ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

«Μικρόβιο», ο Πολυχώρος Δημιουργίας της ΚΝΕ

0

 

 

 


 

 Ένας νέος, όμορφος χώρος ξεκίνησε χθες τη λειτουργία του στο κέντρο της  πόλης της Καλαμάτας. Πρόκειται για το «Μικρόβιο», το Πολυχώρο Δημιουργίας της ΚΝΕ, που βρίσκεται στη συμβολή των οδών Αριστοδήμου και Παπατσώνη.

Από νωρίς το απόγευμα  άρχισαν να καταφθάνουνστο χώρο τα  μέλη και  οι φίλοι της ΚΝΕ, αυτοί που με την εθελοντική προσφορά τους βοήθησαν να διαμορφωθούν κατάλληλα οι χώροι, για να μπορούν να φιλοξενούν τις πολιτιστικές ομάδες της ΚΝΕ, άλλες καλλιτεχνικές ομάδες, τα εργαστήρια, τη μορφωτική και πολιτιστική δουλειά της ΚΝΕ. Άνθρωποι κάθε ηλικίας με πρόσωπα χαρούμενα, ενθουσιασμένα, περήφανα για το «Στέκι τους» ξεναγήθηκαν στους χώρους που με τόσο κόπο και σκληρή δουλειά διαμόρφωσαν τα μέλη του ΚΚΕ και της ΚΝΕ, δίνοντας κυριολεκτικά το καλύτερο τους εαυτό, από τον πιο μεγάλο έως τον πιο μικρό.

Οι χώροι που υπάρχουν στο Στέκι είναι:

– Η Κεντρική μεγάλη αίθουσα για το χορό, το θέατρο αλλά και τις προβολές ταινιών μιας και υπάρχει εγκατεστημένος προτζέκτορας.

– Μουσικό Στούντιο για πρόβες ερασιτεχνικών και ημιεπαγγελματικών συγκροτημάτων.

-Χώρος για τις εικαστικές τέχνες και τα εργαστήρια που θα πραγματοποιούνται.

– Δανειστική βιβλιοθήκη και αναγνωστήριο

-Χώρος με εγκατεστημένους ηλεκτρονικούς υπολογιστές οπού θα γίνονται και τα μαθήματα γραφιστικής, τρισδιάστατων γραφικών και άλλα.

– Στο χώρο του στεκιού υπάρχει επίσης τραπέζι πινγκ- πογκ για τις ώρες χαλάρωσης και αναψυχής.

Με την έναρξη του «Μικρόβιου» θα λειτουργήσουν δωρεάν ομάδες χορού, θεάτρου ενώ θα γίνονται μαθήματα ελεύθερου σχεδίου, φωτογραφίας, γραφιστικής, τρισδιάστατων γραφικών, μουσικών οργάνων, χειροτεχνίας και κοσμήματος, τέχνης του δρόμου. Όλα δωρεάν. Στο στέκι επίσης θα υπάρχει κινηματογραφική ομάδα που θα οργανώνει προβολές ταινιών.

Όσοι θέλουν να δηλώσουν συμμετοχή στις ομάδες και τα εργαστήρια που θα λειτουργήσουν μπορούν να απευθύνονται στο χώρο του Μικροβίου ή στην ιστοσελίδα: microvio.com

Το καλωσόρισμα της εκδήλωσης έκανε ο Μίλτος Κουτίβαςς μέλος του Γραφείου Περιοχής Πελοποννήσου της ΚΝΕ. Ακλούθησε συναυλία με το μαθητικό συγκρότημα PinkLighters.

Χαιρετισμό εκ μέρους του Κεντρικού Συμβουλίου της ΚΝΕ απηύθυνε ο Γραμματέας του Νίκος Αμπατιέλος.

