ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

“Σύγχρονος” χορός μιας άλλης εποχής στην πιο νηφάλια έναρξη του Διεθνούς Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας

0

Πρεμιέρα – μνημόσυνο στον σύγχρονο χορό μιας άλλης δεκαετίας

Χωρίς υπερβολή, η πρεμιέρα του 23ου Διεθνούς Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας ήταν η πιο άρτια οργανωμένη -ή τουλάχιστον από τις πιο άρτια οργανωμένες και σίγουρα η πιο νηφάλια- έναρξη του Φεστιβάλ που έχει βάλει τη χώρα μας στον παγκόσμιο χάρτη της οικογένειας του σύγχρονου χορού.

Της ΑΦΡΟΔΙΤΗΣ ΣΠΥΡΟΠΟΥΛΟΥ

Η βραδιά της έναρξης κύλησε όπως θα κυλούσε μια αντίστοιχη βραδιά σε μια οποιαδήποτε ευρωπαϊκή πόλη που αγαπά τον σύγχρονο χορό. Χωρίς τα περσινά ευτράπελα με τηλεφωνήματα για βόμβες, χωρίς τις ψευτο-“επισημότητες” που έδιναν το “παρών” για να φωτογραφηθούν, χωρίς τα πανύψηλα τακούνια και τα κραυγαλέα φορέματα, χωρίς ανθρώπους να τριγυρνούν πίσω από τις κάμερες μπας και τους δείξουν καταλάθος στα τοπικά κανάλια.

 Στην έναρξη του 23ου Διεθνούς Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας, η πλειοψηφία είχε προσέλθει για να δει μία παράσταση χορού. Γιατί αγαπά τον σύγχρονο χορό. Ενδεχομένως και για να στηρίξει το Φεστιβάλ χωρίς απαραιτήτως να αγαπά τον σύγχρονο χορό (γιατί υπάρχουν και αυτές οι περιπτώσεις).

Ο μέσος όρος ηλικίας ήταν πολύ μεγάλος. Άνω των πενήντα. Σε αντίθεση με τον νεανικό παλμό που χτυπάει στο Στούντιο του Μεγάρου, με νεώτερους σε ηλικία να τιμούν με την παρουσία τους τις υπέροχες παραστάσεις που παρουσιάζονται εκεί.

Που δεν είναι πάντα για πολλούς. Κάποιες είναι για τους γνώστες του είδους, αλλά και για όσους είναι αρκετά ανοιχτόμυαλοι ώστε να δουν κάτι διαφορετικό, κάτι “παράξενο”, κάτι πέρα από τα καθιερωμένα.

Η καλλιτεχνική διευθύντρια του Φεστιβάλ, Κατερίνα Κασιούμη, που πέρυσι βούτηξε “με τα μούτρα” σ’ ένα πλοίο που ναυαγούσε και το έσωσε με λαμπρά αποτελέσματα, μας εξέπληξε με την επιλογή της να μην χρησιμοποιήσει και φέτος την περσινή πετυχημένη συνταγή με την παρουσία της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, αν και πολύ θα θέλαμε να δούμε στην πρεμιέρα τη νέα παράσταση χορού της ΕΛΣ και τη σύμπραξη του Αντώνη Φωνιαδάκη με άλλους σπουδαίους χορογράφους στην παράσταση “Τοπία”, ενώ θα μας λείψει κι ένα γκαλά όπερας στη λήξη του Φεστιβάλ.

Με γενναιότητα λοιπόν η κα Κασιούμη και η ομάδα της άφησαν πίσω τους την περσινή επιτυχία και οργάνωσαν ένα πολύ ενδιαφέρον πρόγραμμα για το φετινό Φεστιβάλ.

Πόσο σύγχρονος όμως ήταν ο χορός που είδαμε στην πρεμιέρα; Αναβιώσεις χορογραφιών μεγάλων χορογράφων της δεκαετίας του ’70 και σύγχρονος χορός εκείνης της εποχής.

 Η πετυχημένη συνταγή δηλαδή άλλων ετών. Φυσικά και είμαστε ευγνώμονες στην απελθούσα καλλιτεχνική διευθύντρια, τη Βίκυ Μαραγκοπούλου, που μας σύστησε, μας γνώρισε αυτούς τους σπουδαίους χορογράφους.

Που εκπαίδευσε μια ολόκληρη γενιά με όλα τα χορευτικά συγκροτήματα που έφερνε επί 21 χρόνια στην Καλαμάτα από τα πέρατα του κόσμου. Όμως τώρα είμαστε στο 2017 και όχι στο 1995.

 Τώρα είμαστε πια εκπαιδευμένοι και θέλουμε να βλέπουμε σύγχρονο χορό της δικής μας εποχής κα Κασιούμη και όχι σύγχρονο χορό της δεκαετίας του ’70.

Πώς όμως να ανεβάσετε στην Κεντρική Σκηνή γυμνούς και τσίτσιδες, όπως συνηθίζεται πλέον να είναι οι χορευτές και οι χορεύτριες σε παραστάσεις σύγχρονου χορού; (χωρίς αυτό να σημαίνει πάντα ότι είναι απαραίτητο το γυμνό ή ευχάριστο για τον θεατή).

Πώς να γίνει έναρξη Φεστιβάλ με πραγματικά σύγχρονη παράσταση χορού αλλά να είναι και αρκετά “γκλάμουρ” για να ευχαριστηθούν και όσοι προσέρχονται στις πρεμιέρες με πάθος αλλά χωρίς καθόλου “φόβο”;

Πώς να στηρίξουν το Φεστιβάλ οπισθοδρομικοί θεσμοί αν αυτό αρχίσει να προκαλεί και να βγάζει γλώσσα στον πουριτανισμό που μας διακατέχει; Το παράδειγμα της “παλλόμενης” παράστασης του Γιαν Φαμπρ στην Αθήνα είναι τόσο πρόσφατο για να ξεχάσει κανείς την κατακραυγή του κόσμου και να επαναλάβει κάτι παρόμοιο και μάλιστα σε πόλη της περιφέρειας.

