πάνω από όλα αυτή τη στιγμή, για να πάρει μπροστά η μηχανή, και να αρχίσει ο κόσμος να βλέπει μία έστω και σταδιακή βελτίωση στη ζωή του, χρειάζεται μαζική εισροή κεφαλαίων από το εξωτερικό, άρα η εμπιστοσύνη της ξένης επενδυτικής κοινότητας. Αυτήν την εμπιστοσύνη φοβάμαι πως η σημερινή κυβέρνηση δεν μπορεί να την ανακτήσει».

112 Συνολικές προβολές, 1 Σήμερα

Leave a Reply