ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Ο Δημ. Κολέτσος για τα βιβλία του Αμβρόσιου Καρατζά: Μεγάλη προσφορά για τους Αυλωνίτες και τους ανθρώπους της υπαίθρου!

0

Στη μεγάλη προσφορά των βιβλίων του Αμβρόσιου Καρατζά όχι μόνο στους Αυλωνίτες αλλά και τους ανθρώπους της υπαίθρου, αναφέρθηκε ο συγγραφέας και λαογράφος Δημήτριος Ι. Κολέτσος, στην εκδήλωση παρουσίασης των βιβλίων του «Με το τσιαλούμι του κασμά» και «Μούτσης, ο “πρίγκιπας” του Βαρικού», που έγινε με μεγάλη επιτυχία και συμμετοχή στο Δημοτικό Θέατρο Ηλιούπολης, την Κυριακή 26 Νοεμβρίου 2017. Μια εκδήλωση που διοργάνωσαν ο Δήμος Ηλιούπολης και οι εκδόσεις «Κηφισιά», που εξέδωσαν τα δύο βιβλία.

Ο διευθυντής της «Φ» Θαν. Τσαμούλης, που συντόνιζε την εκδήλωση παρουσίασης, καλώντας στο βήμα τον Δημ. Κολέτσο, τον χαρακτήρισε άνθρωπο της λαϊκής παράδοσης και που με τα γραπτά του έχει χαρίσει στους νεώτερους σημαντικές στιγμές. Τόσο μέσα από τα βιβλία του, όσο και με τις συνεργασίες του στη «ΦΩΝΗ» με σπουδαία κείμενα διασώζει έθιμα και παραδόσεις. Για το λόγο αυτό η «Φ» και η Επιτροπή Αυλωνιτών, διοργάνωσαν προ διετίας εκδήλωση-αφιέρωμα για το έργο του στην Αυλώνα.

Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΔΗΜ. ΚΟΛΕΤΣΟΥ

koletsos«Κατ’ αρχήν θεωρώ σημαντικό να τονίσω το γεγονός οι υπάρχουν δήμαρχοι, οι οποίοι εκτιμούν το πνευματικό έργο των συμπολιτών τους και το προβάλλουν παρέχοντας την αίθουσα του Δημαρχιακού Μεγάρου με ανάλογη εκδήλωση όπως η σημερινή, για την παρουσίαση  των βιβλίων του Αμβροσίου Καρατζά, όπου μας κάλεσε ο  δήμαρχος της Ηλιούπολης αξιότιμος συμπατριώτης μας Βασίλης Βαλασόπουλος. Το ίδιο έχει κάνει και ο δήμαρχος Αμαρουσίου, αγαπητός Γεώργιος Πατούλης, ο πολύ γνωστός στο Πανελλήνιο για την δραστηριότητα και την προσφορά του, ο οποίος οργάνωσε τον Μάιο του 2015, μία παρόμοια εκδήλωση στο Δημαρχιακό Μέγαρο Αμαρουσίου, για την παρουσίαση ολόκληρου του μέχρι τότε, συγγραφικού μου έργου. Εύγε  τους!

«Με το τσιαλούμι του κασμά», λοιπόν ο τίτλος του πρώτου βιβλίου του Αμβροσίου Καρατζά, ένας τίτλος επιτυχής και πρωτότυπος που κινεί την περιέργεια του αναγνώστη. Τι θέλει να πεί άραγε ο συγγραφέας; Ξεφυλλίζοντας όμως τις σελίδες του διαπιστώνει ότι δικαιώνεται πλήρως ο τίτλος από το περιεχόμενο, που το κεντρικό του νόημα, κατά την γνώμη μου, είναι μαζί με την δια μακρόν αναφορά στην  ζωή των γονιών του να δώσει και την εικόνα και των άλλων πολυπρόσωπων κατά κανόνα οικογενειών της Αυλώνας αλλά και των άλλων ορεινών χωριών της Ελλάδας πριν  από αρκετές δεκαετίες.

Το βιβλίο αυτό είναι ένας ύμνος που απευθύνει ο συγγραφέας ευλαβώς και ευγνωμόνως προς τους γεννήτορες, τον Αριστείδη και την Μυγδαλία, όπως οφείλουμε  να το κάνουμε όλοι μας.

Αφού αναφερθεί πρώτα στην καταγωγή όχι μόνο του πατέρα αλλά και των προγόνων όλων των Καρατζαίϊκων περιγράφει μεθοδικά και λεπτομερειακά την ζωή του Αριστείδη από την γέννηση του μέχρι την επιστροφή του στο χωριό, αφού είχε αναζητήσει καλύτερη τύχη αλλά δεν την βρήκε, όπως λέμε.

Μετά την μόνιμη εγκατάστασή του στο χωριό παντρεύτηκε την Μυγδαλία και κάνουν οικογένεια, πορεύομενοι  τον ανηφορικό δρόμο της αγροτογεωργικής ζωής, σε δύσκολα χρόνια, με πενιχρά μέσα, σε αντίξοες πολλές φορές καιρικές, οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες, με σκληρή δουλειά ‘’με το τσιαλούμι του κασμά’’ και τα άλλα σύνεργα, στα πετροχώραφα, στα αμπέλια, στις ελιές και τους κήπους, ώστε να εξασφαλίσουν όχι μόνο τα προς το ζην αλλά και την δυνατότητα να βοηθήσουν τα παιδιά τους , να τύχουν μιας καλύτερης ζωής, από την δική τους, όπως και το έκαναν.

