ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

ΑΜΒΡΟΣΙΟΥ ΚΑΡΑΤΖΑ: «Με το τσιαλούμι του κασμά»

0

Τον παρακολουθώ στα γραφτά του, που δημοσιεύει κατά καιρούς,  στη «ΦΩΝΗ» τον Αυλωνίτη Αμβρόσιο Καρατζά με σπουδές στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών και μ’ ένα πλούσιο βιογραφικό εργασίας σε διάφορες Εταιρείες και Τράπεζες και με δραστηριότητα σε διάφορους Επαγγελματικούς και Πολιτιστικούς Συλλόγους.

Του Στάθη Παρασκευόπουλου
εκπαιδευτικού, συγγραφέα

Και νά τος,  που μας έδωσε πρόσφατα και το βιβλίο του με τον τίτλο – χρησιμοποιώντας λέξη της ντοπιολαλιάς – «Με το τσιαλούμι του κασμά».  Ένα βιβλίο αφιερωμένο με σεβασμό και αγάπη στους γονιούς του,  ως ελάχιστη ανταπόδοση των τροφείων τους.  Ένα βιβλίο,  που το προλογίζει εύστοχα – κι έτσι έπρεπε – ο Διευθυντής και εκδότης της «ΦΩΝΗΣ»,  συγχωριανός του Θανάσης Τσαμούλης.  Ένα βιβλίο καλοτυπωμένο, που ξεπερνάει  τις εκατόν πενήντα σελίδες και είναι διανθισμένο και με φωτογραφικό υλικό.

Και μπορεί το βιβλίο αυτό ν’ αναφέρεται στη ζωή και στο έργο των γονιών  του – της ανεπανάληπτης αυτής γενιάς που πέρασε από «φωτιά και σίδερο» για να σταθεί όρθια, να μεγαλώσει και να μορφώσει τα παιδιά της «με το τσιαλούμι του κασμά», αλλά ταυτόχρονα επεκτείνεται και στη ζωή (τη γεωργική και την κτηνοτροφική) των συγχωριανών τους στα δύσκολα και μίζερα χρόνια του 20ου αιώνα.

Κατά την αφήγηση, που γίνεται με γλαφυρό τρόπο και αφήνει ευφρόσυνα συναισθήματα στον αναγνώστη, αποτυπώνεται και ακτινογραφείται η κοινωνική ζωή του ωραίου και ιστορικού χωριού, που τώρα, δυστυχώς, όπως όλα τα ελληνικά χωριά, ζει την παρακμή του, και παρέχονται αρκετά ιστορικά και λαογραφικά στοιχεία.  Ο αναγνώστης – και μάλιστα ο Αυλωνίτης – διαβάζοντας το βιβλίο, κάνει, αυτομάτως, τη σύγκριση της σημερινής ζωής με τις ανέσεις της τεχνολογίας – παρά την κρίση – με τη ζωή των πατεράδων και των παππούδων του.  Και, αν μεν είναι απ’ τους μεγάλους, έχει πολλά να θυμηθεί, αν όμως είναι νέος, του δίνεται η ευκαιρία να μάθει πολλά και να εκτιμήσει αυτά που έχει σήμερα.  Και είναι, αναντίλογα, προς όφελός του αυτή η ευκαιρία.

Ο εξασκημένος κάλαμος του Αμβροσίου Καρατζά έδωσε ένα αρτιομένο έργο, σπουδή και ύμνος στους γονείς του και σ’ όλο το συγγενολόι του και μπορεί να ’ναι ήσυχος και περήφανος, για το εγχείρημά του, με το εξόφλησε κατά τον καλύτερο δυνατό τρόπο την οφειλή του απέναντι στους γεννήτορές του. Και είναι σπουδαίο πράγμα «Να εκπληροίς – κατά τον Γκαίτε – το καθήκον, το οποίον σου είναι πλησιέστερον».  Στις αρετές του Αμβρόσιου Καρατζά, στη συγγραφή του βιβλίου του, ανιχνεύονται η ευχέρεια και η ποιότητα της σκέψης του και η δύναμη της σύνθεσης του εκφραστικού του λόγου.  Το βιβλίο είναι μια βρύση βιωμάτων των χρόνων που έζησε στο χωριό του, που τα κουβάλησε για χρόνια και τα ξεδίπλωσε με αριστοτεχνική πλοκή και με στρωτή γλώσσα κάνοντας και θαυμάσια χρήση της ντοπιολαλιάς.  Δεν μπορώ παρά να συγχαρώ, από καρδιάς, το συγγραφέα και να ευχαριστήσω το φίλο Θανάση Τσαμούλη, που μου ’στειλε το βιβλίο.

Εν κατακλείδι και συμπληρωματικά, αναφέρομαι και στ’ ολιγοσέλιδο δεύτερο βιβλίο του (48 σελίδων) με τον τίτλο: «Μούτσης, ο πρίγκιπας του Βαρικού» που κυκλοφόρησε απ’ τις «Περιφερειακές Εκδόσεις Ε.Π.Ε.».

Πρόκειται για τη βιογραφία ενός Αυλωνίτη με ανησυχίες στα εφηβικά του χρόνια και με τις αναζητήσεις του για τη συγκέντρωση ενέργειας απ’ τις αστραπές και για άλλα παρόμοια «πειράματα» και στη συνέχεια για τις σπουδές του και την επαγγελματική του καταξίωση.  Η αναφορά του συνεχίζεται με την προσφορά του Μούτση στο χωριό του.  Δύσκολα όμως αναγνωρίζεται η προσφορά απ’ τους συντοπίτες του (κανείς άγιος δεν δοξάζεται στον τόπο του).  Και όταν πια η κατάσταση για τον ευεργέτη του χωριού έφτασε στο απροχώρητο, ο Μούτσης πήρε τη μεγάλη απόφαση να οδηγηθεί στην αυτοχειρία.  Μια ιχνηλασία στη ζωή και το έργο του.  «Κάλλιο αργά όμως παρά ποτέ», λέει ο θυμόσοφος λαός μας.  Ο Αμβρόσιος Καρατζάς τίμησε, με το καθόλα καλογραμμένο βιβλιαράκι του, τη μνήμη του αδικοχαμένου Μούτση και μαζί του τον τίμησε στις 3 Ιουνίου και το χωριό του μ’ εκδήλωση που οργάνωσε η 14μελης Επιτροπή με την εφημερίδα «ΦΩΝΗ».

Και γι’ αυτό το βιβλίο του ο Αμβρόσιος Καρατζάς είναι άξιος επαίνου, γιατί αποκατέστησε έναν αδικημένο της εποχής του.

265 Συνολικές προβολές, 1 Σήμερα

Leave a Reply