ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

23ο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας: Οι δύο παράλληλες εκδηλώσεις που μας συγκίνησαν!

0

Αν κάτι θα μείνει ανεξίτηλο στη μνήμη μου αυτό το Φεστιβάλ, που απόψε το βράδυ τελειώνει, θα είναι τις δύο παράλληλες εκδηλώσεις που πραγματοποιήθηκαν στο Κάστρο και το αρχαιολογικό μουσείο Καλαμάτας.

Τίποτε δε με συγκίνησε περισσότερο από το να ξαναγυρίσω μερικά χρόνια πίσω, τότε που ο μοναδικός χώρος που “στέγαζε” το Φεστιβάλ ήταν το αμφιθέατρο του Κάστρου Καλαμάτας.

Ναι, τα προβλήματα ήταν πολλά. Ένας ανοιχτός χώρος έχει κατ’ αρχάς πολλά έντομα. Οι νυχτερίδες πετούσαν πάνω από τα κεφάλια των χορευτών και οι ακρίδες έπεφταν ενίοτε πάνω στη σκηνή με κίνδυνο να γίνουν “κιμάς” από τις πουέντ –ή τις πατούσες, αναλόγως το θέαμα- των χορευτών και χορευτριών.

gata-kastro

Οι ψιψίνες του Κάστρου έκοβαν βόλτα στη σκηνή όποτε τους κάπνιζε, ευτυχώς κατά έναν περίεργο τρόπο, ποτέ σε παράσταση του Φεστιβάλ –ή σχεδόν ποτέ. (Είναι περισσότερο φίλες του θεάτρου μάλλον οι ψιψίνες!).

          Το ρολόι της Υπαπαντής χτυπούσε σε άσχετες (για την παράσταση φυσικά) στιγμές και ήταν ιδιαιτέρως ενοχλητικό (για τη θέαση και την ακρόαση, κατά πάσα πιθανότητα και για την εκτέλεση, από πλευράς των καλλιτεχνών).

          Η ζέστη πολλές φορές ήταν αποπνικτική (με αποτέλεσμα βεντάλιες και τα χαρτάκια με το πρόγραμμα του Φεστιβάλ να παίρνουν φωτιά και καμμια φορά να κάνουν και θόρυβο), ενώ δεδομένου ότι στις κερκίδες ήμαστε ο ένας πάνω στον άλλον, εάν το μπράτσο του διπλανού ήταν κατάτι… ιδρωμένο, η θέαση μπορούσε να γίνει έως και δυσάρεστη.

          Επίσης η κερκίδα είναι σκληρή! Τα βελούδινα (λέμε τώρα!) καθίσματα του Μεγάρου είναι περισσότερο φιλικά προς τον… χρήστη (όχι όμως και τα μπράτσα των καθισμάτων όπου πιάνονται τα καλσόν, μην τα ξαναλέμε) και ως εκ τούτου η θέαση πιο άνετη.

          Όμως, (επανερχόμενη επιτέλους στο θέμα μας) η επιστροφή στο αμφιθέατρο του Κάστρου για μια εκδήλωση του Φεστιβάλ Χορού μου έφερε δάκρυα στα μάτια. (και μου έκοψε στιγμιαία και μερικά χρόνια, γύρω στην εικοσαετία όχι παραπάνω!).

          Με το που κάθησα να παρακολουθήσω την παρουσίαση του απογευματινού σεμιναρίου της Barbara Kane θυμήθηκα τότε που ήμουν 9 χρόνων κι έβλεπα με ορθάνοιχτα μάτια τα μπαλέτα της Λυών στο Φεστιβάλ –τότε- Καλαμάτας (σκέτο!).

          (Και ποιός ξέρει τί διάολο σκεφτόμουν κι έκανα τις σπουδές που έκανα και είμαι άνεργη τα τελευταία δέκα χρόνια, ή μάλλον εργαζόμενη αμισθί, το οποίο είναι πολύ χειρότερο του πρώτου, κάτι σαν την αμάθεια με την ημιμάθεια ένα πράμα!).

          Και σαν να μην έφτανε η ψυχική ανακατωσούρα που είχα με τον εαυτό μου… αφ’ εαυτού μου, βγαίνει και η Αλεξία Μουζά να μας παίξει Σοπέν. Και Προκόφιεφ. Με τις «μασκαρεμένες μάχες» (όπως ήταν ο τίτλος του ρεσιτάλ), και τις προσωπικές τους μάχες. Λες κι εμείς δεν είχαμε τις δικές μας!

Το ρεσιτάλ πιάνου

resital-pianou

Η Αλεξία Μουζά, κατά πολλούς η καλύτερη πιανίστρια της γενιάς της, ερμήνευσε με πάθος και ακρίβεια συνθέσεις των Σοπέν και Προκόφιεφ, όπως κάποια από τα νυχτερινά του πρώτου και μεγαλειώδεις συνθέσεις του δεύτερου.

