ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Αμβρόσιος Καρατζάς: Η μόρφωση των νέων Ελλήνων παραμένει άλυτο πρόβλημα!

0

ΜΕ ΤΗΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΕΝΑΡΞΗΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΣΧΟΛΙΚΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

  Ανοίγουν σήμερα τα σχολεία όλων των βαθμίδων της πατρίδας μας μετά τις καλοκαιρινές διακοπές και αρχίζει η νέα εκπαιδευτική χρονιά. Από την περασμένη βδομάδα ήταν ορατή η μαζική επιδρομή μαθητών και συνοδών γονιών   στα καταστήματα   σχολικών ειδών και τα πολυκαταστήματα των πόλεων για την προμήθεια της νέας τσάντας και των απαραίτητων ειδών του μαθητή.

Αλφαβητάριο 1956

Αλφαβητάριο 1956

Έχει επικρατήσει κυρίως τις τελευταίες δεκαετίες που η καταναλωτική μανία είχε «καταλάβει» τους συμπατριώτες μας ανεξαρτήτως εισοδήματος, να ανανεώνουν οι γονείς κάθε χρόνο  τα χρησιμοποιούμενα είδη του μαθητή όπως την τσάντα και τα λοιπά είδη ανεξάρτητα από το αν έχουν φθαρεί ή όχι. Και  επειδή αυτή η συμπεριφορά δεν κόβεται εύκολα, παρά την οικονομική κρίση που περνάει η κοινωνία, συνεχίστηκε και φέτος η κακή αυτή συνήθεια, που  κάνει  καλό μόνο στους εμπόρους. Σε αυτά αν προσθέσουμε και τα καινούργια παπούτσια ή τις φόρμες της γυμναστικής κτλ. δημιουργείται ένα  σοβαρό κονδύλι που πρέπει ο γονιός να το εξασφαλίσει προκειμένου να μη αισθάνεται το παιδί του μειονεκτικά  συγκρινόμενο με τα άλλα παιδιά του σχολείου του.

Γενικά η έναρξη της σχολικής χρονιάς, φέρνει μία αναστάτωση στα  νοικοκυριά καθότι, εκτός από τα οικονομικά, η οικογένεια αλλάζει ρυθμούς και ημερήσιο πρόγραμμα, επειδή συν τοις άλλοις οι μικροί μαθητές των αστικών περιοχών πρέπει να συνοδεύονται στην προσέλευση και την αποχώρηση από το σχολείο από κάποιον ενήλικα του σπιτιού για λόγους ασφαλείας.

Το ίδιο βέβαια συμβαίνει και με τις υπόλοιπες δραστηριότητες του μαθητή, π.χ. το φροντιστήριο Αγγλικών, τις αθλητικές δραστηριότητες,την μουσική κτλ.   Δηλαδή οι μικροί μαθητές χρειάζονται ένα μόνιμο συνοδό όλη την ημέρα για το πήγαινε – έλα. Εάν προσθέσουμε και την κατ΄ οίκον  βοήθεια στην προετοιμασία του μαθητή, προκύπτει πως μία οικογένεια που έχει ένα μικρό μαθητή πρέπει να αναδιοργανώσει την καθημερινότητά του στα απαιτούμενα της μόρφωσης του μαθητή.

Πολλές από αυτές τις ανάγκες συνήθως  τις καλύπτουν οι ανιόντες των δύο γονιών, αλλά όπου αυτοί δεν υπάρχουν, και οι γονείς εργάζονται και οι δύο, είναι αναγκασμένοι να στείλουν τα παιδιά τους στα ιδιωτικά εκπαιδευτήρια, με αποτέλεσμα να πρέπει να πληρώσουν ένα μεγάλο μέρος από το εισόδημα που κερδίζουν από την εργασία τους. Κατά τα άλλα όλες οι κυβερνήσεις από το 1963 και μετά επαίρονται πως προσφέρουν δωρεάν παιδεία.

Η ΣΤΟΙΧΕΙΩΔΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΣΤΗΝ ΥΠΑΙΘΡΟ ΠΡΙΝ 60 ΧΡΟΝΙΑ

Πριν το 1965 που ο περισσότερος πληθυσμός της  Ελλάδας κατοικούσε στα χωριά, και προτού  λόγω της αστυφιλίας ερημώσει η ύπαιθρος, σχεδόν τίποτα από όλα τα παραπάνω δεν γινόταν. Υπήρχε βέβαια μια αναστάτωση στο πρόγραμμα της οικογένειας αλλά όχι και τόσο σοβαρή.

