ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Οι ιστορίες της Κυριακής

0

 

 


Αλλα λόγια…

 PANTESτου Θανάση  Παντέ 

«ΙΣΩΣ φταίει που δεν αγάπησες τελικά το ποδόσφαιρο. Που το άφησες να φύγει από μέσα σου, αιφνίδια, χωρίς καλά-καλά να καταλάβεις το γιατί.

KΡΕΜΑΣΕΣ, έτσι, τα παπούτσια στα δεκαπέντε σου, δίχως να πενθήσεις καθόλου το τραγικό δεξί μπακ που ήσουν· και από τότε δεν έχεις τι να πεις στις συζητήσεις των συνομηλίκων.

ΜΑ ΥΠΑΡΧΕΙ Κυριακή χωρίς μπάλα, χωρίς εκκλησία, χωρίς τακτικές εξορμήσεις στο κλασικό, οικογενειακό στυλ;  Και όμως, κάπως έτσι σου συνέβη.

ΑΝΑΚΑΛΕΙΣ συνήθως αυτή τη μέρα χωρισμένη σε δύο –όχι ακριβώς ισομεγέθη– ημισφαίρια. Το ένα της ημισφαίριο μοιάζει με ήρεμη και φωτεινή προεξοχή του σαββατιάτικου απογεύματος.

ΤΟ ΑΛΛΟ είναι ανήσυχο και σκοτισμένο ήδη από τις σάλπιγγες της Δευτέρας.

ΤΥΧΑΙΟ είναι άραγε που μιλάμε για «Δευτέρα Παρουσία»; Μια λεπτή μεμβράνη χωρίζει, πάντως, αυτές τις δύο κλιματικές ζώνες της Κυριακής, ένα διαφανές υλικό που είχες πάντα τον φόβο ότι θα σπάσει πρόωρα.

ΤΑ ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΑ πρωινά τα έβρισκες, ούτως ή άλλως, κάπως επίσημα και αρωματισμένα με κολόνιες που έχουν αποσυρθεί από τη μόδα και τα κεντρικά καταστήματα.

ΠΛΗΣΙΑΖΟΝΤΑΣ προς το απόγευμα, όμως, το σώμα σου άρχιζε να μουδιάζει προαισθανόμενο τη δυσθυμία της επόμενης μέρας.

ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ γύρω μετατοπιζόταν από τον ισημερινό προς ένα ψυχρότερο ημισφαίριο.

ΑΝ ΜΑΣΤΟΡΕΥΕΣ φυσικά και αν έπιαναν τα χέρια σου, μπορεί να μην την ένιωθες τη μελαγχολική μετάβαση.

ΑΝ, ΤΕΛΟΣ πάντων, αφιέρωνες τον χρόνο σου σε δράσεις αναψυχής και σε αθλοπαιδιές, με ανεκτίμητα, όπως λένε, οφέλη για τους μυς της καρδιάς και το αναπνευστικό σύστημα.

ΑΚΟΜΑ καλύτερα! Να έπαιρνες, ας πούμε, το λάστιχο για να ποτίσεις το πεζοδρόμιο μπροστά στην πολυκατοικία σφυρίζοντας, όπως οι γελαστοί άνθρωποι στα αμερικανικά προάστια στις φωτογραφίες του Μπιλ Οουενς…

ΔΕΝ ΕΙΧΕΣ όμως τέτοιες κλίσεις, διότι όλο κάτι εμπόδιζε τις σχετικές πρωτοβουλίες σου. Η μέρα έμενε έτσι αρκούντως αναξιοποίητη, στερημένη από τη χριστιανική λάμψη που της χάριζαν οι παλαιότεροι, αλλά και χωρίς τις σπορτίφ εξάρσεις που επινόησαν, για χάρη της, οι νεότεροι.

ΜΙΑ ΑΔΕΙΑ Κυριακή σού φαινόταν όμως πιο πιστή στο αρχικό και μάλλον απωθημένο της νόημα: να υπονοεί τις δυνατότητες της ησυχίας και τις διακριτικά σκορπισμένες χαρές. Να ενθαρρύνει μακρόσυρτες αναγνώσεις που τις διακόπτουν συχνά μια παιδική ερώτηση, ένα ερωτικό επιφώνημα ή δύο βρισιές από την πλευρά του επάνω ορόφου.

