ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Είναι οι «διακοπές» ένας ακόμα συλλογικός ψυχαναγκασμός;

0

«ΑΝ ΑΝΗΚΕΤΕ στους αδειούχους του Ιουλίου, θα έχετε ήδη αντιμετωπίσει το αμήχανο, συγκαταβατικό, ελαφρώς στεναχωρημένο βλέμμα όσων συναδέλφων και φίλων θα σας κάνουν τουλάχιστον μία φορά μέσα στον Αύγουστο την αναπόφευκτη ερώτηση: «Και τώρα, τι; Τέλος οι διακοπές;».

ΕΚΕΙ έχετε δύο επιλογές: ή να αποδεχθείτε μοιρολατρικά την πάγια αντίληψη ότι διακοπές ίσον παράδεισος επί της Γης και δουλειά ίσον τυραννία και, αναπόφευκτα, να «απαντήσετε» με ένα ανάλογα δυστυχισμένο ύφος. Ή να περάσετε στην αντεπίθεση, δίνοντας στον συνομιλητή σας την πραγματική διάσταση των πραγμάτων από τη δική σας σκοπιά, όποια κι αν είναι αυτή.

ΑΛΛΑ το πιθανότερο είναι να μην μπείτε στον κόπο, γιατί εδώ που τα λέμε έχουμε να κάνουμε με το αντίστοιχο του ευγενικού αλλά τυπικού «όλα καλά;», που ανταλλάσσουμε μηχανικά στον ανελκυστήρα της πολυκατοικίας ή στο διάδρομο του εργασιακού μας χώρου.

ΟΛΑ ΑΥΤΑ λέγονται τις περισσότερες φορές για να καταναλωθούν λίγα δευτερόλεπτα αναγκαστικής συμβίωσης και ουδείς σπεύδει να απαντήσει κυριολεκτικά· προς όφελος όλων φυσικά.

ΕΝΑ ακλόνητο επιχείρημα υπέρ των μακρόσυρτων διακοπών είναι «ότι μόνο έτσι ξεφεύγεις πραγματικά». Καταλαβαίνω την έννοια της «απόσυρσης», αλλά στην περίπτωση των συμπατριωτών μας  που συναντώ σε νησιά και άλλους παραθεριστικούς προορισμούς δε βλέπω και πολύ μεγάλη απόσυρση: κινητά, μέσα κοινωνικής δικτύωσης στο φουλ, και γενικά όλη η κουλτούρα της καφετέριας στη νιοστή. Δεν είναι ότι οι διακοπές αξιοποιούνται για κάτι πραγματικά διαφορετικό.

ΕΠΙΣΗΣ δεν είμαι σίγουρος αν επιθυμώ «να ξεφύγω πραγματικά». Θέλω να πω ότι (πρώτον) δεν αισθάνομαι την ανάγκη να ξεφύγω και (δεύτερον) αυτό το υποθετικό σενάριο του σβησίματος των μηχανών δε μου ακούγεται τόσο ελκυστικό: η καθημερινότητα (όσο κι αν έχουμε εκπαιδευθεί να τη συκοφαντούμε) προσφέρει ένα σχετικά καθησυχαστικό πλαίσιο υψηλής λειτουργικότητας, που τείνουμε να υποτιμάμε επειδή το θεωρούμε δεδομένο.

ΠΙΣΤΕΥΩ ότι υπάρχει ένας εξαρχής λανθασμένος «προγραμματισμός», έτσι ώστε να δίνουμε υπερβολικά μεγάλο βάρος στις «αποδράσεις», στα «τριήμερα» και γενικά στις πάσης φύσεως «διακοπές» και να ξεχνάμε ότι το βασικό «παιχνίδι» παίζεται στο «κάθε μέρα».

ΕΞΥΠΑΚΟΥΕΤΑΙ ότι επιστρέφοντας πίσω είμαστε όλοι «ανανεωμένοι» και «φρέσκοι». Και μπορεί να μη λέμε όλοι ψέματα, αλλά σίγουρα δε λέμε και όλη την αλήθεια. Το στερεότυπο είναι πολύ ισχυρό και ποιοι είμαστε εμείς να το αμφισβητήσουμε;

ΑΚΟΜΑ κι αν «δεν περάσαμε τόσο καλά όσο περιμέναμε», αρκεί που ήμασταν μακριά από το γραφείο, από τη ζωή που αφήσαμε πίσω. Τα κεφάλια μέσα».

***

ΚΡΑΤΗΣΑ τον τίτλο που ο Δημήτρης Ρηγόπουλος δίνει στο άρθρο του, αποσπάσματα από το οποίο παρέθεσα γιατί είναι και δική μου απορία.

ΑΝ ΤΕΛΙΚΑ ψυχαναγκαζόμαστε για να κάνουμε διακοπές, τότε η κατάστασή μας είναι σχεδόν οριακή και αλίμονό μας αν είναι όντως έτσι τελικά.

ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ μπορεί να συνεχίζεται, μπαίνοντας στην τελική ευθεία για την ολοκλήρωση του, αλλά έχει ακόμα δρόμο μπροστά του, έναν ολόκληρο Σεπτέμβριο για όσους βέβαια μπορούν να τον αξιοποιήσουν για διακοπές.

ΑΦΗΝΩ πίσω αυτή την κυνική όσο και εξοργιστική έκφραση: «Τα κεφάλια μέσα», γιατί αν τη λάβουμε υπόψη μας τότε θα ψυχοπλακωθούμε σίγουρα.

Η ΖΩΗ συνεχίζεται βέβαια και μετά τις διακοπές και αλίμονο αν δεν συνεχιζόταν.

ΚΑΤΑ τα άλλα τα όσα στο άρθρο αναφέρεται, είναι δυστυχώς καίρια, όσο κι αν είναι ενοχλητικά ενδεχομένως.

ΙΣΩΣ τελικά χρειάζεται ιδιαίτερα «κότσια» για να κάνουμε διακοπές και να το εννοούμε, αφήνοντας πίσω ό,τι κάνουμε  τον υπόλοιπο καιρό.

ΚΑΙ σημασία φυσικά έχει αν μπορούμε να το κάνουμε. Καλό μήνα να έχουμε από αύριο.

Θανάσης Παντές

66 Συνολικές προβολές, 1 Σήμερα

Leave a Reply