ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Αθήνα ο «καθρέφτης» της χώρας(;)

0

«ΠΑΡΑΤΗΡΟΥΣΑ τα καταστήματα στο κέντρο της Αθήνας. Μέσα σε διάστημα λίγων ετών έχει μεταβληθεί όχι μόνο η γεωγραφία της αγοράς αλλά και το είδος των προσφερόμενων προϊόντων και υπηρεσιών.

Η ΖΗΤΗΣΗ, αν και μειωμένη, έχει κατευθυνθεί σε ό,τι μπορεί να υποστηρίξει τη βασική λειτουργία της καθημερινότητας όπως αυτή έχει συρρικνωθεί.

ΜΠΟΡΕΙ άραγε αυτό το τοπίο να είναι το ανάγλυφο μιας νέας κοινωνικής ιεραρχίας; Και μπορεί αυτή η «ομάδα» να διαδεχθεί σταδιακά το κοινωνικό σώμα που έως τώρα γνωρίζαμε ως «μεσαία τάξη»;

Η ΑΘΗΝΑ ώς την αρχή της δεκαετίας του 2010 αντανακλούσε, στην αγορά της και στα πλήθη στον δρόμο, την ποικιλομορφία του εικοστού αιώνα.

ΜΠΟΡΕΙ να ακούγεται παράταιρο εκ πρώτης όψεως, αλλά τα πρόσφατα χρόνια, παρά το γεγονός ότι όλος ο πληθυσμός είναι συνδεδεμένος σε δίκτυα άμεσης ανταλλαγής πληροφοριών, η ποικιλομορφία τού χθες υποχωρεί.

ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ είναι και διεθνές, αλλά στην Ελλάδα, λόγω του μικρού εύρους της αγοράς, λόγω της κοινωνικής ομοιογένειας, ακόμη και λόγω της συμπαγούς πολιτισμικής δομής, ο περιορισμός της κοινωνικής κινητικότητας και η συρρίκνωση της αγοράς εμφανίζονται να κλονίζουν ένα οικείο, έως χθες, τοπίο.

ΣΗΜΕΡΑ, στους δρόμους της Αθήνας βλέπει κανείς σε ένα πολύ μεγάλο ποσοστό τους κληρονόμους ενός παλαιού τρόπου ζωής, που βρίσκονται μετέωροι. Δεν γνωρίζουν ποιο θα είναι το επόμενο βήμα και η αμηχανία τους δικαιολογείται από δύο παραμέτρους.

Η ΜΙΑ είναι η έλλειψη βάθους σε οποιονδήποτε κοινωνικό ή οικονομικό σχεδιασμό. Η πρόβλεψη εμφανίζεται αδύναμη. Και η άλλη είναι η αμφιθυμία τους τόσο απέναντι στο χθες όσο και απέναντι στο αύριο.

ΤΟ ΧΘΕΣ όσο το νοσταλγούν άλλο τόσο το οικτίρουν, και το αύριο όσο το προσμένουν άλλο τόσο το φοβούνται.

ΖΟΥΝ, οι περισσότεροι, σε μια κατάσταση limbo, όπου οι προβλέψεις καταρρέουν πριν καν εκφραστούν και η αίσθηση του παρόντος βασίζεται στην εξοικείωση με μια νέα πραγματικότητα, που μάλλον φοβίζει παρά προτρέπει.

ΑΥΤΟ ισχύει κυρίως για τους πάνω από 35 και κυρίως για τους πάνω από 50, οι οποίοι ακόμη και με αισιόδοξους υπολογισμούς δεν μπορούν να δουν τον εαυτό τους μέσα στο κάδρο της επόμενης μέρας.

ΑΥΤΕΣ τις σκληρές τομές τις αντανακλά σήμερα η Αθήνα μέσα από τη συρρίκνωση της αγοράς και την αλλαγή στις καθημερινές συνήθειες».

***

Η ΑΘΗΝΑ ευτύχησε κατά καιρούς στους υμνητές της και ο Νίκος Βατόπουλος που υπογράφει το άρθρο που προηγήθηκε, είναι ένας από τους καλύτερους.

