ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Η Αθήνα των προβλημάτων

0

Τα τελευταία χρόνια ζω με την οικογένειά μου στην Αθήνα. Κάποιοι είναι υπεύθυνοι γι’ αυτό κι ας όψονται… αλλά δεν είναι του παρόντος.

Η Αθήνα δεν είναι πια όπως τη γνώρισα όταν σπούδαζα. Παρασάγγες απέχει απ’ την Αθήνα του μισού του περασμένου αιώνα.  Είναι μια πόλη υδροκέφαλη που καλύπτει όλο το λεκανοπέδιο της Αττικής και μετά το αεροδρόμιο στα Σπάτα και τους Ολυμπιακούς αγώνες επεξετάθηκε και ανατολικά καλύπτοντας τα Μεσόγεια, που άλλοτε πρασίνιζαν απ’ τους απέραντους αμπελώνες και μοσχομύριζαν το φθινόπωρο απ’ τη ρετσίνα.  Το κέντρο της απαξιώθηκε και παρουσιάζει εικόνα τριτοκοσμικής χώρας.  Κλειστά μαγαζιά στην Πανεπιστημίου, τη Σταδίου, την Αιόλου, την Πατησίων και στους άλλους κεντρικούς δρόμους – εκεί που άλλοτε ήσαν γεμάτοι από κόσμο κι έσφυζαν από ζωή και ήταν, κοντολογής, η βιτρίνα της πρωτεύουσας.

Γραμμένοι τοίχοι, μουτζουρωμένα ρολά, κλειστά περίπτερα, αφισοκολλήσεις χωρίς φραγμό και ακόμα οι επιθέσεις των «γνωστών –αγνώστων» σε μαγαζιά, μέσα μαζικής μεταφοράς, σταθμούς μετρό (για καταστροφή μηχανημάτων ακύρωσης εισιτηρίων) κ.ά.  Οι αλλοδαποί – προς τους οποίους ο γράφων έχει συμπάθεια, γιατί κάποιοι φταίνε για τον ξεριζωμό τους – κοντεύουν να ’ναι περισσότεροι απ’ τους γηγενείς.  Το κυκλοφοριακό άστο να πάει, σωστό αλαλούμ. Η Αθήνα του μισού πληθυσμού της χώρας, η πόλη των πολλών προβλημάτων. Προσθέστε σ’ όλα αυτά και την αύξηση των κλοπών, των ληστειών και της εγκληματικότητας.  Η Αθήνα, που μετά τον πόλεμο έγινε πόλος έλξης των επαρχιωτών εξαιτίας των στρεβλών πολιτικών που εφαρμόστηκαν.  Ανύπαρκτη πια η ταυτότητά της.  Δυτικά, δηλαδή ξενόφερτα τα πρότυπά της, στη συμπεριφορά, στη μουσική, στη διασκέδαση, στη διατροφή.  Η παράδοση είναι πια παρελθόν. Τίποτα που να θυμίζει το παρελθόν και την επαρχιώτικη ζωή.  Αυτό το πληθυσμιακό μέγεθος είναι, αναντίλογα υπεύθυνο στην όξυνση των συμπεριφορών και στις μεταξύ των ανθρώπων σχέσεις, που μόνο σχέσεις ανθρώπινες δεν είναι.

Πολλοί πίστεψαν πως η θετική πλευρά της κρίσης – αν υπάρχει θετική πλευρά – θα ήταν η επιστροφή ενός μέρους του πληθυσμού στην ύπαιθρο, στις πατρογονικές εστίες. Ούτε όμως και αυτό δεν έγινε.  Πολλοί λίγοι, αναλογικά, ήσαν αυτοί που γύρισαν στα χωριά τους, που, δυστυχώς, χρόνο με το χρόνο ερημώνουν.

Κάτι πρέπει να γίνει. Να σταματήσει η Αθήνα να έχει το μισό πληθυσμό της Ελλάδας.  Να δοθούν κίνητρα, για να στραφούν οι νέοι μας – που δυστυχώς σπουδαγμένοι φεύγουν στο Εξωτερικό – να μείνουν στην πατρίδα τους και να στραφούν στην επαρχία. Οι καιροί  τρέχουν και δεν μας περιμένουν. Δεν είναι, όπως λέμε, μενετοί

39 Συνολικές προβολές, 1 Σήμερα

Leave a Reply