ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Το 23ο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας πέρασε στην ιστορία!

0

ΕΝΑΣ ΠΡΩΤΟΣ ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΔΙΟΡΓΑΝΩΤΕΣ

rosevariation

Η Καλαμάτα χόρεψε και φέτος. Το 23ο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού, με Καλλιτεχνική Διευθύντρια την Κατερίνα Κασιούμη, αφιερωμένο τιμητικά στη μεγάλη κυρία του ελληνικού χορού Ζουζού Νικολούδη, και με μία πολύ ενδιαφέρουσα θεματολογία, έριξε την αυλαία του την Κυριακή 23 Ιουλίου 2017. Οι διοργανωτές ανάρτησαν έναν πρώτο απολογισμό, με ενδιαφέροντα στοιχεία, τον οποίο παρουσιάζουμε και όπως έχουμε ήδη ξεκινήσει θα συνεχιστεί η δική μας κριτική μέσα από τη ματιά της Αφροδίτης Σπυροπούλου. Ιδού, λοιπόν, πως είδαν τις παραστάσεις οι διοργανωτές.

ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ

Πολύπλευρο και πολύμορφο, με στόχο την υψηλού επιπέδου αισθητική απόλαυση και ψυχαγωγία, ανέδειξε το διεθνές του πρόσωπο και προσέφερε πολύτιμη ενημέρωση και γνώση με τις παράλληλες εκδηλώσεις του και το πλούσιο εκπαιδευτικό του πρόγραμμα.

Το κοινό παρακολούθησε παραστάσεις χορού, οι οποίες σύμφωνα με την κεντρική θεματολογία του 23ου Φεστιβάλ παρουσίασαν την ανάγκη για αλλαγές και μετατροπές κοινωνικών συνθηκών και νοοτροπιών και για εμβάθυνση του διαλόγου ανάμεσα στη σύγχρονη χορευτική γραφή και την παράδοση, εστιάστηκαν σε θέματα όπως η φιλία, η οικολογία και το ενεργειακό αποτύπωμα του ανθρώπου στον πλανήτη, η θέση της γυναίκας στο σύγχρονο κόσμο, η σχέση των παραδοσιακών ελληνικών χορών με το σήμερα, η αναζήτηση της ταυτότητας, αλλά και η διερεύνηση των ορίων του σώματος, της κίνησης, των αισθήσεων.

24 ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ

Πραγματοποιήθηκαν 24 εκδηλώσεις από οκτώ ξένες και τέσσερις ελληνικές ομάδες σύγχρονου χορού, ένα σεμινάριο, τέσσερα εργαστήρια, δύο masterclass και έξι ανοικτές παράλληλες διοργανώσεις. Οι παραστάσεις, οι εκδηλώσεις και οι εκπαιδευτικές του δραστηριότητες κατέλαβαν όλους σχεδόν τους χώρους της πόλης. Από την Κεντρική Αίθουσα, το Στούντιο και το Αίθριο του Μεγάρου Χορού της Καλαμάτας έως το Αμφιθέατρο του Κάστρου, το Αρχαιολογικό Μουσείο Μεσσηνίας στην Καλαμάτα, το Πνευματικό Κέντρο, το Ζουμπούλειο, το Στάδιο, και δημόσιους χώρους όπως την Κεντρική Πλατεία-Βασιλέως Γεωργίου και την Παραλία. Επιπλέον, παρουσιάστηκαν για πρώτη φορά στην Ελλάδα οι ομάδες και οι χορογράφοι Moving Into Dance Mophatong από τη Νότια Αφρική με χορογράφο την Τζέσσικα Νιούπεν, και οι ομάδες των Χελένα Φρανσίν και Όρι Φλόμιν από τη Σουηδία, της Ισπανο-ολλανδής Μαρίνας Μασκαρέλ, του Άντι Μπούτρους, Άραβα του Ισραήλ, και του Ιταλού Αντρέα Κοστάντσο Μαρτίνι, ενώ για πρώτη φορά στην Ελλάδα, παρουσιάστηκαν και όλα τα έργα των ξένων χορογράφων.
Το 23ο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας γνώρισε μεγάλη δημοσιότητα στον πανελλαδικό και τοπικό έντυπο και ηλεκτρονικό Τύπο (εφημερίδες, ραδιόφωνα και ιστοσελίδες), ενώ σημαντική ήταν η συμβολή της ΕΡΤ όπως και του ελληνικού τμήματος της τηλεόρασης του Euronews, στην ενημέρωση του ελληνικού αλλά και του διεθνούς κοινού για το Φεστιβάλ. Το 23ο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας ευχαριστεί θερμά όλους για την υποστήριξή τους.

