ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Κανένας δογματισμός δεν είναι καλός

0

«ΚΑΘΩΣ σχεδόν πια καθημερινά χάνονται ζωές υπό τα ανηλεή χτυπήματα της κραυγής «ο Αλλάχ είναι μεγάλος» κατά χριστιανών ή και αλλόδοξων μουσουλμάνων, η ανάμνηση της Ανάστασης του Θεανθρώπου, του αγαπάτε αλλήλους αλλά και τους εχθρούς υμών, μας καλεί σε αυτοκριτική.

ΕΝΑΣ διανοούμενος της ορθοδοξίας και σπουδαίος ποιητής, ο Αρχιεπίσκοπος Αυστραλίας Στυλιανός, με την ευκαιρία της επετείου της 25ης Μαρτίου, σε μήνυμά του που δημοσιεύθηκε στο Βήμα της Εκκλησίας Αυστραλίας (Μάρτιος 2017) διατυπώνει το τραγικό ερώτημα:

«ΚΑΤΑ πόσον οι σημερινοί Ελληνες – μέσα και έξω από την Ελλάδα – διαθέτουμε τον στοιχειώδη βαθμό ευθύνης και επαγρυπνήσεως για τα όντως τίμια συμφέροντα του γένους;

ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ να διεκδικούμε αρετές που δεν έχουμε, μήτε να περιμένουμε επιτυχίες εκεί που δεν αγωνισθήκαμε ειλικρινά και φιλότιμα. Είναι απογοητευτικό να σκέφτεται κανείς ότι οι αρχαίοι Ελληνες, αν και πίστευαν σε είδωλα, όμως στη ζωή τους είχαν περισσότερη θεοσέβεια και μεγαλύτερη φιλοπατρία.

ΓΙΑΤΙ τι σημαίνει εκείνο το περίφημο συν Αθηνά και χείρα κίνει; Σημαίνει ότι αναγνώριζαν την προσωπική τους ευθύνη για τα ιστορικά τους πεπρωμένα».

ΜΙΑ εξήγηση αναζητεί ο καταξιωμένος ζωγράφος Σωτήρης Σόρογκας εξομολογούμενος στα «Νέα» (1-4-2017). «Η Αριστερά μέχρι τη δεκαετία του ’80 υπήρχε μέσα μου σαν ένας κόσμος ταυτισμένος με την πρόοδο του ανθρώπου, το ήθος του, την απελευθέρωσή του από κάθε είδος δουλείας και συμβάσεις, με το αίτημα του δικαίου.

ΟΜΩΣ αυτή η πίστη μου με είχε εγκλωβίσει σε έναν στείρο δογματισμό ο οποίος, όπως συμβαίνει συνήθως, μου απονέκρωσε άλλες αλήθειες. Τώρα χαίρομαι μια πρωτόγνωρη ελευθερία σαν να ξαναβλέπω τον κόσμο έτσι που δεν τον ήξερα ποτέ.

ΜΕΤΑΝΙΩΝΩ για τον ιδεολογικό μου δογματισμό που κράτησε ηλιθίως για περισσότερα από 50 χρόνια και ο οποίος μου στέρησε μια ζωογόνα και υψηλής στάθμης επικοινωνία με την υπέροχη ζωγραφική της Ορθοδοξίας, αλλά και τα μοναδικά πνευματικά εκκλησιαστικά κείμενα πέραν πολλών άλλων» (δυστυχώς υπήρξαν εκατοντάδες χιλιάδες ηλίθιοι που συνέβαλαν σε αυτό και πολλοί συνεχίζουν – προσθέτω εγώ).

«ΜΠΟΡΕΙ να κατατροπώνουμε τους Γκούτσιδες του κόσμου τούτου, όμως ντρεπόμαστε να διδάξουμε ελληνικό πολιτισμό στα παιδιά μας» διαπιστώνει ο Τάκης Θεοδωρόπουλος. «Φοβόμαστε μήπως μας κατηγορήσουν για συντηρητισμό.

