ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Το ΟΧΙ και η ιστορική συνείδηση διαχρονικά

0

 

 

 


αλλα λογια

 

PANTESToυ  Θανάση  Παντέ

ΕΠΑΝΕΡΧΟΜΑΣΤΕ κάθε χρόνο τέτοια εποχή στο γεγονός του ΟΧΙ της 28ης Οκτωβρίου 1940 ακόμα κι αν θεωρείται ήδη παρωχημένη οποιαδήποτε νέα προσέγγιση δίπλα στις αμέτρητες όσες έχουν προηγηθεί.

ΤΟ ΟΧΙ εκείνο το ξημέρωμα δεν ήταν μια ασήμαντη αρνητική απάντηση που θα μπορούσε να περάσει απαρατήρητη και βέβαια δεν πέρασε τελικά, όπως όλοι γνωρίζουν και όπως στην ιστορία καταγράφηκε.

ΓΙΑ ΤΟ ΟΧΙ η Ιστορία έχει ήδη μιλήσει και μάλιστα σε όρια φλυαρίας, αυτή όμως η φλυαρία δεν σημαίνει πως θα σταματήσει κιόλας οποιαδήποτε συζήτηση για το πώς έφτασε η Ελλάδα δια στόματος Μεταξά να πει το ΟΧΙ που κάθε χρόνο αυτές τις μέρες γιορτάζεται με παρελάσεις και ομιλίες και ό,τι άλλο θέλει κανείς να φανταστεί που θα παραπέμπει σ’ αυτό το γεγονός.

ΚΑΙ ΚΑΛΑ είναι όλα αυτά, αν και πλέον έχουν λάβει χαρακτήρα πανηγυριώτικο αλλά είναι καιρός πλέον να εμβαθύνουμε στη βαθύτερη ουσία της ιστορίας μας μήπως και τελικά διδαχθούμε απ’ αυτήν και γίνουμε καλύτεροι.

ΚΑΙ ΒΕΒΑΙΑ είναι ζητούμενο να διατηρήσουμε ζωντανή την ιστορική μας συνείδηση με την προϋπόθεση βεβαίως ότι νοιαζόμαστε γι’ αυτήν και έχουμε τέλος πάντων κοιτάξει την ιστορία μας κατάματα και χωρίς παρωπίδες και φανατισμούς.

ΜΕ ΑΥΤΟ το σκεπτικό δεν γιορτάζουμε την απελευθέρωση όπως οι άλλοι λαοί της Ευρώπης γιατί δυστυχώς δεν μας συμφέρει που θα είμαστε αναγκασμένοι να επικαλεστούμε και τον εμφύλιο και τα νοσηρά επακόλουθά του, πολλά εκ των οποίων υφίστανται ακόμα ως φαντάσματα.

ΚΙ ΟΠΟΙΟΙ ζουν με φαντάσματα, αναπόφευκτα δεν ζουν ήσυχα, όσο κι αν επικαλούνται την ησυχία και τη γαλήνη τους.

ΚΙ ΕΝΩ έγραφα αυτά και είχα θυμώσει με το δαίμονα που χθες «έφαγε» το όνομα από τη στήλη, διάβασα στο χθεσινό φύλλο της «ΦΩΝΗΣ» το κείμενο της φιλολόγου και συγγραφέως Αντωνίας Παυλάκου για την ιστορική επέτειο της 28ης Οκτωβρίου 1940 (σελίς 22) με το οποίο συμφωνώ απόλυτα στα όσα αναφέρει και παραθέτω μερικά χαρακτηριστικά αποσπάσματα:

***

«Η 28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940 είναι ένα ιστορικό ορόσημο που εξακτινίζει στον κόσμο όλες τις διαχρονικές αξίες του πολιτισμού των Ελλήνων στην κορυφή της πυραμίδας των οποίων είναι η ελευθερία. Με στόχευση μόνο σε αυτή αλλά και με αρετή και τόλμη κατά τις συνολικά 216 ημέρες που διήρκεσε η μάχη της Ελλάδας, οι Ελληνες προκαλέσαν την παγκόσμια κατάπληξη».

«ΜΕΤΑ τον Πόλεμο και τον εμφύλιο πόλεμο κυβέρνησαν ξανά τα φαντάσματα του παρελθόντος που στάθηκαν ανάξια να σκύψουν πάνω στον ανθό του νέου κόσμου που ξεπηδούσε απ’ τις στάχτες. Πήραν τα οφίκια και χάλκευσαν αρκούντως την Ιστορία.

ΟΣΟΙ πολέμησαν τον κατακτητή διώχτηκαν, αποκλείστηκαν ή αποσύρθηκαν και στη δίνη της καθημερινότητας ίσως ξέχασαν και τα όνειρά τους».

***

ΑΥΤΑ από το κείμενο της Αντωνίας Παυλάκου που θεωρώ ότι παρουσιάζει όπως χρειάζεται την εποχή στην οποία αναφέρεται και στο ιστορικό τοπίο που διαμορφώθηκε έκτοτε.

ΕΝΑ ΤΟΠΙΟ θολό γεμάτο τραύματα που ποτέ δεν επουλώθηκαν κι ας φαίνεται σε πολλές περιπτώσεις ότι σκεπάστηκαν από τη λήθη.

ΕΧΟΥΝ σημασία ιδιαίτερη δύο ακόμα αποσπάσματα από το κείμενο της Αντωνίας Παυλάκου.

***

«Η ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΤΙΚΗ Ελλάδα ωστόσο υποκρίθηκε ότι λησμόνησε τα τραύματα. Τώρα σιωπηρή, με ηγέτες τους απογόνους των τραυματισμένων και αποκλεισμένων βυθίζεται όλο και πιο πολύ, αργά και βασανιστικά…».

«ΔΕΝ θα έλθει ποτέ η Απελευθέρωσή μας όσο υπάρχει κάτω από το λευκό σεντόνι το κρυμμένο αίμα».

***

ΔΕΝ ΞΕΡΩ τι μπορεί να σημαίνουν όλα αυτά σε όσους σήμερα είναι παιδιά και νέοι και μακριά από μνήμες και βιώματα εκείνης της εποχής.

ΕΚΕΙΝΟ όμως που όλους μας αφορά διαχρονικά είναι να μπορούμε να λέμε ΟΧΙ και να ορθώνουμε το ανάστημά μας σε ό,τι μας ενοχλεί.

ΚΑΛΗΜΕΡΑ και υγιαίνετε φίλτατοι αναγνώστες και καλό τριήμερο.

 

176 Συνολικές προβολές, 2 Σήμερα

Leave a Reply