ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Ξένια Κουναλάκη: «Στις ταινίες κλαίω στις πιο άσχετες σκηνές» απόψε στην Μπουκαδούρα

0

«Στις ταινίες κλαίω στις πιο άσχετες σκηνές» εξομολογείται, μέσω του νέου της βιβλίου, η Ξένια Κουναλάκη. Και γι’ αυτό το βιβλίο θα μιλήσει απόψε Σάββατο στο πολιτιστικό στέκι Μπουκαδούρα (Πάρκο Λιμενικού, Καλαμάτα), προσκεκλημένη του βιβλιοπωλείου «Βιβλιόπολις».

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στις 8:30 και με η συγγραφέα θα συζητήσει ο
Βασίλης Παπαευσταθίου, πολιτικός μηχανικός και μέλος της Κινηματογραφικής Λέσχης

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου, από τις εκδόσεις ΠΟΛΙΣ: “Το βιβλίο μου είναι ένα ημερολόγιο. Ή μια δημόσια ψυχανάλυση χωρίς ειρμό. Γράφω, σε προφορικό σχεδόν λόγο, σαν να μιλάω σε κάποιο φίλο μου για όλα όσα με απασχολούν: για τη ζωή στην εφημερίδα, την ιδιαίτερη σχέση μου με το κρεβάτι μου, το φαγητό, τα ρούχα και τα αδιάβαστα βιβλία στο δωμάτιο μου, που σχηματίζουν ένα προστατευτικό τείχος γύρω μου. Για τη ρουτίνα που ακολουθώ στα μουσεία της Ευρώπης, τα οικογενειακά τραπέζια που με τρομοκρατούν και την απέχθειά μου προς μέρη του λόγου και σημεία στίξης, όπως τα επίθετα και τα αποσιωπητικά. Για τη μανία μου να παρατηρώ πτώματα νεκρών ζώων στην άσφαλτο, την αγάπη μου για τον Μπαχ και τον Καραβάτζιο, το θέατρο του Πίτερ Μπρουκ, αλλά και τις ταινίες του Μπρους Λι. Γράφω επίσης για την κρίση, τους έρωτες, την αμφίθυμη σχέση μου με την Ελλάδα και τη Γερμανία. Για την Αριστερά και τους πολιτικούς που σέβομαι και νοσταλγώ, τον Κώστα Σημίτη, τον Χέλμουτ Σμιτ και τον Λεωνίδα Κύρκο, για παράδειγμα. Για την Ευρώπη και την αμηχανία που μου προκαλεί η προσπάθεια να πω κάτι θετικό για τη σημερινή Ε.Ε. Για τους πάγκους με φρούτα κατά μήκος της εθνικής οδού, που ίσως και να είναι το νόημα της ζωής. Και, τέλος, για τις ταινίες που με κάνουν να κλαίω, συνήθως στις πιο άσχετες σκηνές…”

 “Αποενοχοποιημένη και αποενοχοποιητική δηλώνει “Αυτή είμαι”: Με τα τατουάζ και τον φετιχισμό των ρούχων της, με την ευμετάβλητη διάθεση και το ενίοτε εκρηκτικό ταμπεραμέντο, με τη χειραφετημένη αυτοδυναμία και το τρυφερό πάθος για την κόρη της, με τις βουλιμικές και τις ανορεξικές κρίσεις, με την ακατάβλητη ερωτική διάθεση και τις υπαρξιακές αγωνίες της, με τη βαθιά καλλιέργεια και το πολύ καλό γούστο στις διάφορες τέχνες. Ονειροπόλα και επινοητική, παρορμητική και μοναχική, διασκεδαστική και επεισοδιακή -ενίοτε εξεζητημένα λοξή- αφοριστική, αφοπλιστική και ταυτόχρονα με εις βάθος γνώσεις και οξύτατη πολιτική κρίση, κοσμοπολίτισσα, πολυταξιδεμένη, νεανική, συχνά εφηβική, άλλοτε ευδιάθετη και άλλοτε θλιμμένη πορεύεται δυναμικά. Η Κουναλάκη δεν βλέπει αφ’ υψηλού τη ζωή. Ανθρώπινα αντιφατική, αυθόρμητη, περιπαικτική, σκανδαλιστική -μερικές φορές τέρας- παίρνει ανάποδες, φοβάται τις γκάφες και εξορκίζει τον συχνό μελοδραματισμό των πράξεων και των λόγων της με τον τρόπο του Αλμοδοβάρ – με ενσυνείδητο κυνισμό, μπόλικο αυτοσαρκασμό και πυκνή παραδοξολογία, χωρίς ωστόσο να καταλήγει σε περιορισμό της ζωής στο είδος της γκροτέσκας παρωδίας, αλλά επιτυγχάνοντας μια ομαλή προσγείωση μες στον πυρήνα κάποιων από τα μυστικά της ύπαρξής της.” (Ελισάβετ Κοτζιά, Καθημερινή, 27/11/2016)

119 Συνολικές προβολές, 2 Σήμερα

Leave a Reply