ΟΙ ΓΕΛΟΙΟΓΡΑΦΟΙ του “Charlie Hebdo” είχαν λοιδορήσει και τον Πάπα και τον χριστιανισμό προτού γελοιογραφήσουν τον Μωάμεθ. Δολοφονήθηκαν από Γάλλους πολίτες που εχθρεύονταν τον πολιτισμό, που τους έδωσε υπηκοότητα. Το Ισλάμ, φανατικό ή όχι, δεν αμφισβητεί τις αξίες του. Η Δύση όμως αμφισβητεί τις δικές της» («Καθημερινή» 26-2-2017).

«Η ΚΡΙΣΗ του εθνικού κράτους, η κρίση της ευρωπαϊκής ιδέας, η αύξηση των ανισοτήτων, η εξάπλωση του εξτρεμιστικού ισλαμισμού, επιφυλάσσουν: πρωτοφανή βία. Στον 20ό αιώνα το κόκκινο της εξέγερσης ήταν το σύμβολο της σημαίας. Ας διασφαλίσουμε ότι στον 21ο αιώνα δεν θα είναι το αίμα μας» καλεί ο ιστορικός Μαρκ Φερό («Βήμα», 2-4-2017).

ΟΠΩΣ είχε διακηρύξει ο Κάρολος Μαρξ: «Οταν ο αγιότερος σκοπός επιδιώκεται με άτιμα μέσα, είναι άτιμος σκοπός». Γι’ αυτό προφανώς είχε εγκαίρως διαχωρίσει τη θέση του διακηρύσσοντας ότι εκείνος δεν είναι μαρξιστής. Οι μαρξιστές όμως;».

***

ΣΤΑΖΟΥΝ φαρμάκι ως συνήθως τα κείμενα του Γιάννη Μαρίνου αλλά τα όσα αναφέρει στο άρθρο που προηγήθηκε είναι ορθά και βασισμένα στην πεποίθηση πως ο δογματισμός δεν είναι ποτέ γιατί καλό και στην διάρκειά του στρέφεται κατά της προόδου.

ΕΙΝΑΙ άλλο να είσαι συνεπής στις απόψεις σου και βέβαια είναι άλλο η δογματική εμμονή σε αυτές.

Ο ΔΟΓΜΑΤΙΣΜΟΣ ποτέ δεν ωφέλησε κι όσοι εγκλωβίστηκαν σε αυτόν νομίζοντας πως θα ωφεληθούν, συντάχθηκαν κι αυτοί τελικά στη μεγάλη στρατιά των χαμένων.

Η ΦΡΑΣΗ του Μαρξ που παρατίθεται στο τέλος του άρθρου έχει θεωρώ ξεχωριστή σημασία για όσους την καταλάβουν.

ΔΗΛΩΝΟΝΤΑΣ ο Μαρξ ότι δεν είναι Μαρξιστής άνοιγε το δρόμο του προβληματισμού στους επιγόνους του.

ΑΥΤΟΙ όμως, όπως τελικά αποδείχθηκε, δεν το κατάλαβαν κι ό,τι δεν κατάλαβαν «εκείνοι», πληρώθηκε πανάκριβα από «άλλους».

ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ωστόσο δεν είναι «εκείνοι» και οι «άλλοι» πλέον, αλλά «εμείς» στη σημερινή δύσκολη πραγματικότητα που βρισκόμαστε, εγκλωβισμένοι σε εμμονές που μας καθηλώνουν στο χθες και τελικά μας εξουθενώνουν.

***

ΕΥΤΥΧΩΣ ηττηθήκαμε σύντροφοι.

ΕΙΝΑΙ ο τίτλος του συγκλονιστικού βιβλίου του Τάκη Λαζαρίδη που υπήρξε συγκρατούμενος του Μπελογιάννη και καταδικάστηκε σε θάνατο και γλίτωσε «παρά τρίχα» την εκτέλεσε και επέζησε περνώντας μια ολόκληρη ζωή στις φυλακές.

ΒΙΒΛΙΟ που σήμερα περισσότερο από το 1989 που πρωτοεκδόθηκε είναι οδυνηρά επίκαιρο προς κάθε κατεύθυνση και κάθε δογματισμό.

ΑΝ δεν μας διδάσκουν τα λάθη μας πως θα γίνουμε καλύτεροι;

ΚΑΛΟ Σαββατοκύριακο.

Θανάσης Παντές

118 Συνολικές προβολές, 2 Σήμερα

Leave a Reply