ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Διπλωματία και δυσπιστία

0

«ΔΕΚΑΕΤΙΑ του ’60… Μία από κλασικές ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου είχε γυριστεί στην Ανδρο, «Τα κορίτσια στον ήλιο».

ΜΙΑ από τις κινηματογραφικές ταινίες που είχαν δει πάρα πολλοί συμπολίτες μας, εκτός βέβαια από τον σύμβουλο Στρατηγικού Σχεδιασμού του πρωθυπουργού και τους ομοϊδεάτες του που διάβαζαν, σύμφωνα με δική του δήλωση, κλασικούς φιλοσόφους όπως ο Μπρυκνέρ…

ΜΙΑ ΝΕΑΡΗ όμορφη αλλοδαπή τουρίστρια, με προκλητική ενδυμασία, σε μια παραλία του όμορφου νησιού, συναντά έναν τοπικό βοσκό, πρωτόγονο στην εμφάνιση και τη συμπεριφορά.

Ο ΝΕΑΡΟΣ βοσκός, ο αείμνηστος Γιάννης Βόγλης, ξαφνιάζεται από την παρουσία της τουρίστριας και κοντοστέκεται αποσβολωμένος.

ΑΠΟ αμηχανία, προφανώς, βγάζει από τη φαρδιά τσέπη της κάπας του μια χούφτα ξερά αμύγδαλα που είχε για να ξεγελά την πείνα του και τα προτείνει στην τουρίστρια. Εκείνη αρχίζει να τρέχει από φόβο.

Ο ΒΟΣΚΟΣ αρχίζει να τρέχει ξοπίσω της φωνάζοντας: «Στάσου, μύγδαλα»! Η τουρίστρια συνεχίζει να τρέχει γρηγορότερα, προφανώς φοβούμενη ότι σκοπός του βοσκού ήταν να την κακοποιήσει ή να τη βιάσει.

 Η ΤΟΥΡΙΣΤΡΙΑ, χωρίς να το καλοσκεφτεί, επέλεξε το χειρότερο σενάριο των προθέσεων του πρωτόγονου βοσκού.

ΕΝΑ άλλο σενάριο θα ήταν να μην τραπεί σε φυγή, αλλά να μείνει και να διερευνήσει τις προθέσεις του βοσκού και μετά να αποφασίσει ανάλογα αν θα πάρει τα αμύγδαλα.

ΕΝΑ τρίτο σενάριο θα ήταν να πάρει χωρίς πολλή σκέψη τα αμύγδαλα και να τα φάει με το όποιο ρίσκο.

ΓΙΑΤΙ αναφέρω το σενάριο αυτής της κλασικής ελληνικής ταινίας; Ισως γιατί θα μπορούσε κάποιος να το παρομοιάσει με τη σημερινή κατάσταση της χώρας μας. Μιας χρεοκοπημένης χώρας με τεράστιο διαχρονικό χρέος, με τους θεσμικούς δανειστές να την πιέζουν αφόρητα, με ένα πολιτικό σύστημα να παραπαίει και να εξαντλείται σε αλληλοσπαραγμούς βάζοντας, όπως φαίνεται, σε δεύτερη μοίρα τη σωτηρία της.

ΟΙ ΣΚΛΗΡΟΙ θεσμικοί δανειστές των οποίων ο λογικός στόχος και το κύριο μέλημα είναι η είσπραξη των χρημάτων τους, προφανώς σχεδιάζουν και προτείνουν τη λήψη μέτρων προς αυτή την κατεύθυνση.

ΓΙΑΤΙ μια απόλυτη χρεοκοπία της χώρας μας θα συνεπάγεται και τη δική τους οικονομική απώλεια. Αλλά παράλληλα και το δικό τους τεράστιο πολιτικό κόστος, αφού θα είναι υπόλογοι στους δικούς τους λαούς, που τελικά έχουν επωμιστεί το διαχρονικό χρέος μας.

Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ, εμπρός σε αυτή την κατάσταση της οικονομικής επιτροπείας από τους λεγόμενους «θεσμούς» και στις προτάσεις τους για επιβολή μέτρων που οι ίδιοι πιστεύουν ότι θα οδηγήσουν στην οικονομική ανάκαμψη, συμπεριφέρεται όπως η νεαρή τουρίστρια στην κίνηση του βοσκού να τις προσφέρει τα αμύγδαλα! Τρέπεται χωρίς ιδιαίτερη σκέψη σε φυγή πιστεύοντας ότι κάθε πρόταση των δανειστών είναι εκ του πονηρού.

