ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Εδώ, εκεί και πάλι εκεί…

0

«ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ στιγμές, φίλοι μου. Αυτό ζούμε. Ιστορικές στιγμές. Λίγο νιονιό να έχει κανείς (κι ένα πιάτο φαΐ βέβαια, καθώς όποιος πεινάει δεν νοιάζεται για γραμματείς και φαρισαίους, καλούς και κακούς, πόσο μάλλον για κακούς και τρισχειρότερους), μπορεί εύκολα να κάνει τους συσχετισμούς και να δει κατάματα τη γύμνια βασιλιάδων και τέκνων αυτών.

«ΕΠΑΝΩ στην αλήθεια θα στηριχθεί ο νέος πατριωτισμός, τον οποίο εμείς υπηρετούμε και υψώνουμε ως αντίπαλο δέος στον λαϊκίστικο εθνικισμό», διατράνωσε τις προάλλες το τέκνο Μητσοτάκη και διατάραξε τα μέσα μας.

ΟΤΑΝ ακούω πολλούς «-ισμούς» μαζωμένους, με πιάνει ένας κλυδωνισμός άλλο πράμα. «Πρέπει να διδαχτούμε από τη μαζική απόρριψη των πολιτικών, οικονομικών, μιντιακών και ακαδημαϊκών ελίτ», ξεστόμισε.

Ο «ΕΙΜΑΙ πολιτικός πάππου προς πάππου» (και πολιτικός κρατούμενος άμα λάχει), ο στυλοβάτης της διαφθοράς και του μιντιακού κατεστημένου, ο φέρων τρία πτυχία ανώτατης ακαδημαϊκής εκπαίδευσης και άλλα τόσα αυγά Τουρκίας.

ΑΥΤΟΣ τα είπε αυτά. Ο Κυριάκος. Που θέλει ν’ ακούσει «τον βουβό πόνο μιας τραυματισμένης κοινωνίας» (έλιωσα), «στους χώρους δουλειάς, στις σχολικές επιτροπές, στους αγροτικούς συνεταιρισμούς, στις συνάξεις των startuppers» (μούδιασα).

ΠΟΥ απευθύνεται «στις εργατικές συνοικίες της χώρας» (πού είπε;), θέλοντας «να τους πείσει για το “τι πρέπει να γίνει”» (πώς είπατε;). Τουτέστιν, τα δικά μας δικά μας και τα δικά σας δικά μας.

ΔΕΝ ΞΕΡΩ για σας, αλλά εμένα μ’ έπεισε. Επείσθην, σαν έτοιμη από καιρό, σαν θαρραλέα και αφού (προ πάντων) δεν γελάστηκα, και κατάλαβα πως δεν ήταν όνειρο, δεν απατήθηκεν η ακοή μου. Επείσθην, και όρκο δεν παίρνω.

ΠΑΜΕ τώρα στους συσχετισμούς. Ενώ ο υιός Μητσοτάκη/αδελφός Ντόρας έβγαζε λόγους επικούς, κάπου μακριά από τη νεοελληνική κατρακύλα και τον καταναλωτικό παροξυσμό (παράτησαν, χθες, τα παιδιά το σχολείο για να στηθούν στις ουρές, ψωνίζοντας τη νέα Ελλάδα που γίνεται η παλιά Αμερική), ακριβώς εκεί, στην «παλιά» Αμερική, κάποιοι μάχονταν για τη γη των προγόνων τους.

ΓΙΑ ΑΚΟΜΑ μια φορά, μετά 140 χρόνια, επτά φυλές αυτοχθόνων Αμερικανών (το «Ινδιάνοι» το θεωρούν υποτιμητικό για τους ίδιους) στην Ντακότα ενώθηκαν για να προστατευθούν από τον «μαύρο χρυσό».

ΑΓΩΓΟΣ πετρελαίου αξίας 3,8 δισ. δολαρίων θα διασχίσει τα εδάφη τους, περνώντας και κάτω από τον ποταμό Μιζούρι, σε απόσταση μόλις ενός χιλιομέτρου από τον καταυλισμό τους.

«ΣΚΑΒΟΥΝ κάτω από το ποτάμι, 500 μέτρα μακριά από τον τάφο του γιου μου, του πατέρα μου…», δήλωσε οργισμένη η Λαντόνα Αλαρντ, της φυλής Σιού του Standing Rock. Και ενώ οι ντόπιοι ιθαγενείς προσπαθούσαν ειρηνικά να αποτρέψουν τα έργα των ανθρώπων που έχουν βρομίσει την ψυχή τους από το «νερό που βρομάει», οι αρχές κινήθηκαν εναντίον τους.