«Με μεγάλη χαρά σας καλωσορίζω εκ μέρους του Κεντρικού Συμβουλίου στον Πολυχώρο Δημιουργίας της ΚΝΕ,  που έφτιαξαν με κόπο, σχεδιασμένη εργασία, εθελοντική δουλειά και βέβαια με τα τόσο δημιουργικά υλικά του ενθουσιασμού αλλά και με το μεράκι τους, δεκάδες μέλη και φίλοι της ΚΝΕ και του ΚΚΕ. Η προσπάθεια της Οργάνωσης ΠεριοχήςΠελοποννήσου είναι πρωτοπόρα. Το Στέκι νεολαίας «Μικρόβιο» είναι η δεύτερη προσπάθεια πανελλαδικά που κάνουμε σαν οργάνωση να φτιάξουμε τέτοιους χώρους δημιουργίας και πολιτισμού. Πριν ενάμιση χρόνο εγκαινιάσαμε στην Αθήνα το «Στέκι Πολιτισμού και Νεανικής Δημιουργίας της ΚΝΕ», όπου έχει πλέον διαμορφωθεί μια σύγχρονη υποδομή ικανή να καλύψει τις ανάγκες των θεατρικών, μουσικών και χορευτικών ομάδων της ΚΝΕ. Καλύπτει τις ανάγκες και άλλων και άλλων επαγγελματικών και ερασιτεχνικών θεατρικών ομάδων και μουσικών συγκροτημάτων,  όπως και τη μορφωτική και ερευνητική δουλειά της οργάνωσης με μικρές εκδηλώσεις, αφιερώματα, βιβλιοπαρουσιάσεις, σεμινάρια.Το στέκι αυτό εδώ, μαζί με αυτό στην Τροίας, στην καρδιά της Αθήνας,  χέρι – χέρι με το φεστιβάλ που και φέτος ολοκλήρωσε με πολύ επιτυχημένο τρόπο το 42ο ταξίδι του, μπορεί να εμπνεύσει τη συλλογική και ατομική δημιουργία, την αγωνιστική ανάταση της νεολαίας, του λαού μας. Να συντροφεύει τον δύσκολο μα και ταυτόχρονα τόσο όμορφο δρόμο του καθημερινού αγώνα για τη ριζική ανατροπή του καπιταλισμού και την οικοδόμηση της κοινωνίας της πραγματικής ελευθερίας, της ζωής με δικαιώματα, του σοσιαλισμού – κομμουνισμού. Να δίνει δύναμη, κουράγια στις δυσκολίες της πάλης αλλά και να αγκαλιάζει νέους και νέες που προβληματίζονται για τη ζωή και το μέλλον τους. Οι αξίες και τα ιδανικά του οργανωμένου συλλογικού αγώνα για το δίκιο της εργατικής τάξης, του λαού και των παιδιών του θα είναι η πηγή της λειτουργίας του στεκιού. Η ανάδειξη στη νεολαία της Καλαμάτας της πλούσιας Ιστορίας του κινήματος στην περιοχή, που είναι γεμάτη με ηρωισμό και θυσία, ανιδιοτέλεια και αφοσίωση είναι ένας ιδιαίτερος στόχος για την ΚΝΕ. Ειδικά αυτά τα χρόνια που βαδίζουμε προς τη συμπλήρωση των 100 χρόνων του ΚΚΕ και των 50 χρόνων της ΚΝΕ. Τι καλύτερο όνομα μπορούσαμε να επιλέξουμε για να δώσουμε αυτό το στίγμα; Η ιστορία του Γιώργου Βουβαλέα, ή κατά κόσμο «Μικρόβιο», σαν μία από τις χιλιάδες που γράφτηκαν από το Κόμμα μας, μπορεί να εμπνεύσει σήμερα τους νέους και τις νέες της Καλαμάτας. Να μη συμβιβάζονται να τους στερούν το δικαίωμα στην ολόπλευρη μόρφωση, στη δουλειά και τη ζωή με δικαιώματα. Να στέκονται με ψηλά το κεφάλι απέναντι στο ρεύμα της υποταγής και του συμβιβασμού, να ακολουθήσουν τον μόνο πραγματικά ελπιδοφόρο δρόμο της συλλογικής διεκδίκησης και δράσης, να συμπορευτούν με το ΚΚΕ και την ΚΝΕ σε αυτόν τον αγώνα.

Σύντροφοι και φίλοι, ο μεγάλος κομμουνιστής ποιητής Γιάννης Ρίτσος έχει γράψει:

 «Τα ποιήματά μας πρέπει να μπορούν να μπουν στον βούρκο ίσα με τα γόνατα…

Πρέπει να μπορούν να τα ρωτούν όλα…

Πρέπει να μπορούν να μαζεύουν όλο το φώς…

Πρέπει να μπορούν να στέκουν στην αρχή των δρόμων σαν πέτρες χιλιομέτρων τα ποιήματά μας…

Τον εχθρό που πλησιάζει πρέπει να μπορούν να τον δουν πριν από κάθε άλλο…»

 

Με αυτούς τους στίχους αποτυπώνει με πολύ εύστοχο τρόπο ότι η στρατευμένη τέχνη, η τέχνη που στην καρδιά της έχει την υπόθεση της απελευθέρωσης της εργατικής τάξης, μπορεί πραγματικά να είναι όπλο στα χέρια των νέων που «ψάχνουν το φως μες στα σκοτάδια», που τα «μάτια τους διψούν για φώς» .

