ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Μεταπολίτευση, Δημοκρατία, Μεσσηνιακή Αμφικτυονία

0

«ΜΠΟΡΕΙ το μόνο που έχει απομείνει για να θυμίζει τη Μεταπολίτευση να είναι οι δεξιώσεις στο Προεδρικό Μέγαρο και οι κραυγές για τα δεινά που έχει επισωρεύσει στη χώρα. Πρόκειται για έναν άδικο και κυρίως κατώτερο της ιστορίας της απολογισμό.

ΕΙΝΑΙ επίσης τραγικό ότι στην απαξίωσή της πρωταγωνιστεί, εκτός από διάφορους όψιμους εθνοπατριώτες, η Αριστερά που είναι η παράταξη που επωφελήθηκε τα μέγιστα σε αυτήν τη διαδρομή.

ΕΠΕΙΤΑ από κάμποσες δεκαετίες διώξεων, θυσιών και περιθωριοποίησης, η Αριστερά όχι μόνο βρέθηκε στο επίκεντρο της δημόσιας ζωής αλλά έβαλε την ιδεολογική σφραγίδα της, καταφέρνοντας να μετατρέψει τη θυματοποίησή της σε ένα διαρκές παράσημο αντίστασης.

ΕΙΝΑΙ αναμφίβολο ότι όλες οι μεγάλες προσδοκίες που γέννησε η Μεταπολίτευση δεν δικαιώθηκαν.

ΩΣΤΟΣΟ η σημερινή απαξίωση απέχει παρασάγγες από την καθοριστική συμβολή της στη θεσμική, την οικονομική και -γιατί όχι;- την πολιτική αναγέννηση της χώρας.

Η ΕΛΛΑΔΑ κατάφερε μέσα σε δύο δεκαετίες να γνωρίσει αυτό που άλλες ευρωπαϊκές δημοκρατίες χρειάστηκαν μισό και πλέον αιώνα για να τα καταφέρουν. Δεν είναι μόνο ότι οικοδομήθηκε ένα σταθερό και λειτουργικό δημοκρατικό σύστημα, ότι εξαλείφθηκαν οι συνέπειες του Εμφυλίου, ότι διαμορφώθηκε ένα σύγχρονο συνταγματικό πλαίσιο.

ΥΠΗΡΞΑΝ παράλληλα μια σειρά από οικονομικές, κοινωνικές και πολιτικές κατακτήσεις που μπορεί ορισμένοι να μην τις εκτιμούν αλλά είναι αυτές που έπειτα από επτά χρόνια κρίσης μάς διατηρούν στην 25η θέση της παγκόσμιας κατάταξης.

ΟΣΟΙ έχουν ζήσει τις δεκαετίες του ’60 και του ’70, αν δεν έχουν τυφλωθεί από ιδεολογικές παρωπίδες, καταλαβαίνουν τη διαφορά.

ΠΡΟΦΑΝΩΣ δεν υπήρξε μόνο μια γραμμικά θετική πορεία. Παράλληλα με τη δημοκρατική – και οικονομική – ευφορία, υπήρξαν και σημαντικές αρνητικές παρενέργειες που συνέβαλαν στη σημερινή κρίση αξιοπιστίας του πολιτικού συστήματος.

Ο ΔΙΑΧΥΤΟΣ λαϊκισμός, η διαφθορά, ο κρατικοδίαιτος συνδικαλισμός και κυρίως η πλασματική αίσθηση μιας αέναης, πλασματικής και κρατικοδίαιτης ευημερίας αποτέλεσαν επίσης συστατικά στοιχεία της περιόδου».

***

ΠΕΡΙ Μεταπολίτευσης το απόσπασμα από το άρθρο του Σήφη Πολυμίλη που έφτασε αισίως τις 43 επετείους κάθε Ιούλιο στις 23 του μηνός.

ΜΕΓΑΛΕΙΑ πάλι στους κήπους του Προεδρικού Μεγάρου και ξεπεσμός ελεγχόμενος ευτυχώς από το ένστικτο αυτοσυγκράτησης.

ΜΕΤΑ τα μεγαλεία βέβαια ακολουθεί η αμείλικτη πραγματικότητα που δεν αποδέχεται ωραιοποιήσεις.

Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ που σε αυτή την παρατεταμένη εποχή της κρίσης στην οποία βρίσκεται η χώρα μόνο ειδυλλιακή δεν μπορεί να θεωρηθεί.

ΟΜΩΣ όσο κι αν η πραγματικότητα που βιώνουμε είναι δύσκολη, εκείνο που δεν μπορεί να αμφισβητηθεί είναι ότι η Μεταπολίτευση συνοδεύτηκε και συμπορεύτηκε επιτυχώς με τη δημοκρατία κι αυτή ασφαλώς ήταν και παραμένει μια μεγάλη κατάκτηση που όσο κι αν θεωρείται αυτονόητη πλέον χρειάζεται συνεχώς να επισημαίνεται για να μην ξεχνιόμαστε.

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ έχουμε λοιπόν έστω και ατελή αλλά σίγουρα πολύ καλύτερα από την περίοδο πριν τη Μεταπολίτευση.

ΑΥΤΗ τη δημοκρατία ωστόσο εύκολα τη λοιδορούν οι λογής πολιτικάντηδες όταν θέλουν να την περιορίσουν στα μικροκομματικά πλαίσια των συμφερόντων τους.

ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ήταν και παραμένει πως αυτή η δημοκρατία θα γίνει καλύτερη και σίγουρα δεν θα γίνει με λαϊκισμό και εσωστρέφεια ούτε μετά κάθε λογής παραγοντιλίκια.

***

ΟΤΙ η Μεσσηνιακή Αμφικτυονία έχει φιλόδοξος στόχους θεωρείται δεδομένο.

ΑΝ το επιτυγχάνει είναι άλλο ζήτημα πάντως.

ΣΤΗ ΝΕΑ διοίκηση που προέκυψε έγινε και εναλλαγή στην προεδρία όπως ήδη γνωρίζετε, υποθέτω και ο Καφαντάρης από πρόεδρος έγινε συμπρόεδρος και πρόεδρος έγινε η Αλειφέρη.

ΜΕΝΕΙ να δούμε τι θα προκύψει στη συνέχεια από πλευράς δράσεων άλλωστε αυτό είναι και το ζητούμενο.

ΟΙ ΑΜΦΙΚΤΥΟΝΙΕΣ πάντως και δυστυχώς οι δράσεις τους ήταν πάντοτε περιορισμένης εμβέλειας και ίσως όχι τυχαία.

Θανάσης Παντές

66 Συνολικές προβολές, 1 Σήμερα

Leave a Reply