Πώς να προκαλέσει κανείς καθεστηκυία τάξη, κλήρο και υπέργηρους θεατές;

Ας συνεχίσουμε λοιπόν να βλέπουμε στις πρεμιέρες χορό της δεκαετίας του ’60, που είναι ακίνδυνος! Και μάλιστα επιλεγμένες χορογραφίες γιατί και τότε το γυμνό και η πρόκληση ήταν στα “ντουζένια” τους.

Δεν εξισώνω φυσικά το γυμνό με την πρωτοπορία. Εξάλλου ποιά πρωτοπορία; Γυμνοί χορευτές υπάρχουν από την εποχή της αρχαιότητας πού την είδαμε την πρωτοπορία στο γυμνό; Ούτε λέω ότι πρέπει σώνει και ντε να δούμε γυμνούς στην Κεντρική Σκηνή για να νιώσουμε ότι προοδεύσαμε!

Όμως ο σύγχρονος χορός έχει γίνει κάτι διαφορετικό από αυτό που είχαμε συνηθίσει να βλέπουμε τόσα χρόνια. Ο σύγχρονος χορός δεν είναι πια χορός!

Είναι θέατρο, είναι πάθος, είναι το τρέμουλο που σε πιάνει από το σοκ, είναι το δάχτυλο που δείχνει μέσα στην ψυχή του θεατή. Δεν είναι η αδέξια επανάσταση του ’70 απέναντι στον κλασικό χορό.

Ήταν σύγχρονος μιας άλλης εποχής ο χορός που είδαμε την περασμένη Παρασκευή και Σάββατο βράδυ στην Έναρξη του 23ου ΔΦΧΚ. Όμως δεν ήταν η πρώτη φορά. Το ίδιο περίπου συνέβαινε επί δύο δεκαετίες.

Γιατί πρέπει να είναι ευχαριστημένοι όλοι. Γιατί υπάρχει δημοκρατία. Γιατί είμαστε “καθώς πρέπει”. Γιατί πρέπει να σεβαστούμε το ήθος όλων. Είναι όλα δεκτά και θεμιτά.

Πώς θα κάνει τη διαφορά όμως αυτό το Φεστιβάλ που είναι μάλιστα και “Διεθνές” εάν αρχίσει να αποτελεί ένα μουσειακό είδος, ένα μνημόσυνο στην επιτυχημένη πορεία της κας Μαραγκοπούλου;

Πώς θα έρθει διεθνές κοινό –που αν έχω καταλάβει καλά μας καίει ο διεθνής τουρισμός- εάν κάποιες από τις παραστάσεις που παρουσιάζονται εδώ τις έχει δει κανείς πριν από τριάντα χρόνια;

Ο ψίθυρος στα πηγαδάκια ήταν ότι η περσινή εναρκτήρια παράσταση ήταν καλύτερη. Αυτό άκουσα από όσους γνωστούς και φίλους συνάντησα στο τέλος της παράστασης. Ναι ήταν. Έτυχε κιόλας πέρυσι η παράσταση “Links” του Αντώνη Φωνιαδάκη να είναι μια εξαιρετική παράσταση.

Που έκανε μια ανακεφαλαίωση του τεράστιου δώρου που μας έκανε τόσα χρόνια η κα Μαραγκοπούλου. Και τώρα είμαστε έτοιμοι για το επόμενο βήμα.

Τολμήστε κα Κασιούμη και θα είμαστε όλοι δίπλα σας. Το κοινό θ’ ακολουθήσει. Υπάρχει κοινό πια στην Καλαμάτα. Και ας μην επαναλαμβάνεται δεύτερο βράδυ η παράσταση της έναρξης εάν αυτό το κοινό δεν είναι αρκετό.

Ας δούμε κάτι που θα μας «ταρακουνήσει» και την πρώτη μέρα του Φεστιβάλ και όχι μόνο την τελευταία ή κατά τη διάρκεια. Στην ασφάλεια του μικρού Στούντιο. Με τους συναδέλφους και τους ειδήμονες. Αν προσβάλλεται το ήθος κάποιου από την Τέχνη ας μην την παρακολουθεί.

Είναι κέρδος για μια ολόκληρη πόλη να γνωρίσει τον σύγχρονο χορό. Είναι κέρδος για όσους πηγαίνουν μόνο στις πρεμιέρες και δεν έχουν πατήσει ποτέ το πόδι τους στο Στούντιο να δουν αληθινό σύγχρονο χορό.

Ήρθε η ώρα η Καλαμάτα να γίνει πραγματικά ευρωπαϊκή πόλη. Να ξεκολλήσει από καθωσπρεπισμούς του παρελθόντος. Ήρθε η ώρα για ακόμα πιο γενναίες αποφάσεις κα Κασιούμη. Ξέρουμε ότι μπορείτε. Είμαστε εκπαιδευμένοι, είμαστε εδώ και αγαπάμε να προοδεύουμε και να μαθαίνουμε.

Ποιός δεν το θέλει αυτό;

 

*Περισσότερα για τις παραστάσεις χορού που φιλοξενούνται αυτές τις μέρες στο 23ο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας, προσεχώς…

*Περισσότερα για τις παραστάσεις χορού που φιλοξενούνται αυτές τις μέρες στο 23ο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας, προσεχώς…

167 Συνολικές προβολές, 1 Σήμερα

Φωτορεπορτάζ

Leave a Reply