Μπορεί σε κάποιους μπορεί να γεννιέται ένα ερώτημα:

Μήπως όλα αυτά είναι πολυτέλεια στους δύσκολους καιρούς που ζούμε; Μήπως η μόρφωση, η αναζήτηση της αλήθειας, η τέχνη είναι περιττή; Αφού, όπως αναρωτιόταν κι ο κομμουνιστής συγγραφέας ΜπερτολτΜπρεχτ «το ότι πεινάς μπορείς να το δείξεις απλά τρίβοντας την κοιλιά σου, τι οφελεί να ξέρεις γραφή κι ανάγνωση, μουσική και γλώσσες;» Ξανά και ξανά οι κομμουνιστές, ελπίζουμε έμπρακτα, θα απαντάμε στο ερώτημα αυτό πως όχι. Ούτε περιττή, ούτε και πολυτέλεια είναι η τέχνη κι η κατάκτηση της γνώσης. Είναι ανάγκη και πρέπει να ικανοποιηθεί όπως και οι υπόλοιπες λαϊκές και κοινωνικές ανάγκες, είναι ανάγκη και θα ικανοποιηθεί πλήρως σε μια άλλη κοινωνία, όπου ο πλούτος και η εξουσία θα βρίσκονται στα χέρια των εργαζόμενων, του λαού και των παιδιών της, στο σοσιαλισμό. Εκεί και τότε οι καλλιτέχνες θα έχουν όλες τις δυνατότητες να δημιουργούν, θα είναι απαλλαγμένοι από την αβάσταχτη και συνεχή «λογοκρισία» του καπιταλιστικού κέρδους, των συμφερόντων των βιομηχανιών του θεάματος, κι από όσους έχουν ανάγκη το σκοταδισμό, την άγνοια, τα πιο τερατώδη ψέματα για θεμέλιο του σάπιου συστήματος τους που υπάρχουν οι δυνατότητες για να ξεπεραστεί.

Μέχρι τότε, όπως και τότε σε άλλες συνθήκες, η τέχνη, η δική μας τέχνη που ανθρωπεύει τον άνθρωπο πρέπει να είναι ένας «οδηγός μάχης». Κι η μόρφωση, ένας σίγουρος οδηγός για όσους το ‘χουν πάρει απόφαση κι όσους θα αποφασίσουν στην πορεία να ξεπεράσουν ενδοιασμούς, αυταπάτες, ταλαντεύσεις και να προχωρήσουν και αυτοί θαρετά για το μεγάλο και όμορφο καθήκον μας για την επαναστατική αλλαγή της κοινωνίας. 

Καλές επιτυχίες να έχει αυτή και όλες οι προσπάθειές μας!»

 

 

 Στην ομιλία του ο Τάσος Αντωνίου, γραμματέας του Συμβουλίου Περιοχής Πελοποννήσου της ΚΝΕ τόνισε:

«Καλωσορίσατε σύντροφοι και φίλοι.

Ευχαριστούμε για την παρουσία όλων και ιδιαίτερα των εκπροσώπων των πολιτιστικών συλλόγων και καλλιτεχνικών ομάδων της πόλης αλλά και των καλλιτεχνών. Είναι σημαντική για εμάς η παρουσίας σας, μας γεμίζει χαρά, γιατί το εκλαμβάνουμε και ως ένα θετικό νεύμα για να ανοίξουμε τη συζήτηση και γιατί όχι, να συνεργαστούμε το επόμενο διάστημα.