Παρακάτω, μπορείτε να ακούσετε κάποια από τα κομμάτια που ερμήνευσε η Αλεξία Μουζά στο ρεσιτάλ της την προηγούμενη Πέμπτη το βράδυ: 

Οι θεατές εάν συμπτύσσονταν σε ένα από τα δύο διαζώματα του θεάτρου δε θα το γέμιζαν καν. Δηλαδή το αμφιθέατρο ήταν μισοάδειο, ή μισογεμάτο (όπως προτιμάτε, εξάλλου δεν αλλάζει κάτι στο αποτέλεσμα). Στην κυριολεξία το μισό γεμάτο και το μισό άδειο τέλος πάντων.

          Και να φανταστείτε ότι για πρώτη φορά στη ζωή μου πήγα στο θέατρο μισή ώρα νωρίτερα από την έναρξη (χωρίς να υπολογίζεται το τέταρτο της καθυστέρησης) για να πιάσω θέση, πιστεύοντας ότι όλη η Καλαμάτα θα κάνει ουρά και θα πατηθεί για ν’ ακούσει Σοπέν!

          (Μπαμπά συγκινήθηκες το ξέρω! Να διευκρινίσω ότι έγινε μόνο μία φορά, μόνο για τον Σοπέν και δεν πρόκειται να επαναληφθεί, μη χαίρεσαι!)

          Τί έγινε παιδιά?? Γίναμε εξπέρ στον σύγχρονο χορό, ενώ ο Σοπέν μας πέφτει βαρύς? Αυτή είναι η παιδεία που έχουμε? Να έρχεται μία Ελληνίδα (αν και η εθνικότητα μικρό ρόλο παίζει) πιανίστα που διαπρέπει σε όλον (στην κυριολεξία σε όλον) τον κόσμο και την υποδέχεται μόνο μισό Κάστρο?

          Ντράπηκα για λογαριασμό της υπόλοιπης Καλαμάτας που έλειπε, σε μια τέτοια εκδήλωση με δωρέαν, μάλιστα, είσοδο. Αν το ρεσιτάλ δινόταν άραγε στο Μέγαρο μήπως έσπευδαν μερικοί και μερικές να δείξουν το καινούριο κοστουμάκι και το καινούριο πατούμενο?

Φαντάζομαι, επίσης, ότι αν ερχόταν η Πάολα (Σ.σ. λαϊκή αοιδός, για όσους δεν είναι γνώστες του είδους –δεν ήμουν μέχρι προσφάτως ούτε εγώ, η βιοπάλη και η κακούργα η «κενωνία» φρόντισαν γι’ αυτό!) θα γινόταν ο κακός χαμός στα σκαλιά του Κάστρου με… σπρωξίδια για το ποιός θα πρωτομπεί.

Ή ακόμα χειρότερα, αν ερχόταν ο Κότσιρας – Μαχαιρίτσας (δίδυμο που έχει γράψει ιστορία στην Καλαμάτα με τις συναυλίες στο Κάστρο και τον υπεράριθμο πληθυσμό που εισβάλλει στο χώρο με ή χωρίς εισιτήριο, πηδώντας (στην τελευταία περίπτωση) τείχη και συρματοπλέγματα με κίνδυνο της σωματικής ακεραιότητας.

Επανερχόμενοι στα καθ’ ημάς, το ρεσιτάλ πιάνου της Αλεξίας Μουζά ήταν σκέτη μαγεία. Μακάρι να μην υπήρχαν τα μαύρα σπετσάτα από πίσω για να φαίνεται όλη η Καλαμάτα μέχρι τη θάλασσα και να ρομαντζάρουμε παράλληλα. Νομίζω είχε και φεγγάρι αλλά θα σας γελάσω. Είχα καθηλωθεί από τη δύναμη της μικροσκοπικής, αλλά πολύ δυναμικής ερμηνεύτριας.

Οι λιγοστοί (για τα δεδομένα του Κάστρου) θεατές ήταν απόλυτα προσηλωμένοι στην νεαρή πιανίστα και δεν ακουγόταν «κιχ», μόνο ένα τρίχρονο έκανε λίγο θόρυβο κάπου πιο πίσω αλλά συγχωρείται λόγω ηλικίας.

