ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Ψήγματα χρυσού!

0

Mέσα στην ποικιλία των βιβλίων είναι και μια πολύ μικρή κατηγορία, αυτή των αυτοβιογραφικών, στα οποία κάποιος εξιστορεί την πορεία της ζωής του, από τα παιδικά του χρόνια και επέκεινα.  Ένα τέτοιο βιβλίο μου χάρισε «τιμής ένεκεν», πρόσφατα, ο ξεχωριστός φίλος και συμπατριώτης, ο καταξιωμένος συγγραφέας και δημοσιογράφος Βασίλης Ματσινόπουλος, ο οποίος είχε και την φιλολογική επιμέλεια της έκδοσής του.  Είναι το βιβλίο του Θεόδωρου Αριστομένη Αγγελάκου με τίτλο: «Αναμνήσεις (Αυτοβιογραφικές και άλλες ενός φτωχόπαιδου από την Κυπαρισσία).

Του ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ Ι. ΚΟΛΕΤΣΟΥ
Συγγραφέα-Λαογράφου

Άρχισα να το διαβάζω και σταμάτησα όταν το τελείωσα, γιατί παρουσιάζει πολύ ενδιαφέρον.  Μέσα στις 100 σελίδες του βλέπει κανείς την 82χρονη πορεία ενός άγνωστου Κυπαρισσιωτόπουλου δοσμένη έτσι που, σε πολλά σημεία, σε συγκινεί.

Ορφανός από πατέρα στα εννιά του χρόνια άρχισε να αγωνίζεται για να επιβιώσει μαζί με τη μάνα του και τα τέσσερα αδέλφια του, αρχίζοντας με θελήματα (για ένα κομμάτι ψωμί… που λέει ο λόγος) και άλλες μικροδουλειές, όσες μπορούσε.  Γράφει κάπου ότι μέχρι τα 12 του χρόνια δεν είχε παίξει κι αυτός σαν παιδί.  Βρέθηκε αργότερα στην Αθήνα με ένα από τ’ αδέλφια του.  Γράφτηκε σ’ ένα νυχτερινό Γυμνάσιο και θαυμάζει κανείς όταν διαβάζει από πόσες δουλειές πέρασε, πάντοτε φίλεργος και τίμιος, ώστε οι εργοδότες του να τον ανταμείβουν αναλόγως, μέχρι που κατάφερε να δημιουργήσει κάτι δικό του, να παντρευτεί και να κάνει οικογένεια με παιδιά και εγγόνια.

Κοντά στην πολύ δύσκολη πορεία της ζωής του, όπως την περιγράφει εμπλουτίζει το βιβλίο με στοιχεία ιστορικά και λαογραφικά (π.χ. τι ήταν η «μπομπότα», η «ριγανάδα», οι «μαραγκούλες», η «παστασιούτα», ο «γιόμος», ο «κούφος» κ.ά.)

Θα μακρηγορούσα να αναφερθώ και σε άλλα ενδιαφέροντα σημεία του βιβλίου και αρκούμαι να προσθέσω ότι ο κ. Αγγελάκος μου θύμισε ένα ανάλογο βιβλίο του αείμνηστου συγχωριανού μου Γιάννη Γεωργακά, με τίτλο: «ΓΕΩΡΓΑΚΑΣ – Η ιστορία μιας ζωής, ΜΙΝΙΟΝ – Η ιστορία ενός καταστήματος», ο οποίος γράφει: ότι βρισκόταν μια μέρα στη «Ράχη» (τοπωνύμιο στο έμπα της Αυλώνας) με τη μάνα του και σκάβανε και βλέπει πέντε- έξι παιδιά στο δρόμο που έβγαζε στην Κυπαρισσία, στο Γυμνάσιο, και ζήλεψε.  Ο πατέρας του (ο «Μητσοντίνης») δεν είχε ούτε εκατό δραχμές για να τον γράψει…  Και αποφασίζει ότι δεν πρέπει να μείνει στο χωριό παρά τον καθησυχασμό της μάνας του: «Έχει ο Θεός, παιδάκι μου…» και έρχεται στην Αθήνα… όπου μετά από αρκετά χρόνια έφτιαξε το ΜΙΝΙΟΝ.

Τέτοια βιβλία περιέχουν πολλά ψήγματα χρυσού και πρέπει να διαβάζονται απ’ όσους (κυρίως τα παιδιά και τους νέους) θέλουν να τραβήξουν μπροστά παρά τα όποια εμπόδια.

Comments are closed.