Σήμερα δεν μπορούμε να κρύψουμε τη χαρά μας, αυτό το μικρό στενάκι από το πρωί έχει γεμίσει χαμόγελα, γιατί ήρθε επιτέλους η μέρα για να γίνει πραγματικότητα ένα από τα πιο μεγάλα σχέδια, τα πιο όμορφα όνειρα που κάναμε το τελευταίο διάστημα, να ανοίξουμε το στέκι μας, το μικρόβιο. Η αλήθεια είναι ότι μετά και το τελευταίο συνέδριο της ΚΝΕ, τα τελευταία δύο χρόνια δηλαδή, μας τριβέλιζε αυτή η ιδέα το μυαλό, την συζητήσαμε αρκετά, αλλά μας φόβιζαν οι δυσκολίες, κυρίως οι οικονομικές. Πήραμε την απόφαση να το προχωρήσουμε πριν από ένα χρόνο και για αυτό προσπαθήσαμε να συγκεντρώσουμε τα απαιτούμενα χρήματα μέσα από την οικονομική εξόρμηση, το φεστιβάλ αλλά και τη λαχειοφόρο αγορά που τελειώνει σήμερα. Μέσα στην κουβέντα και τις ετοιμασίες προέκυψε και το όνομα, το Μικρόβιο. Αν μας ρωτήσετε, κανείς δεν θυμάται ποιος το πρωτοσκέφτηκε, ποιανού από εμάς ιδέα ήταν. Δεν έχει σημασία, έτσι κι αλλιώς, μέσα από την συλλογικότητα βγήκε, και η συλλογικότητα βγάζει πάντα καλά αποτελέσματα, έτσι λειτουργούμε στην οργάνωσή μας.

Κάναμε ότι καλύτερο μπορούσαμε, μπορεί να δείτε διάφορες ατέλειες, μπορεί το στούντιο να μην μας έκανε τη χάρη να είναι εντελώς έτοιμο, μπορεί να χρειάζονται κάποιες διορθώσεις όμως το βασικό είναι ότι σήμερα ξεκινάμε και μπορούμε να γινόμαστε πολύ καλύτεροι με τον καιρό. Είμαστε ανοιχτοί σε ιδέες και προτάσεις για το χώρο, τα τμήματα που θα λειτουργήσουν, για οποιαδήποτε στοιχείο του πολυχώρου μπορεί να συνεισφέρει κάποιος.

Για το στέκι δούλεψαν εθελοντικά δεκάδες μέλη και φίλοι της ΚΝΕ και του ΚΚΕ και ειδικά κάποιοι σύντροφοι έδωσαν και την ψυχή τους για να είναι όλα έτοιμα στην  ώρα τους. Είχαμε βέβαια ηθική ανταμοιβή, τα χαμόγελα και τις καλές κουβέντες των περαστικών και της γειτονιάς, των πολλών αγνώστων σε εμάς ανθρώπων που συγκινήθηκαν από την πρωτοβουλία και μας έφεραν βιβλία, του φίλου που πέρασε χθες και μας εμπιστεύτηκε ένα σημαντικό ντοκουμέντο, μια αφίσα 40 ετών από το πρώτο συνέδριο της ΚΝΕ. Θέλουμε ιδιαίτερα να ευχαριστήσουμε όσους έκαναν δωρεές σε υποδομές και βιβλία και καλούμε όποιον θέλει να συνεχίσει και τις επόμενες μέρες. Θέλουμε επίσης να ευχαριστήσουμε όλους τους καλλιτέχνες και επιστήμονες που με ευχαρίστηση δέχτηκαν την πρότασή μας να διδάξουν στα μαθήματα που θα ξεκινήσουμε.

 

Σύντροφοι και φίλοι,

Όσοι πήρατε στα χέρια την πρόσκληση θα είδατε ότι λέμε «Ανοίγουμε ένα πολυχώρο δημιουργίας για όλους εμάς που θέλουμε να εκφραστούμε, για εμάς που είμαστε ανήσυχοι, που δεν θέλουμε απλά να σπαταλάμε το ελεύθερο χρόνο μας, που δεν μας ταιριάζει μια ζωή στον καναπέ. Για όλους εμάς που θέλουμε να μαθαίνουμε, να ερχόμαστε σε επαφή με ότι προοδευτικό έχει δημιουργήσει μέχρι σήμερα ο άνθρωπος στην τέχνη και τον πολιτισμό».

Θα θέλαμε να πούμε κάποια περισσότερα πράγματα γύρω από αυτό.

