ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Η εθνοαποδομητική ιστοριογραφία από το πανεπιστήμιο στο σχολείο

0

 

Του Γιώργου Καραμπελιά

συγγραφέα

ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ Αναλυτικών Προγραμμάτων για την Σχολική Ιστορία στην υποχρεωτική εκπαίδευση που έχει εκπονηθεί από την αρμόδια επιτροπή του Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής δεν αποτελεί παρά την επέκταση των εθνοαποδομητικών αντιλήψεων από το Πανεπιστήμιο και την κυρίαρχη στα ΜΜΕ και τις Αθηναϊκές εφημερίδες διανόηση, στο σχολείο και στο σύνολο του μαθητικού κόσμου.

Η νεώτερη εθνοαποδομητική ιστοριογραφία, κυριάρχησε στους πανεπιστημιακούς και ακαδημαϊκούς χώρους, από τα μέσα της δεκαετίας του 1980 και προπαντός κατά τα τελευταία είκοσι χρόνια –1990-2010–, την εποχή της λεγόμενης παγκοσμιοποίησης. Αυτή η σχολή σκέψης επιδιώκει να αποδείξει πως δεν υπάρχει ιστορική συνέχεια των σημερινών Ελλήνων ως έθνους, από την αρχαιότητα, το Βυζάντιο, αλλά ακόμα και από την Τουρκοκρατία· έτσι το νεώτερο ελληνικό έθνος αποτελεί ένα καινοφανές ιστορικό δημιούργημα. Ο Αντώνης Λιάκος, η Χριστίνα Κουλούρη, η Μαρία Ρεπούση, η Σία Αναγνωστοπούλου και πολλοί άλλοι συγκροτούν αυτή την ομάδα που κυριάρχησε ιδεολογικά μετά το 1990 στα ελληνικά Πανεπιστήμια.

Κατά συνέπεια και η επανάσταση του ’21 δεν αποτελεί τον ξεσηκωμό ενός πανάρχαιου έθνους με στόχο την απελευθέρωσή του, και την κατάκτηση μιας αυτόνομης κρατικής υπόστασης, αλλά αποτελεί στην πραγματικότητα την καταστατική πράξη της εθνογένεσης του νεώτερου ελληνισμού. Όπως υποστήριζε και ο Φαλμεράϋερ το ελληνικό έθνος αποτελεί δημιούργημα του κράτους,γι’ αυτό μιλούν για κράτος-έθνος, δηλαδή έθνος δημιουργημένο από το κράτος, και όχι έθνος- κράτος, δηλαδή έθνος που απέκτησε και κράτος.

Αυτή η νέα ιστοριογραφία θα έπρεπε επομένως να αποδομήσει την έννοια της ιστορικής συνέχειας των Ελλήνων – προϋπόθεση για τη μεταβολή του ’21 και του ελληνικού κράτους σε αφετηρία της εθνογένεσής τους, και να ερμηνεύσει την εθνική απελευθέρωση των Ελλήνων, όχι ως ενδογενές αίτημα της ελληνικής κοινωνίας, –μια και δεν υπάρχει «συνέχεια»–, αλλά ως αντανάκλαση και επίδραση της γαλλικής Επανάστασης και του νεώτερου ευρωπαϊκού εθνικισμού.

Αυτή η «μεταμοντέρνα» ιστορική σχολή, «ανέλαβε», τα τελευταία χρόνια, το «κυκλώπειο» και ηροστράτειοέργο της υπονόμευσης της ελληνικής ιστοριογραφίας και, γιατί όχι, της κατεδάφισης, του ίδιου του… ελληνικού έθνους.

Πράγματι, η απρόσκοπτη μετάβαση από το ελληνικό έθνος-κράτος σε μια απλή επαρχία μιας παγκοσμιοποιημένης Ευρώπης προϋποθέτει δραματικές και βίαιες ιδεολογικές μετατοπίσεις: Θα πρέπει, μέσα σε λίγα χρόνια, να αποδομηθεί η εθνική ταυτότητα ενός πανάρχαιου έθνους –αλλά και οι λαϊκές νοοτροπίες και παραδόσεις–, που αποτελεί εμπόδιο στις αναγκαίες «προσαρμογές» της «νέας παγκόσμιας τάξης».

Πώς, όμως, μπορεί να «αποκρυβεί» η μακρά ιστορική διαδρομή ενός έθνους, με ζωή, τουλάχιστον, τριών χιλιάδων χρόνων, που συγκρίνεται μόνο με τους Εβραίους ή τους Κινέζους; Είναι δυνατόν να αποσιωπηθεί η Άλωση του 1204, εκείνη του 1453, ή η Επανάσταση του ’21; Και όμως. Γι’ αυτό και η εκτεταμένη διαστρέβλωση και αποσιώπηση των ιστορικών γεγονότων, η απόκρυψη κάθε αντίθετης άποψης, η πνευματική δικτατορία που εγκαθιδρύθηκε στα ελληνικά πανεπιστήμια. Γι’ αυτό και ο Συνωστισμός των Σουλιωτισσών στο Ζάλογγο και των Μικρασιατών στην προκυμαία της Σμύρνης.