ΟΙ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ

premiera-festival-xorou

  • Το Μπαλέτο της Λορραίνης που σήκωσε την αυλαία του 23ου Φ. στην κατάμεστη Κεντρική Σκηνή του Μεγάρου Χορού Καλαμάτας, έφερε μία γεύση από την ιστορία του σύγχρονου χορού με έργα των εμβληματικών χορογράφων Τρίσα Μπράουν και Μερς Κάννιγχαμ όπως και της Ματίλντ Μοννιέ. Έργα ιστορικά, που, όπως δήλωσε ο Πέτερ Γιάκομπσεν, καλλιτεχνικός διευθυντής του, δείχνουν ακριβώς τη σχέση που υπάρχει με το παρελθόν, για να καταλάβουμε πού βρισκόμαστε σήμερα και ίσως έτσι να κατανοήσουμε καλύτερα πού θα οδηγηθούμε στο μέλλον.
  • Ο εμπνευσμένος Ρασίντ Ουραμντάν με τις σπάνιες χορεύτριές του, την Αγγλίδα Άννι Χάναουερ και τη Λόρα Γιοντκιτέ από τη Λιθουανία, και το έργο Tordre (συστρέφω) σε ένα εκρηκτικό ντουέτο, αλλά και υπόγεια αλληλένδετα σόλο, αφού και οι δύο χορεύτριες αντιμετωπίζουν μέσω της κίνησης και του χορού προσωπικά τους θέματα, συνεπήρε το κοινό με ένα έργο μεγάλης έντασης και ομορφιάς, που έκτισε μία ξεχωριστή σχέση και συγκίνησε βαθιά τους θεατές που γέμισαν ασφυκτικά το Στούντιο του Μεγάρου Χορού.
  • Ο Ανύποπτος Χρόνος της Αντιγόνης Γύρα και του Κινητήρα ξάφνιασε και προβλημάτισε τους υποψιασμένους ή και τους πολλούς ανύποπτους θεατές, που βρέθηκαν στην Κεντρική Πλατεία-Βασιλέως Γεωργίου και παρακολούθησαν με ενδιαφέρον και πολλά σχόλια, όρθιοι, το δρώμενο, διάρκειας μίας ώρας.
  • Η παράσταση της Ίριδας Καραγιάν, Αλάσκα, στο χώρο του Στούντιο, περικυκλωμένη από τους θεατές, ανέδειξε τις αρετές της χορογραφίας και τους εξαιρετικούς χορευτές της. Ένα έργο για τη βιαιότητα της ανθρώπινης φύσης και τη σχέση του ατόμου με την ομάδα, μέσω της κίνησης και της διαδικασίας εξέλιξής της.
  • Μία λίμνη –ΥΑΜΑ– από το Ισραήλ σε χορογραφία της Νόα Βέρτχαϊμ, με την ομάδα Vertigo Dance Company, ενθουσίασε το κοινό, που παρακολούθησε στην Κεντρική Αίθουσα του Μεγάρου μία εντυπωσιακή παράσταση στην οποία συμμετείχαν εννέα χορεύτριες και χορευτές, με έντονη κινησιολογία, σε μία σφιχτοδεμένη χορογραφία, που συνοδευόταν από τους ήχους μίας μουσικής με γνώριμες μεσογειακές αντηχήσεις και ανατολίτικες αιχμές και θέμα το ενεργειακό αποτύπωμα του ανθρώπου στο οικοσύστημα.
  • Η Ομάδα Σύγχρονου Χορού Creo με το έργο Απόγειος της Πωλίνας Κρεμαστά, παρουσίασε με ενάργεια και έντονες αντηχήσεις μία σύγχρονη, δυνατή χορογραφία, στηριγμένη σε παραδοσιακούς χορούς, με τη ζωντανή, επί σκηνής, συνοδεία μουσικής από παραδοσιακά όργανα, όπου αποδομώντας και επαναδομώντας παραδοσιακά ακούσματα οδηγήθηκε σε μία νέα μουσική σύνθεση. Στο Στούντιο του Μεγάρου Χορού.