Όλοι εμείς στο Κομμουνιστικό Κόμμα και την ΚΝΕ είμαστε μια ομάδα που προετοιμάζει τη μεγάλη δρασκελιά της ιστορίας έτσι ώστε ο άνθρωπος να ζήσει πρώτη φορά ανθρώπινα, χωρίς να εκμεταλλεύεται κανείς κανέναν, χωρίς πολέμους, χωρίς πρόσφυγες, χωρίς κρίσεις, χωρίς σύνορα να χωρίζουν τους ανθρώπους. Παλεύουμε για «το απλό, που είναι δύσκολο να γίνει». Για εμάς δεν υπάρχουν πολλά μονοπάτια σε αυτό το δρόμο παρά μόνο η επαναστατική αλλαγή της κοινωνίας, το πέρασμα σε ένα νέο σύστημα, γιατί ο καπιταλισμός δεν έχει να προσφέρει τίποτα πια στην ανθρωπότητα. Ένα βιβλίο της βιβλιοθήκης μας λέει πως «κάθε τι ζωντανό έχει την άνοιξη και το φθινόπωρό του» και η άνοιξη του καπιταλισμού τελείωσε προ πολλού τώρα ζούμε για πολλά χρόνια το φθινόπωρο, την παρακμή του και άρα πρέπει να προετοιμαζόμαστε για τη δική μας άνοιξη, την άνοιξη των πολλών. Σε αυτό το μονοπάτι που βαδίζουμε σχεδόν 100 χρόνια τώρα, όλες οι μορφές τέχνης πήραν το θέση τους και αποτύπωσαν τους αγώνες του λαού και τη νεολαίας πότε σε μουσική και σε τραγούδια, πότε σε ποιήματα, πότε σε εικαστικά έργα και πότε σε ζηλευτά λογοτεχνικά βιβλία. Αποτύπωσαν, ομόρφυναν, ξεχώρισαν τον αιώνιο αγώνα του νέου κόντρα στο παλιό. Αποτύπωσαν τις δυσκολίες, τις χαρές, την απογοήτευση, τις νίκες των πολλών. Ταυτόχρονα ξεσήκωσαν, ανέβασαν το ηθικό και οργάνωσαν τη διάθεση για αγώνα: είναι χιλιάδες τα τραγούδια, οι πίνακες και τα ποιήματα που ταυτίστηκαν στη συνείδησή μας με μεγάλους αγώνες του λαού, που τα σκεφτόμαστε και νιώθουμε σίγουροι πως το δίκιο θα νικήσει. Ο Πικάσο σε μια συνέντευξή το είπε γλαφυρά: «Κανένας πίνακας δε δημιουργήθηκε για να διακοσμεί σπίτια. Είναι ένα εργαλείο πολέμου για επίθεση αλλά και για άμυνα εναντίον του εχθρού.». Αυτή την τέχνη εκφράζουμε εμείς, τη τέχνη για την υπόθεση του κόσμου της δουλειάς, της νεολαίας που δεν τις φτάνουν τα λίγα, την τέχνη που αφουγκράζεται τον άνθρωπο και του δίνει νόημα ζωής και πάλης. Μέσα στο στέκι μας θα δείτε μια επιφάνεια που γράφει κάποια λόγια του Μπρεχτ «Τέχνη δεν είναι να βάζει κανείς ωραίες λέξεις τη μια δίπλα στην άλλη. Πώς να συγκινήσει η τέχνη τους ανθρώπους, όταν δεν συγκινείται η ίδια από τη μοίρα τους. Αν εγώ σκληρύνω απέναντι στα βάσανά τους, τότε πώς θα ξαλαφρώσω τις καρδιές τους με το γράψιμό μου; Κι όταν δεν προσπαθώ να βρω μια διέξοδο για τα βάσανά τους, τότε πώς θα μπορέσουν αυτοί να βρουν το δρόμο για τα γραπτά μου;».

Με αφορμή το «μικρόβιο» επιδιώκουμε να ανοίξει αυτή η κουβέντα με όσους σήμερα ασχολούνται με τον πολιτισμό, αλλά και συνολικά με τους νέους της Καλαμάτας, γιατί κατά τη γνώμη μας αυτή η συζήτηση δεν πρέπει να γίνει μόνο σε ένα κλειστό πυρήνα καλλιτεχνών αλλά ίσα-ίσα να ανοίξει όσο γίνεται περισσότερο, να αγγίξει κυρίως αυτούς που δεν είχαν καλλιτεχνικά ερεθίσματα αλλά και πρόσβαση στην τέχνη. Σε αυτούς θέλουμε να φτάσουμε, να συζητήσουμε, να εμπνεύσουμε, με αυτούς μαζί θέλουμε να δημιουργήσουμε. Δείτε πως το είπε ο Λειβαδίτης «Γράφω για κείνους που δεν ξέρουν να διαβάσουν / για τους εργάτες που γυρίζουνε το βράδυ με τα μάτια κόκκινα απ’ τον άμμο / γράφω για τους καρβουνιάρηδες, για τους γυρολόγους και τις πλύστρες». Και συνεχίζει για να δείξει ότι δεν τους αντιμετωπίζει υποτιμητικά αλλά ίσα-ίσα αυτοί οι πολλοί φτωχοί είναι που τον εμπνέουν «Γράφω να με διαβάζουν αυτοί που μαζεύουν τα χαρτιά απ’ τους δρόμους / και σκορπίζουνε τους σπόρους όλων των αυριανών μας τραγουδιών»