Τα παιδιά προσχολικής ηλικίας εκείνη την εποχή εργαζόταν στις διάφορες δουλειές του σπιτιού, όπως π.χ. φυλάγανε τα πρόβατα, ή βοηθούσαν στον τρύγο στα αμπέλια, μάζευαν καρύδια κτλ. Έτσι όταν ερχόταν η εποχή να ανοίξουν τα σχολεία οι γονείς στενοχωριόνταν που θα έχαναν ένα ή δυο βοηθούς από τις δουλειές τους. Ωστόσο  από τότε ήταν υποχρεωτικό να πάει κάποιος στο σχολείο, παρόλο του ότι το κράτος πλήρωνε μόνο τον δάσκαλο.

Κάθε χρονιά ο μαθητής έπρεπε να πληρώσει το τέλος εγγραφής για την επόμενη τάξη τον Σεπτέμβρη 10 δραχμές, και το τέλος του ενδεικτικού  στο τέλος του σχολικού έτους 10 δραχμές. Την εποχή εκείνη ένα ημερομίσθιο από την ανατολή μέχρι την δύση του ηλίου ήταν γύρω στις 30 δραχμές. Το τέλος για το απολυτήριο ήταν ακριβότερο αλλά δεν θυμάμαι πόσο.

Κατά τα λοιπά ακόμα και οι μαθητές της πρώτης τάξης δεν χρειαζόταν συνοδούς, ούτε απασχολούσαν τους γονείς ή τους παππούδες τους. Απεναντίας μόλις σχόλαγαν από το μάθημα και πήγαιναν στα σπίτια τους, έκαναν όλες τις δουλειές του σπιτιού σχετικά με τα οικόσιτα ζώα.  Φρόντιζαν πρώτα τα χοιρινά και τα πουλερικά και μετά έτρωγαν το φαγητό που είχε αφήσει η μητέρα τους, αφού ή ίδια έλειπε στα χωράφια ή στις άλλες δραστηριότητες του νοικοκυριού. Ανάμεσα στο πρωινό και απογευματινό μάθημα πήγαιναν και στην βρύση να φέρουν  φρέσκο νερό στο σπίτι.

Όσον αφορά τα υπόλοιπα έξοδα των μαθητών του δημοτικού ήταν σχεδόν μηδέν, δεδομένου ότι οι μικροί μαθητές άρχιζαν την εκμάθηση της γραφής χρησιμοποιώντας την πλάκα με το κοντύλι. Στην Δευτέρα τάξη αγόραζαν ένα εικοσάφυλλο τετράδιο αριθμητικής και ένα  ορθογραφίας.  Όσο για βιβλία, η μεγάλη πλειοψηφία των μαθητών διέθετε μόνο το αναγνωστικό και τίποτα άλλο. Από υπόδηση και ένδυση δεν το συζητάμε. Τα περισσότερα παιδιά δεν φορούσαν παπούτσια, ούτε διέθεταν χειμωνιάτικα ρούχα, εκτός και αν είχε μοιράσει πρόσφατα η UNRRA (United Nations Relief and Rehabilitation Administration). Όλες τις εποχές φορούσαν ένα ντρίλινο  κοντό παντελονάκι με σταυρωτές τιράντες πίσω από την πλάτη και μια «μπόλκα» επίσης από ντρίλι.  Και όμως  με αυτά τα μέσα και αυτές τις συνθήκες και τότε μάθαιναν γράμματα τα Ελληνόπουλα των χωριών, και μάλιστα χιλιάδες διέπρεψαν στις επιστήμες και τις τέχνες.

Αν επικεντρώσουμε την ματιά μας στα ιστορικά στοιχεία εκείνης της εποχής του τέως Δήμου Αυλώνος, θα δούμε πως όλα τα χωριά διέθεταν κατάλληλο σχολικό κτήριο όπου λειτουργούσε μονοθέσιο ή διθέσιο δημοτικό σχολείο. Μόνο στο σχολείο της Αυλώνας την εξαετία 1956-1962 φοιτούσαν κατά μέσο όρο 85 μαθητές. Περίπου ο ίδιος ή λίγο μικρότερος ήταν ο αριθμός των μαθητών στο Σιδηρόκαστρο. Τα υπόλοιπα χωριά θα πρέπει να είχαν κατά μέσο όρο 25-30 μαθητές. Δηλαδή συνολικά ο τέως δήμος Αυλώνος είχε 300- 400 μαθητές στα σχολεία. Και όμως μετά το 1990 τα σχολεία άρχιζαν να αδειάζουν από μαθητές και ένα-ένα έκλειναν με τελευταίο εκείνο της Αυλώνας που σταμάτησε την λειτουργία του το φθινόπωρο του 2011. Ο μετασχηματισμός της κοινωνίας και η αστυφιλία είχαν  ως αποτέλεσμα την μείωση των γεννήσεων και την σχετική ερήμωση των  χωριών. Επόμενο ήταν να επέλθει και το κλείσιμο των σχολείων. Έχουν μείνει όμως τα άδεια σχολεία στην άκρη των χωριών που χρόνια τώρα παραμένουν αναξιοποίητα και περιμένουν να γκρεμιστούν στο πέρασμα του χρόνου.

