ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Περί ταυτότητας και Κωνσταντίνου Μητσοτάκη

0

«ΤΟ ΠΡΩΤΟ βήμα ήταν η ενσωμάτωση και αφομοίωση κάθε παλαιοπασοκικού «ορφανού» ή ανανήψαντος «αριστερού»! Σκεφτήκαμε: Λογικοί θέλουν «τεχνογνωσία» στη διοίκηση…

ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ βήμα ήταν η κυβερνητική σύμπραξη με τους ΑΝΕΛ! Σκεφθήκαμε: Λογικό! Πρέπει να συγκροτηθεί κυβέρνηση σωτηρίας. Δεν αντέχει η χώρα… Το τρίτο βήμα ήταν η αγωνιώδης προσπάθεια εναγκαλισμού με οτιδήποτε «κεντρώο» ή σοσιαλιστικό στην Ευρώπη! Σκεφθήκαμε: Λογικό! Είναι η ανάγκη για την εδραίωση συμμαχιών…

ΤΟ ΤΕΤΑΡΤΟ βήμα ήταν η «υπόθεση Μπελογιάννη». Κι εκεί που πάμε, πάλι, να υποθέσουμε κάτι, σκεφτόμαστε ότι «σύμπτωση επαναλαμβανόμενη παύει να είναι σύμπτωση».

ΑΝ ΥΠΟΘΕΣΟΥΜΕ ότι δεν μιλάμε για πολιτικό εκκρεμές, τότε δύο τινά συμβαίνουν: ή ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει ιδεολογικοπολιτικό ειδικό βάρος και λειτουργεί ευκαιριακά ή ψάχνει εναγωνίως μια ταυτότητα για να διατηρηθεί εν ζωή.

ΤΟ ΠΡΩΤΟ ενδεχόμενο επιβάλλεται να το απορρίψουμε, διότι θα ήταν ολέθριο για τη χώρα να περάσει –έστω και για μια στιγμή- από το μυαλό μας ότι η ισχυρότερη συνιστώσα της συγκυβέρνησης είναι σαν πλοίο με σημαία ευκαιρίας.

ΑΡΑ, καταλήγουμε στη δεύτερη υπόθεση: την αναζήτηση ταυτότητας. Αλλά… για μισό λεπτό: Την «ταυτότητα» την προσδιορίζουν οι διακηρύξεις, οι δηλώσεις, οι προθέσεις και οι φωτογραφίες; Ή μήπως τα έργα;

ΜΑΛΛΟΝ στον ΣΥΡΙΖΑ πιστεύουν το πρώτο. Και σίγουρα θα απεύχονται να πιστεύουν οι πολίτες το δεύτερο. Ιδωμεν…».

***

ΠΟΙΟΣ σκεπτόμενος πολίτης μπορεί να διαφωνήσει με τα όσα ο Δημήτρης Μιχαλέλης αναφέρει στο άρθρο του που τιτλοφορείται «Η αγωνία της ταυτότητας»;

ΟΧΙ οι φίλτατοι Συριζαίοι πάντως, που έχουν αναπτύξει ένα δικό τους σκεπτικό και έχουν θωρακιστεί πίσω απ’ αυτό θεωρώντας ότι τους κάνει πιστευτούς στα όσα υποστηρίζουν.

ΤΟΣΟ μάλιστα πιστευτοί θεωρούν ότι γίνονται με τα όσα λένε που στο τέλος τα πιστεύουν κιόλας!

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ των όσων πιστεύουν είναι να θέλουν να τα εφαρμόσουν βέβαια, φυσικά εις βάρος μας, όπως άλλωστε κι άλλοι στη θέση τους πριν απ’ αυτούς.

ΟΣΟ για τα περί ταυτότητας, ας γελάσουμε για να αισθανθούμε κάπως ανακουφισμένοι.

***

ΚΙ ΕΝΩ βρισκόμαστε πλέον στην αγκαλιά του τέταρτου μνημονίου καταμεσίς της  κρίσης που διανύουμε εδώ και επτά χρόνια, έφυγε από τη ζωή ο ύστατος των τελευταίων πολιτικών του παρελθόντος Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, λίγο πριν «καβατζάρει» τα εκατό χρόνια ζωής και πάντως πλήρης ημερών.

Ο ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ έφυγε και μας «κληροδότησε» Ντόρα και Κυριάκο στην πολιτική, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι του ’μοιασαν κιόλας σε όλα τα της πολιτικής τεχνάσματα, αν και πήραν πολλά απ’ την εμπειρία του.

Ο ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ έφυγε λοιπόν και καλό του ταξίδι και κάθε σεβασμό στο πένθος της οικογένειάς του σε ανθρώπινο επίπεδο.

ΑΠΟ ’ΚΕΙ και πέρα όμως, φεύγοντας ανήκει πλέον στη σφαίρα της κριτικής για τα όσα αφορούν την πολυετή και άκρως ενδιαφέρουσα ομολογουμένως πολιτική του διαδρομή, στην οποία περιλαμβάνονται πολλές διακυμάνσεις θετικές και αρνητικές εκ των πραγμάτων.

ΠΡΟΣ το παρόν πάντως, κυριαρχούν τα συλλυπητήρια προς τους οικείους του, όπως και τα υποκριτικά καλά λόγια απ’ όλους, όπως συνηθίζεται σε αυτές τις περιπτώσεις.

ΚΑΠΟΥ εκεί παρενέβη και η υπερβολή με την κήρυξη τετραήμερου πένθους, το λαϊκό προσκύνημα και η κηδεία δημοσία δαπάνη

ΕΙΠΑΜΕ, άλλα όχι κι έτσι!

ΚΑΛΟ θα είναι να υπάρχει και μια αίσθηση του μέτρου, αλλά φαίνεται δυστυχώς πως δεν υπάρχει.

ΚΑΙ κάπου εκεί με χαμένη την αίσθηση του μέτρου εκτρέπονται τα πράγματα στη γελοιότητα.

ΛΙΓΗ σεμνότητα δεν βλάπτει και στο κάτω-κάτω ο Μητσοτάκης μόνο ένας πολιτικός ήταν, προς τι όλη αυτή η τελετουργικά κραυγαλέα πενθολογία;

Θανάσης Παντές

91 Συνολικές προβολές, 1 Σήμερα

Leave a Reply