Στην πόλη που ετοιμάζεται για πολιτιστική πρωτεύουσα το 2021 οι πολιτιστικές υποδομές είναι πολύ λιγότερες από τις ανάγκες και πανάκριβες για το λαό και τους νέους. Για την υποψηφιότητα της πόλης για πολιτιστική πρωτεύουσα κατατέθηκε προϋπολογισμός αξίας 30 εκ.: Δήμος  5 εκατομμύρια, κυβέρνηση 8 εκατομμύρια, Περιφέρεια εκατομμύρια άλλοι δήμοι 500 χιλιάδες, ΕΕ 4 εκατομμύρια, χορηγίες εκατομμύρια. Δηλαδή όλα από εμάς, γιατί τα ταμεία του Δήμου, της περιφέρεια, της κυβέρνησης, της ΕΕ γεμίζουν από τα δικά μας τέλη και φόρους. Μάλιστα τα 9 εκ  είναι για έξοδα διοίκησης, μάρκετινγκ και διαφήμισης.

Εμείς ρωτάμε: Αλήθεια, τι θα αφήσει αυτή η διοργάνωση στην πόλη της Καλαμάτας; Είναι προτεραιότητα αυτά σήμερα; Κι ακόμα: ποιοι θα βγάλουν λεφτά από όλα αυτά;

Για να τα δούμε ένα-ένα: Αν υπάρχουν χρήματα γιατί τόσα χρόνια έχουν αφήσει στην τύχη τους τις πολιτιστικές δομές της πόλης; Η «Ηλέκτρα», αυτή η πανέμορφη αίθουσα παραμένει ερείπιο γιατί δεν υπάρχουν χρήματα να φτιαχτεί, δεν έχουμε δημοτικό κινηματογράφο, στο Πνευματικό Κέντρο το κόστος για τις παραστάσεις είναι τεράστιο, οι σχολές της «Φάρις» σε εικαστικά, χορό κ το ωδείο έχουν δίδακτρα που φτάνουν μέχρι και τα 70 ευρώ το μήνα, τα κτήρια της ΦΑΡΙΣ έχουν προβλήματα. Κι ακόμα, το Μέγαρο Χορού, που το χρυσοπληρώσαμε, είναι κλειστό για τις καλλιτεχνικές δομές τις πόλης, ανοίγει μια το χρόνο για το Φεστιβάλ και μάλιστα τώρα, δεν μπορούν να το λειτουργήσουν και το δίνουν προίκα στο μεγάλο κεφάλαιο. Το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ.Κ. λειτουργεί με πολλά προβλήματα και χωρίς κρατική χρηματοδότηση κ.α. Τα τοπικά σχήματα πολιτισμού, που πράγματι παρουσιάζουν σπουδαίο έργο, τα βγάζουν πέρα χάρη στον εθελοντισμό και το μεράκι των μελών τους. Αυτή είναι η κατάσταση στην πόλη που θέλει να γίνει Πολιτιστική πρωτεύουσα, μια πρωτεύουσα με το λαό να μην έχει πρόσβαση στον πολιτισμό.  Αυτή είναι η αντίληψή τους για τον πολιτισμό που ταυτίζεται με την κυβερνητική αντίληψη που λέει: καλό είναι ότι φέρνει κέρδος. Για αυτό δεν έχουν στο μυαλό τους το πώς θα αναβαθμιστούν οι υποδομές το πώς θα μαζικοποιηθεί η καλλιτεχνική δημιουργία αλλά το πώς θα ανέβει η προβολή της πόλης, το πώς θα βγάλουμε λεφτά από τον Τουρισμό μέσα από αυτές τις εκδηλώσεις κλπ. Μέσα στο πρόγραμμα της πολιτιστικής πρωτεύουσας έχουν φτιάξει ομάδες  τουριστικού σχεδιασμού, ομάδα για την ανάπτυξη της επιχειρηματικότητας, ομάδα για δράσεις ανάπτυξης του τομέα των Πολιτιστικών και Δημιουργικών Βιομηχανιών στην πόλη. Καταλαβαίνουμε όλοι που το πάνε: Κερδισμένοι από την όλη διαδικασία θα βγουν οι εργολάβοι, οι έμποροι της τέχνης, οι ατζέντηδες, οι χορηγοί, οι μεγάλοι τουριστικοί όμιλοι και εμείς βέβαια θα το πληρώσουμε ακριβά.