  • Η Χελένα Φρανσίν και ο Όρι Φλόμιν, από τη Σουηδία, με τρυφερότητα αφηγήθηκαν επί σκηνής με τη χορογραφία τους μία ιστορία φιλίας και τις πολλές φάσεις της, σε δύο παραστάσεις, στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου. Το έργο είναι μία πολύχρονη σπουδή πάνω και στη δική τους μακρόχρονη φιλική σχέση, που έχει χαρακτηρισθεί θαυμάσια διεθνώς.
    Εντυπωσιακό χοροθέατρο που χειροκροτήθηκε θερμά, η παράσταση Ρωμαίος και Ιουλιέττα / Εξέγερση και Γιοχάννεσμπουργκ της Νοτιοαφρικανής χορογράφου Τζέσσικα Νιούπεν στην Κεντρική Αίθουσα του Μεγάρου Χορού. Με ευρηματικότητα και χαρακτηριστική κίνηση μίλησε για τα προβλήματα νέων ανθρώπων στους δρόμους του Γιοχάνεσμπουργκ και την υποκουλτούρα του, προσαρμόζοντας αποτελεσματικά το γνωστό σαιξπηρικό έργο Ρωμαίος και Ιουλιέττα. Παράλληλα με την παράσταση, προβλήθηκε, ως κομμάτι του σκηνικού χώρου, και η ομότιτλη ταινία, σε σκηνοθεσία της Leila El’Kayem και χορογραφία της Jessica Nupen, που έχει αποσπάσει βραβείο ταινίας μικρού μήκους στο Φεστιβάλ San Francisco Dance Film, 2016.
  • Η παράσταση Three Times Rebel της Ισπανο-Ολλανδής Marina Mascarell ενθουσίασε με το θέμα της, τους εξαίρετους ερμηνευτές της και τον τρόπο που παρουσίασε την αντιμετώπιση του γυναικείου σώματος και της γυναίκας γενικότερα, ιδιαίτερα σήμερα, επικεντρώνοντας στον ευτελισμό του γυναικείου σώματος, στη χρήση στερεοτύπων στην εκπαίδευση ή στη βία που περνάει υποσυνείδητα και υπόγεια στην καθημερινότητά μας και μέσα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Μέσα στα σιδερένια πλαίσια του σκηνικού που άλλαζαν σχήματα ανά περίπτωση, τέσσερεις χορεύτριες και ένας χορευτής ανέδειξαν μία σφιχτοδεμένη, ευρηματική, ρέουσα χορογραφία με τη συμβολή μίας επί σκηνής μουσικού και τραγουδίστριας, σε δύο παραστάσεις στην Κεντρική Αίθουσα του Μεγάρου Χορού.
  • Ο Γιάννης Μανταφούνης και η Ιρλανδέζα Ίφε Μακατάμνυ, Κυριακή πρωί, στην παραλία, ξάφνιασαν όσους απολάμβαναν τον καλοκαιρινό τους καφέ με το έργο τους ΟΝΕ ΟΝΕ ΟΝΕ. Κάτω από τον ίσκιο μίας τεράστιας μανόλιας, κοντά στο σημείο που ξεφορτώνουν την πρωινή ψαριά οι βάρκες, έστησαν με έμπνευση, επιδεξιότητα και πολύ κέφι το ιδιαίτερο δρώμενό τους στον ανοικτό δημόσιο χώρο. Μια δίωρη παράσταση όπου οι θεατές αποτελούν έναν απαραίτητο συστατικό αφού όποιοι θέλουν, ανά δύο, κάθονται σε μία καρέκλα απέναντι από τον κάθε χορογράφο, συνομιλούν για κάποια δευτερόλεπτα μαζί του και στη συνέχεια μοιράζονται το χρόνο και τον κοινό χώρο. Οι καλλιτέχνες μεταφράζουν τα συναισθήματα των θεατών που κάθονται στις καρέκλες, τα μετατρέπουν σε κάτι άλλο και τα αποδίδουν ως χορευτική δομή. Ατόφιος, αυτοσχεδιαστικός σύγχρονος χορός, από δύο εξαιρετικούς ερμηνευτές στον προβλήτα, δίπλα στη θάλασσα, που παρακολούθησε με μεγάλο ενδιαφέρον το κοινό του Φεστιβάλ αλλά και της Κυριακάτικης πρωινής βόλτας.

