ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Παναγιώτης Γιαννουλέας: Ενας συγγραφέας σε διαρκή εξέλιξη

0

Η συγγραφή ενός μυθιστορήματος μπορεί να εξελιχθεί σε ιδιαιτέρως απρόβλεπτη διαδικασία και από αλλού να ξεκινήσει κανείς και αλλού τελικά να διαπιστώσει ότι τον οδηγεί η εξέλιξη της ιστορίας που αφηγείται. 

Αυτό συνέβη και με το βιβλίο του Παναγιώτη Γιαννουλέα «Ζωές στην καταιγίδα» για το οποίο συζητήσαμε στη Στούπα που βρέθηκαν πριν από λίγες μέρες.

«Ξεκίνησα να γράφω ένα μυθιστόρημα που γρήγορα διαπίστωσα πως με πήγαινε μόνο του προς την εξέλιξή του.  Έτσι άλλωστε προέκυψε κι αυτό το φινάλε που δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικό», λέει ο Παναγιώτης Γιαννουλέας και εμφατικά τονίζει πως «το χέρι πήγαινε μόνο του στη γραφή του κειμένου».

Πυρετική γραφή  και πυρετικής έντασης η αφήγηση στην εξέλιξη της ιστορίας που ζωντανεύει σε σελίδες του βιβλίου, με τους δύο βασικούς ήρωες τον Αρη και την Αφροδίτη, που δεν έχουν την αθωότητά του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας, να προσπαθούν να σώσουν τις ζωές τους από την καταστροφική καταιγίδα που έρχεται κατά πάνω τους.

Αλλά και ο Γιαννουλέας σαν συγγραφέας δεν κάνει οτιδήποτε μπορεί για να τους σώσει.  Δικαιολογημένα άλλωστε αφού δεν είναι αυτός ο στόχος του με την ιστορία που αφηγείται.  Ποιος είναι τελικά ο στόχος του δεν νομίζω  πως έχει σημασία να το πώς εγώ, αλλά ο κάθε αναγνώστης που θα διαβάσει το βιβλίο του, το οποίο αξίζει να επισημάνω για άλλη μια φορά πως αποτελεί ένα επιπλέον βήμα στη συγγραφική του πορεία, που γίνεται ολοένα και πιο συναρπαστική.

Ο Γιαννουλέας στις ιστορίες του κοιτάζει κυρίως προς την πλευρά του καλού έναντι του κακού, υπερβαίνοντας όμως τα διλήμματα που θέτει για τους ήρωές του και αποφεύγοντας να ηθικολογήσει πρώτος.  Παρ’ όλ’ αυτά δεν κρύβει τη συμπάθεια του προς αυτούς καθώς και την κατανόηση του.  Αυτή η επισήμανση που κάνω, ισχύει για όλες του τις ιστορίες, κυρίως όμως τα δύο πιο πρόσφατα θα κυκλοφορούν από τις εκδόσεις «ΔΡΟΜΩΝ», τη «Γαλάζια κόμπρα» και το «Ζωές στην καταιγίδα», που ήδη αναφέρθηκα.

Ο Γιαννουλέας αρέσκεται στην ίντριγκα και τη χρησιμοποιεί στις ιστορίες του, εστιάζοντας σε ανατροπές που κρατούν σε εγρήγορση τους αναγνώστες του και βέβαια αυτό το στοιχείο δείχνει την ικανότητά του να αφηγείται ιστορίες με συναρπαστικό τρόπο.

Υπάρχει και η πολιτική βέβαια που δεν αποφεύγεται εύκολα.  Όμως στις ιστορίες του Γιαννουλέα το πολιτικό στοιχείο δεν υφίσταται, ούτε και τα εκάστοτε κοινωνικά προβλήματα, χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν απασχολούν τους ήρωές του.

Για ποιο λόγο όμως το κοινωνικοπολιτικό  γίγνεσθαι μοιάζει να μην απασχολεί τον Παναγιώτη Γιαννουλέα στις ιστορίες του;  Η απάντηση δεν είναι δεδομένη, ο ίδιος όμως δηλώνει πως σκόπιμα δεν εμπλέκει τους ήρωές του σε «ξένα χωράφια». Η άποψή του είναι σεβαστή απ’ όπου κι αν τη δει κανείς.  Είναι τελικά οι ιστορίες του Γιαννουλέα αστυνομικού περιεχομένου;  Μια αστυνομική ιστορία μπορεί να είναι πολλά περισσότερα απ’ ότι σε μια πρώτη ανάγνωση, ο οξυδερκής αναγνώστη θέλει να διαβάσει και να ανακαλύψει αυτήν και ο Γιαννουλέας αυτό επιδιώκει στις ιστορίες του που,  και όταν χαρακτηρίζονται αστυνομικές, είναι και κάτι περισσότερο.