Αναπόφευκτα λοιπόν αυτή η κυρίαρχη στα Πανεπιστήμια και ταυτισμένη με τις αντιλήψεις και τα συμφέροντα της «νέας τάξης», και ενισχυμένη από ιδρύματα τύπου Σόρος, «Ιστορία», κάποια στιγμή θα δοκιμαζόταν να περάσει και στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Αυτό δοκίμασαν οι ίδιοι άνθρωποι να γίνει επί κυβέρνησης Σημίτη, ή επί Γεωργίου Παπανδρέου. Αυτής της απόπειρας δημιούργημα ήταν και το ανοσιούργημα της κυρίας Ρεπούση,το βιβλίο της Ιστορίας της 6ης Δημοτικού. Μετά τον ξεσηκωμό που ακολούθησε οι εθνομηδενιστικές αντιλήψεις υποχώρησαν πρόσκαιρα, για να επανέλθουν και πάλι σήμερα με την ευκαιρία που οι εθνιομηδερνιστές του Σύριζα ανήλθαν στην πολιτική εξουσία. Ο Φίλης αρνήθηκε την Γενοκτονία των Ποντίων, ο Μπαλτάς χαρακτήρισε τους Έλληνες «νεαρό έθνος», ο Γαβρόγλου και ο Ζουράρις ανέλαβαν να προωθήσουν μια συνολική αποδόμηση των σχολικών βιβλίων της Ιστορίας, και αυτό το έργο το ανέθεσαν σε μια επιτροπή που αποτελείται στη συντριπτική της πλειοψηφία από θιασώτες αυτής της εθνοαποδομητικής αντίληψης.

Όπως τονίζει ο Δρ Ιστορίας και Γραμματέας της ΕΛΜΕ Τάσος Χατζηαναστασίου. «Η επιτροπή παρεμβαίνει “αναμορφωτικά” προκειμένου να αντιμετωπίσει …ανύπαρκτα προβλήματα και μάλιστα με λάθος τρόπο. Το αποτέλεσμα είναι τα ήδη κακώς κείμενα να επιδεινωθούν έτι περαιτέρω. Καταρχάς επιδιώκεται με έμφαση η “απεθνικοποίηση” της σχολικής Ιστορίας, σαν να είναι ο εθνικισμός ή έστω ο εθνοκεντρισμός το μεγάλο πρόβλημα του μαθήματος. Το κείμενο των 50 σελίδων διακατέχεται φανερά από το άγχος της απάλειψης της ιδέας του ελληνικού έθνους και της διαχρονίας του αλλά και της αποτροπής των μαθητών από το να υιοθετήσουν πρότυπα και αξίες από την μακραίωνη αντιστασιακή παράδοση του ελληνικού λαού. Αναμενόμενη επιδίωξη της εξουσίας, σε μία χώρα που τελεί υπό επιτροπεία και αντιλαμβάνεται την εθνικοαπελευθερωτική διάσταση ως αντίπαλον δέος. Η εθνική ανεξαρτησία και κυριαρχία, ο κύριος αντίπαλος του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος, και η υπεράσπισή τους προϋποθέτουν ισχυρή εθνική συνείδηση κι ένα σύγχρονο δημοκρατικό πατριωτικό αγωνιστικό ήθος. Αποδομούμε λοιπόν τα στοιχεία που καλλιεργούν συνείδηση και ήθος και έχουμε το κεφάλι μας ήσυχο. Πολύ χαρακτηριστικά γίνεται μεν λόγος στην πρόταση του ΙΕΠ για “εθνική ταυτότητα”, αλλά όχι για ελληνική εθνική ταυτότητα, παρά για “πλουραλιστική ταυτότητα” για να φτάσουμε αναπόδραστα στην μη ταυτότητα όταν έχουμε αφαιρέσει τα βασικά χαρακτηριστικά της συγκεκριμένης εθνικής ταυτότητας. Έτσι, η … εθνοφοβία των μελών της Επιτροπής, αλλά και σημαντικής μερίδας πανεπιστημιακών των ανθρωπιστικών επιστημών καταλήγει στην εξυπηρέτηση αντιδραστικών και εκμεταλλευτικών δυνάμεων και επιδιώξεων».

* ΑΥΡΙΟ: Ένα ενδιαφέρον άρθρο: «Σχέδιο ναλυτικών Προγραμμάτων με τη Σχολική Ιστορία στην υποχρεωτική εκπαίδευση» του εκπαιδευτικού και δρ. Ιστορίας Τάσου Χατζηαναστασίου.

 

94 Συνολικές προβολές, 1 Σήμερα

Leave a Reply