Εξάλλου είναι πολύ καλύτερα (για το ίδιο) να βρίσκεται στο θέατρο απ’ ότι μπροστά στην τηλεόραση. (εν τέλει, με τα πολλά το μάζεψε η μάνα του, κάτι που έπρεπε να είχε κάνει βέβαια λίγο νωρίτερα, προτού προσπαθήσει να σκαρφαλώσει στην πλάτη της τελευταίας σειράς του κάτω διαζώματος και να ξανα – προσπαθήσει ακολούθως να μας κάτσει στον σβέρκο…! Το βρήκα χωρίς υπερβολή να κρέμεται πάνω από το κεφάλι μου όταν γύρισα πίσω να δω ποιός αναπνέει τόσο κοντά στο αυτί μου!)

Το κοινό «φώναξε» την Αλεξία Μουζά γύρω στις πέντε ή έξι φορές με παρατεταμένο χειροκρότημα, τόσο που νομίζαμε ότι θα μείνουμε εκεί όλο το βράδυ και η κα Μουζά θα βγαίνει συνεχώς να παίζει και κάτι ακόμα για να μη μας κακοκαρδίσει.

Η –μάλλον ντροπαλή- πιανίστα έπαιξε τουλάχιστον τρία «ανκόρ», (μετά από ένα πολύ απαιτητικό πρόγραμμα) με τελευταία το γνωστό κομμάτι από τον «Ρωμαίο και την Ιουλιέττα» του Προκόφιεφ, δίνοντας έτσι με εξαιρετικό τρόπο μία «πάσα» στην παράσταση της επόμενης ημέρας, “Romeo & Juliet / Rebellion &  JOHANNESBURG”, που απολαύσαμε την Παρασκευή το βράδυ στο Μέγαρο Χορού.

(Μία παράσταση που κατά τη γνώμη μου θα έπρεπε ν’ ανοίξει το Φεστιβάλ αλλά αυτά θα τα πούμε προσεχώς!)

Χορός στο μουσείο

«Το μουσείο χορεύει» ήταν ο τίτλος της δεύτερης παράλληλης εκδήλωσης που θα θυμάμαι με νοσταλγία από το φετινό Φεστιβάλ. Το μουσείο όντως χόρεψε! Η αρχαιολόγος Μαίρη Τσουλάκου έκανε μία μουσικοχορευτική ξενάγηση με τη βοήθεια των συμμετεχόντων του πρωινού εργαστηρίου της Barbara Kane, το οποίο πραγματοποιήθηκε μέσα στο μουσείο!

          Οι μικρές -και μεγάλες- χορεύτριες περιφέρονταν ντυμένες με τα υπέροχα αέρινα αρχαιοπρεπή φουστάνια τους σαν ιέρειες μέσα στο μουσείο και παρουσίαζαν από ένα δρώμενο σε κάθε στάση της ξενάγησης, η οποία έκανε διάφορους σταθμούς σε τόπους της Μεσσηνίας από όπου προέρχονταν τα εκθέματα που είχαν επιλεγεί.

          Η μουσική με τους αυλούς ήταν ό,τι έπρεπε για την επένδυση του δρωμένου και ταίριαζε τόσο πολύ με τον χώρο – αυτό το διαμάντι που είναι το αρχαιολογικό μουσείο, που αν δεν το έχετε επισκεφθεί ακόμη θα πρέπει να σπεύσετε γιατί πραγματικά χάνετε- που δε θα ήταν κακή ιδέα να παραμείνει σαν μουσική υπόκρουση στους χώρους του μουσείου, την ώρα που κάποιος θαυμάζει τα εκπληκτικά εκθέματα.

          Ξεχωριστός σταθμός της ξενάγησης ήταν εκείνος στην στήλη με την αρχαία «παρτιτούρα» που είναι χαραγμένη πάνω σε μία ασβεστολιθική στήλη που βρέθηκε στην αρχαία Μεσσήνη.

          Εκεί οι συμμετέχουσες του σεμιναρίου τραγούδησαν τις νότες του μουσικού διστίχου που αποκρυπτογράφησε ο αδελφός του Πέτρου Θέμελη, του αρχαιολόγου που βρήκε και ανέδειξε την πολιτεία της αρχαίας Μεσσήνης, Δημήτρης Θέμελης, μουσικολόγος, συνθέτης και ακαδημαϊκός στο Τμήμα Μουσικών Σπουδών Θεσσαλονίκης, πρόεδρος του οποίου διετέλεσε επί τέσσερις θητείες, που έφυγε τον προηγούμενο μήνα από τη ζωή.

          Η χορευτική ξενάγηση τελείωσε με παρουσίαση χορογραφιών που δημιουργήθηκαν στο σεμινάριο στο πρότυπο των χορογραφιών της Ισιδώρας Ντάνκαν στην «μεγάλη» σάλα, εκεί που υπάρχει η αναπαράσταση του «Μουσικού», από την αντίστοιχη τοιχογραφία του ανακτόρου του Νέστορα στην Πύλο.