Στα δύο πιο πρόσφατα βιβλία του Γιαννουλέα κάνει την εμφάνισή του το θρησκευτικό στοιχείο, προφανώς όχι τυχαία, που δίνει ένα νέο τόνο θρησκευτικότητας στο είδος και ίσως να συμβάλει και στην ανανέωσή του κιόλας.

Παραθέτω μερικές σκέψεις από ένα μετρ  της αστυνομικής λογοτεχνίας τον Uri Eisenzweig στην «Ανατομία του αστυνομικού μυθιστορήματος».

***

«Ο καλός συγγραφέας είναι ειλικρινής μέσω των ιστοριών που αφηγείται».

«Η αστυνομική λογοτεχνία είναι τελικά κάτι περισσότερο από λογοτεχνία φυγής».

«Εξ ορισμού το αστυνομικό μυθιστόρημα παραπέμπει σε κοινωνικοπολιτικό χώρο, εφ’ όσον εξ ορισμού στρέφεται γύρω από τη βάση του νομού».

***

Ο Γιαννουλέας συνεχίζει στην παράδοση του Μαρή, χωρίς ωστόσο να τον μιμείται όσο κι αν δεν κρύβει το θαυμασμό του σ’ αυτόν.

Ο ήρωας του Γιαννουλέα, Αστρινός, καμία ομοιότητα δεν έχει με τον ήρωα του Μαρή, Μπέκα, παρά μόνο πως και οι δύο τους είναι αστυνομικοί, αλλά σαν χαρακτήρες είναι διαφορετικοί.

Ο Θεόκλητος είναι ο πλέον ολοκληρωμένος χαρακτήρας του Γιαννουλέα και θα ’λεγα με βαθύτερα ντοστογιεφσκικές ανησυχίες και ενδεχομένως πρόσωπο-κλειδί και για τα  επόμενα βιβλία του.

Ο Θεόκλητος ή κατά κόσμον Λάμπρος Λαμπρινίδης, εμφανίζεται στα δύο πιο πρόσφατα βιβλία, αλλά όλα δείχνουν πως η παρουσία του θα έχει περαιτέρω εξέλιξη.

Ο Γιαννουλέας στις ιστορίες του δεν ηθικολογεί, όπως προείπα, και αυτή του η στάση προσμετράται στα υπέρ του.  Δεν είναι πολλοί οι  συγγραφείς που καταφέρνουν κάτι τέτοιο, ενώ άλλοι το επιδιώκουν κιόλας, χωρίς να τα καταφέρνουν.

Και βέβαια καθοριστική σημασία στις ιστορίες του Γιαννουλέα έχει το που εξελίσσονται.  Η Στούπα που είναι η γενέτειρά του, έχει πρωταγωνιστική θέση στα βιβλία του, ενώ αξιοπρόσεκτες είναι και οι άλλες αναφορές σε περιοχές όπως Ναύπλιο, Σύρος, Μετέωρα, Μαυρομάτι, Αλεξανδρούπολη, Μονεμβασιά, Καλαμάτα και άλλες.

Γυρίζω όμως και στέκομαι στη Στούπα την οποία ο Παναγιώτης Γιαννουλέας εκθειάζει σε όλα του τα βιβλία, καθιστώντας την διαρκή σημείο αναφοράς για τον ίδιο.  Η αγάπη του για τη Στούπα είναι ανυπόκριτη και χωρίς όρια.  Μπορώ μάλιστα να πω ότι από το 2007 και μετά που ο Γιαννουλέας κυκλοφορεί τα βιβλία του, χάρη στις αναφορές που ο ίδιος κάνει σε αυτήν, έχει κερδίσει πολύ σε επίπεδο προβολής της.  Αρκεί να σκεφτεί κανείς πως ο Παναγιώτης μιλάει για τη Στούπα σε όλες του τις συνεντεύξεις σε έντυπα και ηλεκτρονικά ΜΜΕ, τονίζοντας τη σχέση ζωής που έχει με τη γενέτειρά του.   Δικαιούται λοιπόν το δημόσιο έπαινο του τόπου του και μάλιστα με το παραπάνω.

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΗ ΣΤΟΥΠΑ

Όσον αφορά τα βιβλία του θα σταθούμε πάλι σε αυτά το επόμενο διάστημα καθώς επίκειται η παρουσίασή τους και στη Στούπα, το Σάββατο 26 Αυγούστου στο δημοτικό σχολείο.  Την εκδήλωση οργανώνει ο Πολιτιστικός Αντίλογος με τις εκδόσεις «Δρόμων» και υπό την αιγίδα του Δήμου Δυτικής Μάνης θα μιλήσουν ο οικονομολόγος Δημήτρης Ραπτέας και η εικαστικός Βασιλική Κατέρη. Επίσης θα μιλήσει και θα συντονίσει ο γράφων. Ωρα 8 μ.μ. και είστε όλοι καλεσμένοι!

 

Θανάσης Παντές

364 Συνολικές προβολές, 1 Σήμερα

Leave a Reply