ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Η περιγραφή των πραγμάτων…

0

Ο ΧΡΟΝΟΣ ΤΡΕΧΕΙ ασταμάτητα! Σκοτώνει δίχως κανέναν δισταγμό την ανάγκη του καθενός να πάρει μία ανάσα, να αποστασιοποιηθεί, έστω και για λίγο, από τα πράγματα. Ιδιαίτερα όταν αντιλαμβάνεται  την ανάγκη αυτή, τα χέρια του γίνονται πληρωμένο άγχος που θέλει να μετατρέψει τους ανθρώπους από ανεξάρτητες οντότητες σε προϊόν. Κι εσύ, γνωρίζεις πολύ καλά πως δεν μπορείς να τον πολεμήσεις επί ίσοις όροις. Όχι γιατί είσαι εσύ αδύναμος αλλά γιατί, η μάχη με τον χρόνο δεν λαμβάνει χώρα μέσα σε συγκεκριμένα πλαίσια.

Ο χρόνος είναι άυλος, ενώ εσύ όχι! Αυτό είναι εξάλλου και το μεγάλο του πλεονέκτημα απέναντί σου. Ωστόσο, όλα εκείνα τα σημαντικά που παράγονται από σένα είναι άυλα, όπως για παράδειγμα η χαρά. Τα συναισθήματα! Μπλέκονται με τον χρόνο, του δίνουν νόημα, και κάπως έτσι, κερδίζουν την μάχη για σένα και στην προσφέρουν απλόχερα.

ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΛΙΓΑ ΛΕΠΤΑ, εμφανίζεσαι εσύ, με μαχαίρια στο στόμα, λέξεις, και πετσοκόβεις τα όσα έζησες, όσα σου έδωσαν λόγο ύπαρξης. Το αίμα τους αρχίζει να στάζει μέσα στο στόμα σου, ώσπου στο τέλος πνίγεσαι από την ίδια σου την σωτηρία. Ή ακόμα πιο εύστοχα, από την λάθος διαχείρησή της.

Διάβασα κάπου μία ιστορία ενός καταραμένου ζωγράφου. Είχε μπροστά του την ζωγραφιά ενός πανέμορφου τοπίου. Η ψυχή του γέμιζε βλέποντάς το, ώσπου ξεχείλησε. Όταν όμως προσπάθησε να περιγράψει το δημιούργημά του, τα χρώματα άρχισαν να υγροποιούνται. Η ομορφιά κατέληξε μουτζούρα. Στο τέλος, η εικόνα έσβησε ολότελα από την μνήμη του και εγκλωβίστηκε αιωνίως στο παρελθόν.

ΕΙΝΑΙ ΩΡΑΙΟ να θυμάται κανείς τις έντονες στιγμές και να τις αποτυπώνει. Όχι όμως να τις περιγράφει, έτσι φθηνιάρικα. Μια δεκάρα την μία. Μην περιγράφετε, ζήστε! Αχ, πόσο θα ήθελα να ήμουν σκύλος…

Tου Γ. Μανίκα

Leave a Reply