ΠΙΣΤΕΥΟΝΤΑΣ και, το χειρότερο, κάνοντας την πλειονότητα του λαού μας να πιστεύει ότι κάθε πρόταση έχει σκοπό τον βιασμό της κοινωνίας μας από τους βάρβαρους βοσκούς της κεντρικής Ευρώπης και της Αμερικής… Και δεν αντιμετωπίζει τις προτάσεις των θεσμών με το σκεπτικό ότι ορισμένες από αυτές, ενδεχόμενα» παράλληλα με το δικό τους οικονομικό συμφέρον, να βοηθήσουν στην οικονομική μας ανάκαμψη.

ΚΑΙ δεν αξιολογεί αυτές τις προτάσεις με αντικειμενικά κριτήρια, αλλά με ιδεολογία αγκυλώσει, με μικροκομματικά οφέλη, με αυτοεγκλωβισμούς σε ανέφικτες υποσχέσεις προς τον ταλαίπωρο λαό μας.

ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ δηλαδή η κυβέρνηση να απορρίψει προτάσεις που συνδέονται με παραπέρα μειώσει μισθών, με απολύσεις από το Δημόσιο, με ψήφιση μέτρων που αφορούν το μέλλον.

ΘΑ Μπορούσε όμως να αποδεχτεί προτάσεις που αφορούν αποκρατικοποιήσεις, θεσμικές παρεμβάσεις στο ασφαλιστικό σύστημα, στο συνδικαλιστικό νομικό καθεστώςδ, στην παιδεία, στην υγεία.

ΔΗΛΑΔΗ θα μπορούσε η κυβέρνηση να επιλέξει το δεύτερο σενάριο, όχι το πρώτο της άτακτης φυγής, ούτε το τρίτο της αφελούς ευπιστίας.

ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ σενάριο που δεν επέλεξε η νεαρή τουρίστρια όταν συνάντησε τον πρωτόγονο βοσκό στην κινηματογραφική ταινία.

ΔΗΛΑΔΗ, αντί να τραπεί σε άτακτη φυγή χωρίς να το καλοσκεφτεί, να σταθεί και να αξιολογήσει την προσφορά παίρνοντας βέβαια κάποιο ρίσκο.

ΓΙΑΤΙ μπορεί ορισμένα από τα αμύγδαλα να είναι πράγματι καλά. Και γιατί μπορεί η προσφορά του πρωτόγονου βοσκού να είναι πράγματι ωφέλιμη σε ένα ποσοστό…».

***

ΕΙΝΑΙ εξαιρετική η ταινία του Βασίλη Γεωργιάδη «Κορίτσια στον ήλιο» κι όσες φορές κι αν τη δούμε τη χαιρόμαστε.

ΧΑΙΡΟΜΑΣΤΕ επίσης τις ομορφιές της Ανδρου που δείχνει η ταινία και την υπέροχη μουσική του Σταύρου Ξαρχάκου.

ΤΟ ΑΡΘΡΟ του Χριστόδουλου Στεφανάδη, που τυγχάνει καθηγητής Καρδιολογίας, χρησιμοποιεί το στόρι της ταινίας ως πρόσχημα στα όσα θέλει να υποστηρίξει για την κατάσταση που βρίσκεται αυτή την παρατεταμένη περίοδο της κρίσης η χώρα.

ΑΝ ΟΝΤΩΣ η κυβέρνηση δυσπιστεί έναντι των δανειστών ίσως και να μην είναι και τόσο κακό αν το σκεφτούμε ψύχραιμα κι αν βέβαια λάβουμε υπόψη μας πόσες φορές η ευπιστία έχει ωφελήσει τη χώρα μας στις σχέσεις της με τους άλλους.

ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ δεν είναι αν δυσπιστεί έναντι των δανειστών η κυβέρνηση, αλλά πως χειρίζεται αυτή τη δυσπιστία προς όφελος της χώρας χωρίς να δαιμονοποιεί τις καταστάσεις.

ΑΥΤΗ η ικανότητα είναι το ζητούμενο και δυστυχώς δεν είναι  καθόλου σίγουρο ότι τη διαθέτουμε αν λάβουμε υπόψη μας τα πόσα διπλωματικά στραπάτσα έχουμε ως χώρα υποστεί κατά καιρούς.

Θανάσης Παντές

91 Συνολικές προβολές, 1 Σήμερα

Leave a Reply