Μέρος αυτού του κενού σε πολιτιστικές υποδομές επιδιώκει να καλύψει το Μικρόβιο. Ο χώρος θα είναι ανοιχτός για ερασιτεχνικές, ημιερασιτεχνικές ομάδες και μουσικά σχήματα για να κάνουν τις συναντήσεις και τις πρόβες τους, να εκθέτουν τα έργα τους, να ανεβάζουν τις παραστάσεις τους αλλά και για συνεργασία με ομάδες και καλλιτέχνες που έχουν διάθεση να δουλέψουμε μαζί κάποιες παραγωγές. Ταυτόχρονα το Μικρόβιο θέλουμε να γίνει και ένας πόλος διεκδίκησης πόρων και υποδομών από το κράτος και την τοπική διοίκηση. 

 

Σύντροφοι και φίλοι,

Φαντάζομαι όλοι θα έχετε ακούσει την ιστορία της ονομασίας του Στεκιού μας, την ιστορία του Γ. Βουβαλέα που τιμάμε με τη σημερινή μας εκδήλωση. Όμως μη δείτε μόνο την ιστορική του πλευρά. Το στέκι μας θέλουμε να είναι ένα πραγματικό μικρόβιο που θα προσβάλει το φαινομενικά υγειές και καλό πλαίσιο που ζούμε σήμερα, θα το προσβάλει και μέσα από το δρόμο της τέχνης.

Στο «Βραχόκηπο» του Καζαντζάκη κάποια στιγμή ο ήρωας εξηγούσε σε ένα βιομήχανο που εξαντλούσε τους εργάτες του ότι αυτή η εκμετάλλευση δεν θα του βγει σε καλό. Του λέει:

«- Ξεχνάτε, το μεγάλο κίντυνο που σας απειλεί;

– Ποιον κίντυνο;

Άφησα να πέσει η λέξη: – Τον κομμουνισμό.

– Τον βάλαμε φυλακή, είπε. Βάλαμε στο κλουβί το κόκκινο πουλί…

– Μπαίνει μια ιδέα στη φυλακή; Αυτή το σκάζει από την παραμικρή χαραματιά, από πόρτα ή παράθυρο, βγαίνει έξω κολλημένη στα ρούχα του δεσμοφύλακα… Πιάνει σα μικρόβιο τον αέρα, το ψωμί και το νερό.» Έτσι είναι οι ιδέες μας, και από τη μικρή χαραμάδα περνάνε και φτιάχνουν το νέο. Αυτός ο Πολυχώρος Δημιουργίας θα μεταδώσει το Μικρόβιο της νέας τέχνης και του νέου κόσμου μας.

Αυτή ακριβώς την ιδιότητα είχε και ο σύντροφός μας ο Γιώργος Βουβαλέας που λένε ότι όποιον πλησίαζε και συζήταγε τον «κόλλαγε» το Μικρόβιο του Κομμουνισμού. Ένας σύντροφος εντυπωσιακά μορφωμένος και διορατικός για την εποχή του. Γεννήθηκε το 1924 στην Καλαμάτα και υιοθετήθηκε από τον θείο του στην Θεσσαλονίκη όπου μεγάλωσε σε πλούσιο σπίτι, μαθαίνοντας Γερμανικά, Γαλλικά και πιάνο. Μετά το θάνατο του θείου του ξαναγυρνά στην Καλαμάτα, όπου μέσα σε μεγάλη φτώχεια, συμμετείχε στους μαθητικούς αγώνες όσο βρισκόταν στο Λύκειο της πόλης. Γίνεται μέλος της Ομοσπονδίας Κομμουνιστικών Νεολαιών Ελλάδας (ΟΚΝΕ). Δημοσίευσε, από μαθητής ακόμα, πολλά άρθρα στις εφημερίδες «Ελεύθερη Μεσσηνία» και «Θάρρος» για την εκπαίδευση της νεολαίας, τα στέκια νεολαίας κλπ καθώς και επαναστατικά διηγήματα.

Στα τέλη του 1941 πέρασε στην αντίσταση και μαζί με άλλους δύο συναγωνιστές του δημιούργησαν τη «γιάφκα» που βρισκόταν ακριβώς πίσω σας (κάτω από το κατάστημα Ντεκελέ) όπου χρησιμοποιούνταν για διάφορες δουλειές της παρανομίας (συσκέψεις, σύνταξη προκηρύξεων, το βράδυ συνθήματα στους τοίχους κλπ.). Το 1944 αναδείχθηκε σε Γραμματέα του Συμβουλίου της ΕΠΟΝ Μεσσηνίας και μέλος του Συμβουλίου Περιοχής Πελοποννήσου.