Για να αφήσω χρόνο και στους επόμενους ομιλητές δεν θα μπω σε λεπτομέρειες, θα τις βρείτε στο βιβλίο. Αξίζει όμως να μην παραλείψω ότι ο Αριστείδης με τις αδυναμίες του και τα ελαττώματά του, που μπορεί να έχει κάθε άνθρωπος, αλλά με αρκετές αρετές ήταν ένας από τους διαβασμένους γεωργούς αλλά διατηρούσε την έφεσή του για τα γράμματα, έψαχνε την ιστορία, μετείχε στα δρώμενα του χωριού, ενημερώνονταν και διάβαζε όσες εφημερίδες μπορούσε να προμηθευτεί και απαραιτήτως το εγκυκλοπαιδικό λεξικό «ΗΛΙΟΣ», που τον θυμούνται πολλοί (όπως και εγώ παιδί τότε και με εντυπωσίαζε)να το έχει μαζί του με το δικριάνι ή την αξίνα και να το διαβάζει στα διαλλείματα της δουλειάς.

Να πω ακόμα ότι το βιβλίο το  διανθίζουν αρκετές φωτογραφίες που πλουτίζουν το κείμενο γιατί, όπως λέγεται, μια φωτογραφία αξίζει χίλιες λέξεις.

Το βιβλίο είναι αναμφισβήτητα μια μεγάλη προσφορά όχι μόνο στους Αυλωνίτες, γιατί δίνει λεπτομέρειες της ζωής των ανθρώπων της, στα πρώτα κυρίως χρόνια του περασμένου αιώνα και όσα συνέβησαν εκεί, καλά και άσχημα, αλλά και σε όλους τους άλλους Τριφύλιους ή μη για την τοτινή ζωή των ανθρώπων της υπαίθρου. Στις νεότερες γενιές μετά την δική μας, δίνει την  ευκαιρία να μάθουν για το “τσιαλούμι του κασμά”, το χειράλετρο, την αξίνα, το σταβάρι, το πλαστήρι, τα χαράρια, την τσιφιλιά, την κάδη, την ντριβάλα, τα λανάρια, και παλιά άλλα, γεωργικά σύνεργα για τις διάφορες δουλειές και πως γινόταν το πήξιμο του τυριού, το βούτυρο, οι χυλοπίτες και ο τραχανάς, το σαπούνι, ο αργαλειός, κτλ.

Παράλληλα όμως δεν παρέλειπαν  οι προγονοί μας εκείνοι να διατηρούν απαρεγκλίτως τα ήθη και τα έθιμα της παράδοσης, τα οποία πρέπει  να φροντίσουμε να διατηρηθούν, όσα μπορούν. Το βιβλίο γενικώς εκπέμπει αισιόδοξη ακτινοβολία από τον ήλιο της παράδοσης.

Για το δεύτερο βιβλίο, «ΜΟΥΤΣΗΣ, ο “πρίγκιπας” του Βαρικού», έχω να πω μόνο τούτα.  Ο Αμβρόσιος έκανε κάτι, που έπρεπε να είχε γίνει εδώ και χρόνια πριν, για να δικαιωθεί κάπως, έστω και μετά θάνατον, ένας άνθρωπος του οποίου η προσφορά στο χωριό μας ήταν μεγάλη αλλά,  δυστυχώς, ίσχυσε και στον αείμνηστο Μούτση το λεγόμενο «ουδείς αγνωμονέστερος του ευεργετηθέντος».

Με το βιβλίο του Αμβρόσιου δίνεται η ευκαιρία να γίνει γνωστή η ζωή, η προσφορά, και η κατάληξή του. Είχα παρακολουθήσει το έργο του αειμνήστου Μούτση για το νερό και την πλατεία, είχα δε συμμαθητή στο δημοτικό το γιό του τον Τάκη, που ερχόταν από τον Βαρικό με τα πόδια, φυσικά, και με το ταγάρι του, εκτός από την πλάκα και το μολύβι, γεμάτο με ρόδια, καρύδια, κυδώνια και άλλα που μας μοίραζε.

Αξίζουν συγχαρητήρια  πρώτα στον Αμβρόσιο που έγραψε το βιβλίο για τον Μούτση αλλά και στην Οργανωτική Επιτροπή και την εφημερίδα «ΦΩΝΗ» για τις εκδηλώσεις  μνήμης που έκαναν στην Αυλώνα στις 3 Ιουνίου 2017 (επιμνημόσυνη δέηση στον τάφο του και ακολούθως πολιτικό μνημόσυνο, στην ταβέρνα της Αρετής με ομιλητές). Έτσι αποδόθηκε, έστω μετά θάνατον και τόσο αργά η οφειλόμενη τιμή στον Μούτση.

Αγαπητέ  Αμβρόσιε,

Μαζί με τα ΕΥΓΕ, που σου δίνω σε προτρέπω να συνεχίζεις να ρίχνεις νερό στο δένδρο της παράδοσης για να παραμένει ζωντανό, ανθοφόρο και δυνατό, ώστε να αντιμετωπίζει κύματα της εισαγόμενης υποκουλτούρας.

Και κάτι εκτός προγράμματος αν μου επιτρέπετε. Μετά από όσα θα ακούσετε  και από τους επόμενους ομιλητές,  εμείς θα  έχουμε κλείσει την αξιολόγηση του έργου του Αμβροσίου να ευχηθούμε να κλείσει και η κυβέρνηση την αναμενόμενη αξιολόγηση, ώστε να βγούμε από το τούνελ».

Comments are closed.