ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Βύρων Πολύδωρας: Στον Στάθη Παρασκευόπουλο, για το έργο του “Με την καρδιά και με την πένα”

0

Αυτό το corpus των 1050 σελίδων και των τριακοσίων θεμάτων είναι μια αναφορά του Στάθη Ηλ. Παρασκευόπουλου προς τους προγόνους του (κάτι σαν την «Αναφορά στον Γκρέκο»,  του Νίκου Καζαντζάκη), όσο και προς τους απογόνους του (κάτι σαν παραμύθι αιώνιο, που απαντά στα ερωτήματα τους και διδάσκει ιστορία, βίους αγίων και δοξασμένων ηρώων και κοινών θνητών, οδοιπορικά σε τόπους προσκυνηματικούς, ιστορημένους ή φυσικού κάλλους, και υγιείς προβληματισμούς για τα καλά που χάνονταν και για το κακό που έπεφτε επάνω μας – στους δύστηνους Έλληνες – τα δίσεχτα χρόνια γύρω στα 2011). Το διάβασα όλο.

byrwn-polydoras

Γράφει ο ΒΥΡΩΝ ΠΟΛΥΔΩΡΑΣ

πρ. Πρόεδρος Βουλής υπουργός και βουλευτής

Ήταν σαν να άκουγα μέσα από τις γραμμές του την ηχώ των δικών μου σκέψεων στις απλούστατες νότες της ποιμενικής φλογέρας («σουρλάς») μιας κάποιας Πανικής, πλην ήρεμης, σονάτας – αρχέτυπης αυτοσχέδιας, σαν τζαζ, σύνθεσης – του σεληνόφωτος. Για αυτή την συμπόρευση και ξενάγηση σ’ευχαριστώ συνοδοιπόρε, και συνάδελφε, όχι σε επάγγελμα αλλά στη βιοπάλη για τον βιοπορισμό, καρποσυλλέκτη, θεριστή και σταφυλοπάτη αδελφέ μου Στάθη! Και ακόμη γιατί τραγουδήσαμε (νοερά) μαζί τούς ίδιους σκοπούς και στίχους, τους ίδιους οχτώ ήχους και τους ύμνους και ψαλμούς των προγόνων μας και πατέρων μας, που εκόσμησαν τα ταπεινότατα ιερά αναλόγια του Παπαδιαμάντη. Διαβάζοντας τη δική σου «Μυριόβλιβλο» και το δικό σου «Μετά Παρρησίας» – είναι οι δικοί μου τίτλοι – συνειδητοποιούσα και πάλι το ξεχείλισμα της ψυχικής αγαλλίασης από το ανήκειν στην ίδια ενότητα λόγου και πίστεως. Ή μάλλον από τη διαπίστωση ότι μυριάδες συμπτώσεις, που συνθέτουν έναν (τον Έναν) αόρατο προγραμματιστή, μας έκαμαν ταυτόσημους στο να αγαπάμε τα ίδια. στο να ορίζουμε το ίδιο «νείκος» (από το Εμπεδόκλειο ζεύγμα αντιθέτων «φιλότης και νείκος»), στο να χαιρόμαστε από τα ίδια, να κλαίμε για τα ίδια και να παίρνουμε θέση και απόφαση θυσίας για τα ίδια! Αυτό που μου φέρνει θλίψη είναι η σκέψη-παρατήρηση πως ό,τι αγαπήσαμε μας το σκοτώνουν (οι όχι και τόσο αόρατοι εχθροί). Οι ασπάλακες που βγαίνουν από σκοτεινές τρύπες και λαγούμια και χύνουν το γεράνιο δηλητήριο τους πάνω στο ιερό χώμα της ψυχής μας και στην ευδία της σκέψης μας. Άλλοτε δεν περιορίζονται στη διάβρωση, αλλά ορμούν και αρπάζουν – άρπαγες και αμεταμφίεστοι λεηλάτες με τα τοπούζια – τον κόσμο μας όλο. Εκείνον που χτίσαμε με τα χέρια μας, εκείνον που μας παρέδωσαν, αφού τον πότισαν με το αίμα τους, οι προγονοί μας, εκείνον που μας δίδαξαν οι δάσκαλοι μας – άνθρωποι και βιβλία, και τα δύο αγαπημένα, – οι magistri vitae, εκείνον που τον ακούμε οριζόμενον στον παιάνα των Σαλαμινομάχων (Ίτε παίδες Ελλήνων, κρατείστε ελεύθερη την Πατρίδα…).