ΑΘΗΝΟΛΑΤΡΗΣ επιβεβαιωμένα, τα κείμενά του στην «Καθημερινή» για την Αθήνα, πάντοτε έχουν ενδιαφέρον όπως και αυτό που έχει τον τίτλο «Η αμηχανία του μέσου αστού».

ΜΙΑ ΑΜΗΧΑΝΙΑ που γίνεται ολοένα πιο έντονη όσο περνάει ο καιρός και το χάσμα της κρίσης βαθαίνει και που στην Αθήνα, όπως και σε κάθε μεγάλη πόλη είναι ιδιαίτερα έντονο.

ΜΕΣΑ σε αυτό το χάσμα, ο λεγόμενος «μέσος αστός» αρχίζει να χάνεται και τι θα τον διαδεχτεί δεν φαίνεται ορατό στον ορίζοντα προς το παρόν.

Η ΑΘΗΝΑ είναι ο καθρέφτης της χώρας και αυτός ο καθρέφτης δε βρίσκεται στα καλύτερά του αυτή την εποχή.

ΑΥΤΗ βέβαια είναι μια εκδοχή.

ΜΙΑ ΑΛΛΗ, πιο αισιόδοξη, είναι πως η Αθήνα διανύει μια μακρά μεταβατική περίοδο που επαναπροσδιορίζεται στο χώρο και βρίσκει νέα στοιχεία να συνθέσει στο παζλ της ταυτότητάς της.

ΗΔΗ ως τουριστικός προορισμός έχει αρχίσει καιρό τώρα να ανακάμπτει και οι ξένοι επισκέπτες να την προτιμούν ολοένα και περισσότερο και πολλοί εξ αυτών να την ανακαλύπτουν εξ αρχής.

Η ΑΘΗΝΑ ήταν και παραμένει, όσο κι αν έχει χάσει πολύ από τη λάμψη αλλοτινών καιρών, το σημαντικότερο σημείο αναφοράς για την Ελλάδα και μπορεί να μην είναι Ελλάδα μόνο η Αθήνα, η πρωτεύουσα ωστόσο ασκεί κατ’ εξακολούθηση έλξη προς αυτήν καθώς διατηρεί αμείωτη την αίσθηση πως σε αυτήν συμβαίνουν όλα.

ΟΣΟ και την αμηχανία του μέσου αστού που επικαλείται ο Βατόπουλος, αυτή θεωρείται δεδομένη.

ΜΕΝΕΙ να τον αντιμετωπίζεται κιόλας.

ΑΝ η Αθήνα θεωρείται πια ως αυτή που κάποτε ήταν, μένει να δούμε τελικά ποια επιτέλους είναι.

ΟΡΙΣΜΕΝΟΙ πάντως εξ αυτών που τη ζουν σε βάθος, επιμένουν να μην την αλλάζουν με τίποτα.

ΕΝΔΕΧΟΜΕΝΩΣ κάτι περισσότερο να ξέρουν.

***

ΑΘΗΝΑ –ΚΑΛΑΜΑΤΑ δυόμιση ώρες δρόμος πλέον. Μια ανάσα η μία πόλη από την άλλη.

ΤΟΣΟ κοντά τόσο μακριά συγχρόνως,  καθώς οι διαφορές παραμένουν εμφανείς και έντονες.

ΣΚΕΦΤΕΤΑΙ στο μετέωρο βήμα ανάμεσά τους ταξιδιώτης εν κινήσει που δεν καταλήγει σε προορισμό και νοιάζεται μονάχα για το ταξίδι.

ΚΙ ΕΤΣΙ περνάει ο καιρός από τη μια πόλη στην άλλη.

ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ ζωής που μοιάζουν εκδρομή στην ύπαρξη που συνεχώς αναζητά καινούργια εναύσματα για να συνεχίσει την πορεία της.

ΑΠΟ Αθήνα καλημέρα και καλή εβδομάδα.

Θανάσης Παντές

 

150 Συνολικές προβολές, 1 Σήμερα

Leave a Reply