ΑΤΕΛΕΣΦΟΡΕΣ ΟΙ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΕΣ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ

Βέβαια κατά καιρούς έχουν γίνει προσπάθειες από την Πολιτεία , π.χ. με την καθιέρωση λειτουργίας των   ολοήμερων  σχολείων κτλ. να αλαφρύνουν την συμμετοχή των γονιών στη καθημερινή  φροντίδα και παρακολούθηση του μαθητή, αλλά  τα προγράμματα αφορούν πολύ λίγα σχολεία και το πρόβλημα εξακολουθεί να υπάρχει.

Είναι προφανές ότι η μόρφωση του μέσου Έλληνα παραμένει ένα άλυτο πρόβλημα παρά τα τεράστια ποσά που εισρεύσανε στην Ελληνική οικονομία τα τελευταία χρόνια από ευρωπαϊκά κονδύλια. Από την δεκαετία του 1960 οι φοιτητές διαδήλωναν και απαιτούσαν το περίφημο 15% για την παιδεία. Δυστυχώς   οι κυβερνήσεις είτε δεν ήθελαν  είτε δεν μπορούσαν δεν κατάφεραν να αυξήσουν το ποσοστό πάνω από το 4% επί του  προϋπολογισμού για την παιδεία. Τα τελευταία χρόνια μάλιστα, με το ζόρι εξασφαλίζεται την τελευταία στιγμή  ο απαραίτητος αριθμός των εκπαιδευτικών για την λειτουργεία των σχολείων όλων των βαθμίδων.

Ακόμα χειρότερα είναι τα πράγματα για τις οικογένειες που έχουν μαθητές στην την μέση και την ανώτερη εκπαίδευση. Οι οικογενειακοί προϋπολογισμοί αδυνατούν πλέον να αντιμετωπίσουν τα έξοδά τους. Τίποτα σχεδόν δεν έχει γίνει να απαλλάξει τους γονιούς από τις δυσβάστακτες σπουδαστικές δαπάνες. Τα φροντιστήρια παραμένουν απαραίτητα  για το εισιτήριο στην ανώτατη εκπαίδευση, ενώ καμμιά νέα φοιτητική εστία δεν προστέθηκε τα τελευταία  χρόνια. Όσον αφορά την  επιδότηση του φοιτητικού  ενοικίου, που θεσπίστηκε τελευταία την δικαιούνται τόσο λίγοι που είναι σαν μην υπάρχει.

Όσον αφορά   το θεσμικό πλαίσιο και τα σχολικά προγράμματα, εκεί τα πράγματα είναι  σαν την κινούμενη άμμο. Κάθε κυβέρνηση, για να μην πω κάθε υπουργός, έχει την δική του άποψη την οποία μάλιστα οι βουλευτές του κόμματος τους εγκρίνουν και νομοθετούν. Ακόμα και η αλλαγή που έφερε ο νόμος Διαμαντοπούλου και ήταν προϊόν μακρόχρονης συζήτησης και ψηφίστηκε από 275 βουλευτές, καταργήθηκε από τον Νόμο της παρούσας κυβέρνησης  τον οποίο ψήφισαν 153 βουλευτές! Βέβαια αυτό συμβαίνει σε όλα τα δημόσια ζητήματα, αλλά στα θέματα παιδείας έπρεπε να υπάρχει μεγαλύτερη σύγκλιση και να μην πειραματίζονται με το ύψιστο αγαθό της μόρφωσης που είναι καθ΄ ομολογία όλων η βάση για την πρόοδο ενός λαού.

Δυστυχώς έτσι πορεύεται η Ελληνική οικογένεια και η κοινωνία τα τελευταία χρόνια, και να ήταν μόνο τα άλυτα προβλήματα της παιδείας. Όλα ευρίσκονται στο ναδίρ, εκτός από τους φόρους που ευρίσκονται στο ζενίθ, και η τάση προβλέπεται ακόμα χειρότερη παρά τις επαγγελίες του πρωθυπουργού Τσίπρα  για την έξοδο από την κρίση.

Και επειδή όλα βαίνουν δυσμενώς εναντίον μας, κλείνω με την δήλωση του Κοινοτικού  Επιτρόπου Όλι Ρέν όταν το 2010 η Ελλάδα εισήλθε στη εποχή των Μνημονίων, «Καλό κουράγιο Έλληνες».

%ce%b7-%cf%80%ce%bb%ce%b1%ce%ba%ce%b1

 

131 Συνολικές προβολές, 7 Σήμερα

Leave a Reply