ΛΕΓΟΝΤΑΣ «αρχές» εννοούμε δυνάμεις καταστολής, εξοπλισμένες στο έπακρο, με τεθωρακισμένα φορτηγά, γερμανικούς ποιμενικούς και σπρέι πιπεριού. Οι συλλήψεις και το ξύλο ήταν άνευ προηγουμένου. Νέοι αυτόχθονες, αλλά και γηραιοί φύλαρχοι έχασαν κυριολεκτικά τη γη (τους) κάτω από τα πόδια τους.

ΑΜΕΡΙΚΗ, 1855. Προς τον πρόεδρο των ΗΠΑ, Φραγκλίνο Πιρς.

«Ο ΟΥΡΑΝΟΣ, αιώνιος και αμετάβλητος, είχε πάντα ένα δάκρυ συμπόνιας για τον λαό μου. Τώρα όμως κάτι έχει αλλάξει.

»Ο ΜΕΓΑΛΟΣ Αρχηγός της Ουάσινγκτον μας στέλνει μήνυμα πως θέλει να αγοράσει τη γη μας. Καλοσύνη του, παρ’ όλο που ξέρουμε ότι δεν έχει ανάγκη τη φιλία μας.

»ΤΗΝ ΠΡΟΤΑΣΗ ΤΟΥ θα τη σκεφτούμε καλά, γιατί ξέρουμε πως αν δεν δεχτούμε, ο λευκός θα θελήσει με τα όπλα ν’ αρπάξει τη γη μας. Ρωτάω όμως: Πώς μπορεί κανείς να πουλά ή να αγοράζει τον ουρανό ή τη ζεστασιά της γης;

»ΓΙΑ ΤΟΝ ΛΑΟ ΜΟΥ, καθετί πάνω σ’ αυτή τη γη είναι ιερό. Οι απότομες, ψηλές κορυφές, τα καταπράσινα λιβάδια, η ζεστασιά του αλόγου, ο άνθρωπος, όλα ανήκουν στην ίδια οικογένεια… Καταλαβαίνει λοιπόν τι μας ζητάει ο Μεγάλος Αρχηγός της Ουάσινγκτον όταν παραγγέλνει ότι θέλει ν’ αγοράσει τη γη μας;».

ΕΝΑΜΙΣΗ αιώνα μετά, στεκόμαστε ξανά μπροστά στο απόσπασμα από την απάντηση του αρχηγού των Ινδιάνων Σκουάμις, Σιάτλ. Ενάμιση αιώνα μετά, οι απόγονοί του στάθηκαν και πάλι μπροστά στο απόσπασμα, μιλώντας την ίδια αλήθεια».

***

ΑΥΤΑ γράφει η Νόρα Ράλλη στο άρθρο της και κράτησα τον ίδιο τίτλο γιατί θεωρώ ότι ταιριάζει γάντι στα όσα σήμερα η στήλη παρουσιάζει. 

ΕΔΩ λοιπόν, αλλά και εκεί και πάλι εκεί και ό,τι άλλο θέλει ο καθένας να φανταστεί γι’ αυτή την Αμερική και την «άλλη» που δεν παύει σε κάθε περίπτωση να αποτελεί το κομβικό σημείο αναφοράς για ό,τι γίνεται στον πλανήτη, που φτάνουν να εμπλακούν με τα στομφώδη λεγόμενα του υιού Μητσοτάκη, ο οποίος επελαύνοντας προς την εξουσία δείχνει ήδη τη διάθεσή του για άγριο ξεσάλωμα, προκαλώντας ενθουσιασμό στους οπαδούς του γαλάζιου μπερντέ, που πλέον ονειρεύεται ρεβάνς από τους ροζ μπερντέδες. 

ΚΙ ΕΝΩ η Αμερική ετοιμάζεται να περάσει και τυπικά στην εποχή του Τραμπ, στις 20 Ιανουαρίου, εν Ελλάδι το τοπίο παραμένει στα άσπρα από το χιόνι, αλλά και στα μαύρα συγχρόνως, λόγω της παρατεινόμενης ζοφερής κατάστασης που επικρατεί στην οικονομία και όχι μόνο, μην επιτρέποντας πολλά περιθώρια αισιοδοξίας. 

ΟΣΟ για την περίφημη αξιολόγηση μετατίθεται όπως όλα δείχνουν για αργότερα. 

ΑΣ ΕΛΠΙΣΟΥΜΕ ότι προκύψει αυτό το «αργότερα» να μην είναι ήδη αργά για την πορεία της χώρας, που έτσι κι αλλιώς τα τελευταία χρόνια είναι συνεχώς ολισθηρή.

Θανάσης Παντές

318 Συνολικές προβολές, 1 Σήμερα

Leave a Reply