Συμπέρασμα: Ό,τι γράφεις είναι ημερησία διαταγή ή πολεμικό ημερολόγιο, για εμάς τους ίδιους και κυρίως για τα παιδιά και εγγόνια μας, περί των μελλοντικών και αιώνιων συγκρούσεων. Πρέπει να γίνει σαφές πως η γραφή του Στάθη Παρασκευόπουλου δεν είναι κάποιου αργόσχολου γραφή. Είναι ομολογία πίστεως ενός προσκυνητή. Και έκφραση αγωνίας ενός προφήτη. Και μέθοδος στρατολόγησης, να αγαπήσουν οι ευαίσθητοι αναγνώστες το ωραίο και το καλό και να αποστραφούν το κακό, τον δράκο της λίμνης και το αποτρόπαιο πρόσωπο της Μέδουσας. Και ανάλογα να πράξουν. Τέλος, στο «Με την Καρδιά και με την Πένα» ο Στάθης Π. μου θυμίζει τον ουράνιο στίχο του Σολωμού από το Σχεδίασμα Α’ των «Ελεύθερων Πολιορκημένων». «Τα μάτια μου δεν είδαν τόπον ενδοξότερον από τούτο το αλωνάκι». Και διαστέλλοντας το Μεσολόγγι, αλωνάκι γίνεται η Τριφυλία, η Ολυμπία, η Μεσσηνία, η Πελοπόννησος, η Ελλάδα ολόκληρη. Και όχι μόνον ενδοξότερη αλλά και ομορφότερη και πιο γαλανή και πιο ηλιόλουστη και πιο παλλόμενη χώρα ηρώων, σοφών και αγίων. Όπως και απλών ανθρώπων του αλετριού και του ντουφεκιού, της αξιοπρέπειας και της τιμής.

Θέλω να κλείσω αυτό το «κριτικό» μου σημείωμα με δύο προσωπικές αναφορές. Με συγκίνησε η έκφραση γνώμης του Σ.Π. και η εκφορά επιχειρημάτων, αναφορικά με την ένταξη της Κύπρου στην Ε.Ε. Ένας πολίτης, ένας δάσκαλος, ένας άγρυπνος Έλληνας αυτοδιορίζεται «σύμβουλος» του ΥΠΕΞ και γράφει τη γνώμη του για τη διαμόρφωση της συλλογικής-εθνικής συνείδησης, για το που πατάμε, πως στεκόμαστε. Είχα ως βουλευτής (της αντιπολίτευσης τότε 1994-1999) συνεργασθεί με τον Γιάννο Κρανιδιώτη που ήταν ο υπουργός, οραματιστής και εκτελεστής του μεγάλου σκοπού της ένταξης της Κύπρου. Είμασταν φίλοι και συμφοιτητές στη Νομική Αθηνών από το πρώτο έτος (1965-1966). Τότε είχα φτιάξει ένα ψηφοδέλτιο ανεξαρτήτων -τι είχες Γιάννη, τι είχα πάντα – και είχα τον Κρανιδιώτη στα δεξιά μου, ως αντιπρόσωπο των Κυπρίων συμφοιτητών μας κατά βάση. Βάσκανος μοίρα του έκοψε το νήμα της ζωής του και προσφοράς στα εθνικά πράγματα πάνω από το Βουκουρέστι, στο τραγικό αεροπορικό ατύχημα, στις 14.9.99. Τον θυμάμαι πάντα και τον κλαίω. Η δεύτερη παρατήρηση μου αφορά στον χορηγό της έκδοσης του παρόντος τόμου. Στον ευαίσθητο και ευγενέστατο μαθητή του δασκάλου (και γεννήτορα του ήθους και υψηλών ιδανικών) Στάθη Ηλ. Παρασκευόπουλου, στον Δημήτρη Κ. Αλεβεζόπουλο, που υπήρξε αρωγός και γενναιόδωρος χορηγός της παρούσας έκδοσης, δείχνοντας έτσι την αναγνώριση και ευγνωμοσύνη του προς τον δάσκαλο του. Τον μνημονεύω, ως όφειλα, ακούοντας την προτροπή του Περικλέους (στον Επιτάφιο): προς τους λαμπρά πράττοντας, έργω και δηλούσθαι τας τιμάς. Έρρωσθε!

156 Συνολικές προβολές, 1 Σήμερα

Leave a Reply