ΜΙΑ ΚΥΡΙΑΚΗ χωρίς προγραμματισμένες δραστηριότητες μπορεί στο κάτω-κάτω να βρίσκει εκείνη τη μυστηριώδη αρμονία που διαθέτει ο αυτοσχεδιασμός στη μουσική.

ΟΠΩΣ ΟΤΑΝ κοιτάζεις έναν πίνακα και δεν χρειάζεσαι χρονόμετρο και πρόσθετες οδηγίες: παρά το ότι δεν γνωρίζεις ακριβώς τις λεπτομέρειες της συγκεκριμένης ζωγραφιάς, νιώθεις πως κάτι καταλαβαίνεις από το έργο.

ΚΑΤΑ ΚΑΝΟΝΑ, στην οικογένειά σου αυτή η μέρα ήταν αφιερωμένη στο χαρτί και συνεπώς στη σκόνη των χαρτιών. Ήταν το ακριβώς αντίθετο από ένα προσκλητήριο για γενική καθαριότητα.

ΤΗΝ ΤΙΜΗΤΙΚΗ τους είχαν σελίδες που γυρνούν, στέκονται για λίγο ακίνητες στο χέρι και, καμιά φορά, πέφτουν και κάτω, όταν φυσάει ο αέρας στο μπαλκόνι. Βιβλιο-εφημερίδες.

ΑΝ ΟΜΩΣ είχες γίνει δικηγόρος (όπως ήταν το αρχικό, πατρικό πλάνο), θα είχες ζήσει και τη διάσημη Κυριακή του εκλογικού αντιπροσώπου. Και αν δεν σου είχε περάσει πολύ πρόωρα ο έρωτας με την μπάλα, θα είχες συλλέξει τώρα δεκάδες ονόματα διάσημων παικτών και θριάμβους που ούτε καν τους υποψιάζεσαι. Θα ερχόταν στα αυτιά σου η παλιά, ραδιοφωνική έκσταση των γκολ.

ΚΑΙ ΟΙ ΘΕΙΕΣ λειτουργίες; Οι επισκέψεις στα μουσεία; Ο πολιτισμός μας; Κυριακή δεν πέφτουν συνήθως όλα αυτά μαζί;

ΛΙΓΑ ΕΧΕΙΣ να θυμάσαι όμως. Είπαμε: μια μέρα περίπου απαλλαγμένη από πολλά φορτία, χωρίς αξιοσημείωτα επιτεύγματα. Σαν να την έταξες, κάποτε, στον θεό του αργού χρόνου.»

***

ΟΙ ΚΥΡΙΑΚΕΣ παλαιότερα ήταν συνυφασμένες με το ποδόσφαιρο.

ΤΩΡΑ που ποδόσφαιρο παίζεται όλη την εβδομάδα, ωε ημέρα ποδοσφαίρου η Κυριακή έχει χάσει πια πολύ από την αίγλη της.

ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ωστόσο, τουλάχιστον ακόμα, η μέρα των εφημερίδων όπου οι αναγνώστες εραστές τους, όσοι τέλος πάντων έχουν απομείνει, εντρυφούν σε αυτές σε συνδυασμό με τον πρωινό καφέ.

ΟΙ ΙΣΤΟΡΙΕΣ της Κυριακής δεν έχουν τελειωμό, όπως και η μελαγχολία των κυριακάτικων απογευμάτων καθώς ετοιμάζονταν για την επόμενη εργάσιμη όσοι εργαζόντουσαν τότε που οι εργαζόμενοι ήταν πολλοί περισσότεροι απ’ ότι σήμερα.

ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ πέρασαν, οι συνθήκες άλλαξαν και ολοένα ακόμα αλλάζουν.

ΑΛΛΑΞΑΝ και οι Κυριακές, πολλές μάλιστα έγιναν και εργάσιμες.

ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ του Νικόλα Σεβαστάκη θύμισε κάποιες Κυριακές που ανήκουν πια στο άλλοτε.

Η ΖΩΗ ωστόσο συνεχίζεται και άλλες Κυριακές έχουν προκύψει φέρνοντας κι αυτές μαζί τις δικές τους ιστορίες που τελικά είναι δικές μας ιστορίες.

ΚΑΛΗΜΕΡΑ και υγιαίνεται φίλτατοι αναγνώστες και καλή εβδομάδα.

ΕΛΠΙΖΩ να ήταν εξαιρετική η Κυριακή που πέρασε και  όπως την επιθυμούσατε.

 

 

179 Συνολικές προβολές, 1 Σήμερα

Leave a Reply