ΔΥΟ Σ’ ΕΝΑ…

  • Σε μία παράσταση με δύο μέρη απολαύσαμε τα έργα δύο νέων χορογράφων:ο Άντι Μπούτρους, Άραβας από το Ισραήλ με το It’s Always Here και ο Ιταλός Αντρέα Κοστάντζο Μαρτίνι με τη χορογραφία του Scarabeo, Angles and The Void προσέφεραν μία βραδιά με έντονη σωματικότητα και χορό.
    – Ο Άντι Μπούτρους στο It’s Always Here παρουσίασε μαζί με έναν ακόμα χορευτή ένα σωματικά απαιτητικό έργο με στοιχεία αυτοσχεδιασμού contact και χιπ χοπ, ως προς την ένταση των κινήσεων και τη δεξιοτεχνία, που αντιπροσωπεύει την προσπάθειά του να βρει σταθερότητα, σιγουριά και ισορροπία στην κοινωνία του Ισραήλ, αφού «το σώμα κουβαλάει την ταυτότητά μας. Η ένταση που κυριαρχεί στον δημόσιο χώρο απηχεί στα σώματά μας, που παλεύουν για επιβίωση, πασχίζουν για ένα άγγιγμα και ορίζουν τη συγχώνευση των συνόρων». Αναδεικνύοντας από μία άλλη οπτική γωνία μία παλιά ιστορία, με μία σειρά μικρών ιστοριών, απευθύνθηκε στο κοινό που παρακολούθησε στο Στούντιο του Μεγάρου Μουσικής, καλώντας το να διαμορφώσει και τη δική του άποψη.

– Ο Αντρέα Κοστάντζο – Μαρτίνι με έναν ακόμη χορευτή επί σκηνής, επιδόθηκαν σε ένα ανταγωνισμό για να προσελκύσουν την προσοχή του θεατή. Με πολύ χιούμορ, δύναμη και πολλές παραλλαγές πάνω στο ίδιο θέμα, δημιούργησε μια ξεκάθαρη λογική αφήγησης με τη μεταχείριση των σωμάτων τους ως φυσικών αντικειμένων και όχι ως πηγής συναισθημάτων. Μία παράσταση που υποστηρίζει τη βασική θέση της χορογραφίας του, ότι αυτό που κρατάει τους χορευτές σε ετοιμότητα και τους επιτρέπει να μεταμορφώνονται κάθε φορά είναι η επίπονη, κοπιώδης προσπάθεια της σάρκας, του δέρματος, των αρθρώσεων, και το βλέμμα του κοινού.

ΑΥΡΙΟ: Οι παράλληλες εκδηλώσεις και τα οργανωτικά του Φεστιβάλ Χορού

116 Συνολικές προβολές, 1 Σήμερα

Leave a Reply