Τα άρθρα του είναι χαρακτηριστικά για τη ζωντάνια τους, τον καταγγελτικό τους λόγο, την αγάπη για τη νεολαία, τις σκέψεις για το πώς θα μπορούσε να ζει σήμερα ένας νέος άνθρωπος με όνειρα.

Όλα αυτά τα έγραφε μέσα το 1946, θα μπορούσε να έχει γράψει χιλιάδες ακόμα σελίδες όμως η ζωή του δεν κράτησε για πολύ. Τον Απρίλιο το 1947 ανέβηκε στον Ταΰγετο για να συνδεθεί με την παράνομη οργάνωση του ΚΚΕ και του ανατέθηκε η αποστολή να ανασυστήσει την Νομαρχιακή Επιτροπή Μεσσηνίας του ΚΚΕ όπου έγινε και μέλος της, επικεφαλής της Οργάνωσης της Καλαμάτας. Συνδέθηκε με αγωνιστές από την πόλη της Καλαμάτας και συγκρότησε τους πρώτους πυρήνες του ΚΚΕ. Ήταν μαχητικός επαναστάτης, καλός σύντροφος και άφοβος στην παράνομη δουλειά.   

Συνελήφθη τον Ιούνιο του 1947 και στις 17 Αυγούστου, του έστησαν παγίδα και με την δραπέτευση του από τα κρατητήρια, τον σκότωσαν τα όργανα της ασφάλειας Καλαμάτας, στο κτήμα των αδερφών Γαραζιώτη, στην περιοχή «Μπαριάμαγα».

Οφείλουμε να πούμε ότι όλα αυτά θα ήταν σχεδόν άγνωστα σε εμάς αν δεν είχε καταγράψει την ιστορία του «Μικρόβιου» ο Βασίλης Τσοτσώνης στο όμορφο βιβλίο του «Γ. Βουβαλέας: ο διανοητής, ο οραματιστής, ο ηρωικός αγωνιστής». Ο συγγραφέας μας τιμά σήμερα με την παρουσία του και τον ευχαριστούμε θερμά για αυτό.

 

Σύντροφοι και φίλοι ξεκινάμε.

Με την έναρξη του «Μικρόβιου» θα λειτουργήσουν δωρεάν ομάδες χορού, θεάτρου ενώ θα γίνονται μαθήματα ελεύθερου σχεδίου, φωτογραφίας, γραφιστικής, τρισδιάστατων γραφικών, μουσικών οργάνων, χειροτεχνίας και κοσμήματος, τέχνης του δρόμου. Όλα δωρεάν. Στο στέκι επίσης θα υπάρχει κινηματογραφική ομάδα που θα οργανώνει προβολές ταινιών. Το καμάρι μας είναι το στούντιο, το οποίο θα είναι πλήρες την ερχόμενη εβδομάδα ενώ έχουμε ξεκινήσει την προσπάθεια για να φτιάξουμε μια καλή μεγάλη δανειστική βιβλιοθήκη και σε αυτό μπορούν όλοι οι παρευρισκόμενοι να συνεισφέρουν.

Ήδη από το μεσημέρι έχει ξεκινήσει τη λειτουργία του και το site μας mikrovio.com, ελπίζουμε να σας αρέσει.

Με όλα αυτά στο μυαλό μας θέλαμε να σας καλωσορίσουμε στο νέο μας χώρο. Στο χώρο που ονειρεύτηκε το «Μικρόβιο» πριν 70 χρόνια και μας άφησε στα γραπτά του τις εξής σαφείς οδηγίες:

«Δεν αρκεί να λες στους νέους μην πηγαίνετε στα καφενεία, μην αναλώνεστε σε ευτελείς ασχολίες παίζοντας ζάρια ή μπαρμπούτι, αλλά να τους δώσεις διέξοδο.

Μια διέξοδο ευχάριστη και συγχρόνως ωφέλιμη και εποικοδομητική.

Μια καινούρια εναλλακτική λύση

Να μάθει έναν άλλο τρόπο να σκέφτεται και να βιώνει το νέο.

Έτσι μόνο θα απορρίψει το παλιό»

 

Ευχαριστούμε»

 

 

117 Συνολικές προβολές, 1 Σήμερα

Leave a Reply