ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Οδοιπορικό: Κυπαρισσία, η αρχόντισσα του Ιονίου

0

Κάθε φορά που βρίσκομαι στην Κυπαρισσία σπεύδω στην Παλιά ή Ανω Πόλη της και φυσικά στο Κάστρο της.  Το θεωρώ πλέον σχεδόν αδιανόητο να είμαι στην Κυπαρισσία  και να μην ανηφορίσω προς τα εκεί που ανασαίνεται ακόμη η ιστορία της περιοχής.

Έτσι έγινε και τούτη τη φορά, αρχές Αυγούστου που ήμουν στην Κυπαρισσία με αφορμή την εκδήλωση της «ΦΩΝΗΣ» για το Στάθη Παρασκευόπουλο.  Εβραζε ο τόπος από τη ζέστη αλλά νωρίς το απόγευμα ανηφόρισα προς τις ρούγες και παραπλανητικά στα σοκάκια της Παλιάς Πόλης, ώσπου βγήκα στο καλντερίμι που γινόταν το Παζάρι Αντικών που φέτος στην 13η χρονιά που γινόταν, ήταν μάλλον υποτονικό σε σχέση με το πόσο φιλόδοξα έχει ξεκινήσει.  Και από κει στο πλάτωμα βρέθηκα και στο Κάστρο ανηφόρισα, ν’ ακούσω τους ψιθύρους των ξεχασμένων Γιγάντων του.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Κι ύστερα προς τα εκεί που έμεινε ο Παλαμάς βρέθηκα, τότε που ήρθε στην Κυπαρισσία λόγω του έπαρχου αδελφού του. Κι ύστερα πάλι και καθώς η ώρα πέρασε, ξαπόστασα σε ένα καφενεδάκι και μετά αναζήτησα να δω, και είδα, το μαγικό ηλιοβασίλεμα της αρχόντισσας του Ιονίου,  αυτό που είχε κάνει τον «τίγρη» Κλεμανσό να δηλώσει το 1904 που είχε έρθει στην Κυπαρισσία για τα εγκαίνια του Σιδηροδρομικού Σταθμού, πως αυτό είναι το ωραιότερο ηλιοβασίλεμα που είχε δει στη ζωή του.

Δεν είχε άδικο ο κατά τ’ άλλα δύστροπος Γάλλος πολιτικός που δεν πήρε άδικα το προσωνύμιο «τίγρης».  Μαγικό το ηλιοβασίλεμα της Κυπαρισσίας με τον ήλιο να χάνεται στα χρυσαφένιο νερά του Ιονίου.

Συνεχίζοντας την περιπλάνησή μου στην παλιά πόλη δεν μπορώ να μην πω ότι ο λεγόμενος διατηρητέος οικισμός έχει αρχίσει πια να εναγκαλίζεται ασφυκτικά με τη νέα πόλη και να υφίσταται όλες τις αναπόφευκτες αντιαισθητικές επιπτώσεις που δυστυχώς προκύπτουν σε αυτές τις περιπτώσεις.

Ο παλιός οικισμός κινδυνεύει να χάσει την ταυτότητά του όσο προχωράει η αλόγιστη  παρεμβατικότητα στην όψη του.  Τα ψήγματα του παρελθόντος χρειάζονται ανάδειξη και βέβαια συντονισμένες δράσεις.  Το Πρόγραμμα για την Ανάδειξη και Προστασία της Παλιάς Πόλης έχει ήδη κάνει σημαντικές κινήσεις, χρειάζεται όμως να γίνουν ακόμα περισσότερα και από άλλους.  Και βέβαια χρειάζονται συντονισμένες κινήσεις και με το Σύλλογο Ανω Πόλης και όποιων άλλων δείχνουν ενδιαφέρον.

Αφήνω πίσω μου την Παλιά Πόλη και κατηφορίζοντας σκέφτομαι πόσες δυνατότητες μπορεί να έχει αυτή η πόλη και πως δεν κατάφερε ως τώρα να τις αξιοποιήσει όπως έπρεπε.

Φτάνοντας στο Σιδηροδρομικό Σταθμό βλέπω κλειστό το «Τρενοτεχνείον» του φίλου Νίκου Καλογερόπουλου.  Ένας χώρος πολιτισμού που δυστυχώς δεν αξιοποιήθηκε και ο Νίκος τράβηξε γι’ άλλη μια φορά μακριά από την Τριφυλία που τόσο αγάπησε.  Δεν στεριώνει εύκολα κανείς στον τόπο του κι αυτό ισχύει σίγουρα και στην περίπτωση του Καλογερόπουλου.

Γυρίζω προς τα πίσω και παίρνω το δρόμο για τον Παλιό Νερόμυλο.  Εκεί ο Νίκος και ο Τζίμα Ιμιρζιάδη έχουν κάνει πολύ καλή δουλειά και μπράβο τους. Η αξιοποίηση του παλιού Νερόμουλου έδωσε νέα πνοή στην περιοχή.  Ύστερα τραβάω προς την παραλία. Για άλλη μια φορά βλέπω το ερειπωμένο κτίριο της Εθνικής Τράπεζας που μάταια περιμένει την αξιοποίησή του.

Είναι πολλά βέβαια αυτά που δεν είδα, αλλά έτσι πάντα δε συμβαίνει;  Ποτέ κανένα οδοιπορικό δεν είναι πλήρες αλλά αφετηρία για ένα επόμενο.  Τελειώνοντας αυτό το οδοιπορικό να πω ότι στην Κυπαρισσία δεν είδα προτομές του Μιχάλη Κατσαρού, ούτε του Διονύση Πιτταρά, ούτε και άλλων επιφανών που πρόσφεραν στον τόπο γιατί απλούστατα δεν υπάρχουν.  Κρίμα και πάλι κρίμα βέβαια, αλλά δυστυχώς έτσι συμβαίνει συνήθως. Είθισται να μην τιμώνται όπως πρέπει εκείνοι που αναλώθηκαν στην προσφορά για το καλό του τόπου τους. Τυχεροί αν η μνήμη σώσει από μόνη της τα προσχήματα.

Θανάσης Παντές

 

487 Συνολικές προβολές, 2 Σήμερα

Leave a Reply