          Η εκδήλωση αυτή ήταν εκπληκτική και δυστυχώς ο αριθμός των θεατών εκ των πραγμάτων (λόγω έλλειψης χώρου) θα ήταν περιορισμένος. Ήταν κάτι όμως που άξιζε να βιντεοσκοπηθεί και να προβληθεί, καθώς προσωπικά τουλάχιστον δεν έχω ξαναδεί κάτι τέτοιο σε τοπικό επίπεδο.

          Με μεγάλη χαρά είδαμε μία διαφορετική ξενάγηση από την περσινή που είχε γίνει στον ίδιο χώρο με παρουσίαση χορογραφιών της Ισιδώρας Ντάνκαν σε σύνδεση με την έκθεση του μουσείου «Μυθικοί χοροί της Μεσσηνίας», η οποία ήταν ένα ακόμη έναυσμα για κάποιους να επισκεφθούν το μουσείο, ιδέα της καινούριας – τότε- καλλιτεχνικής διευθύντριας, Κατερίνας Κασιούμη.

          Φέτος, οι χορεύτριες «αναμείχθησαν» με τα εκθέματα και με τους θεατές, ενώ υπήρχε και μία μικρή διάδραση στο τέλος της εκδήλωσης, όταν το κοινό είχε την ευκαιρία να φτιάξει ένα μικρό εικαστικό παζλ μαζί με τις χορεύτριες και μετά να ξαπλώσει πάνω σε αυτό!

          Μην ξεχνάμε, επίσης, ότι το Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας μάς έβαλε –για πρώτη φορά- μερικούς από εμάς, μέσα στο μουσείο, εκείνα τα βράδια του 2013 που ήταν ανοιχτό μέχρι τα μεσάνυχτα!

          Και φυσικά μην ξεχνάμε την περιπατητική παρουσίαση του εργαστηρίου “On the Road” που είχε γίνει το 2014 που έβαλε όλους τους θεατές να περάσουν μέσα από το μουσείο μέχρι να καταλήξει στον τελευταίο της σταθμό που ήταν η Υπαπαντή, όπου και στήθηκε ένα μεγάλο γλέντι με παραδοσιακούς χορούς.

          Είναι κρίμα να μην υπάρχει μεγαλύτερη συμμετοχή από πλευράς του μεσσηνιακού κοινού σε τέτοιες εκδηλώσεις που προσφέρονται τόσο γενναιόδωρα.

Συγχαρητήρια αξίζουν όχι μόνο η καλλιτεχνική διευθύντρια του 23ου Διεθνούς Φεστιβάλ Χορού, Κατερίνα Κασιούμη, και η ομάδα της για την πρωτοβουλία να γίνουν τέτοιες δράσεις, αλλά φυσικά και οι συνδιοργανωτές των δύο αυτών παράλληλων εκδηλώσεων όπως το Δημοτικό Ωδείο Καλαμάτας με διευθυντή τον «δαιμόνιο» Στάθη Γυφτάκη και η Εφορεία Αρχαιοτήτων Μεσσηνίας.

Για την εκδήλωση στο μουσείο αξίζει να αναφερθούν οι Δρ. Ευαγγελία Μηλίτση-Κεχαγιά (αρχαιολόγος, Προϊσταμένη Εφορείας Αρχαιοτήτων Μεσσηνίας), που είχε τη γενική επιμέλεια και η Mαίρη Τσουλάκου (αρχαιολόγος της Εφορείας Αρχαιοτήτων Μεσσηνίας) που είχε την επιστημονική επιμέλεια και έκανε την εκπληκτική ξενάγηση με κέφι και χαμόγελο, πέρυσι και φέτος.

Υ.Γ. Στις παράλληλες εκδηλώσεις που χαράχτηκαν στη μνήμη μου παραμένει και η βραδιά με την Ντόρα Μπακοπούλου να ερμηνεύει Σοπέν και όχι μόνο, εγκαινιάζοντας το εκκλησσιαστήριο της αρχαίας Μεσσήνης, με την νεαρή χορεύτρια να αυτοσχεδιάζει και τους θεατές να μην κουνούν ούτε βλέφαρο. Εκεί είχε και φεγγάρι, το θυμάμαι!

 

ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΣΠΥΡΟΠΟΥΛΟΥ

 

*Τις επόμενες ημέρες ακολουθεί ο καθιερωμένος καλλιτεχνικός απολογισμός του Φεστιβάλ όπως κάθε χρόνο και οι εντυπώσεις μας από την απόδραση στην Επίδαυρο για την «Ειρήνη» του Αριστοφάνη με Τρυγαίο τον Τζίμη Πανούση!   

167 Συνολικές προβολές, 1 Σήμερα

Leave a Reply