ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Τα βράδια των Χαιρετισμών (του Ακάθιστου Ύμνου)

0

Η μεγάλη Σαρακοστή μετράει μια μια τις ημέρες της. Κι ανάμεσα σ’ αυτές και τις Παρασκευές της. Τις Παρασκευές, που έχουν ένα ιδιαίτερο χρώμα, καθώς τα βράδια τους ψέλνονται σε όλες τις εκκλησίες «Οι Χαιρετισμοί της Θεοτόκου» (γνωστοί και ως «Ακάθιστος Ύμνος»).

Γράφει ο ΣΤΑΘΗΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΣ

Ο Ακάθιστος Ύμνος, που γυρίζει το ρολόι της μνήμης  στο 626 μ.Χ., όταν η Βασιλεύουσα Πόλη, πολιορκούμενη απ’ τους βαρβάρους σώθηκε ως εκ θαύματος. Και τη σωτηρία της αυτή, οι πιστοί χριστιανοί της Πόλης, την απέδωσαν στην Υπεραγία Θεοτόκο, στην Υπέρμαχο στρατηγό και της έψαλαν στη Μονή των Βλαχερνών τον Ακάθιστο Ύμνο, όρθιοι (μη καθήμενοι) με πολλή ευλάβεια και με διάθεση ευχαριστηριακή. Δεν χρειάζεται μόνο να παρακαλούμε, αλλά και να ευχαριστούμε.

Από τότε ως τα σήμερα, κύλησαν στο αυλάκι της αιωνιότητας χίλια τριακόσια  ενενήντα δύο χρόνια κι εμείς οι Ορθόδοξοι Έλληνες δεν πάψαμε ούτε μια χρονιά να μην κατακλύζουμε τους μεγαλοπρεπείς, τους απέριττους, ακόμα και τους αραχνιασμένους ναούς και βέβαια τα καθολικά των μοναστηριών, προκειμένου ν’ αποτίσουμε φόρο τιμής κι ευγνωμοσύνης, να δοξολογήσουμε αλλά και να παρακαλέσουμε τη Θεομήτορα, που είναι μια Μητέρα όλων μας, για να μεσιτεύσει στο Μονογενή Υιόν της για την ειρήνη στον κόσμο και για τη σωτηρία μας. Και αυτή, ως φιλεύσπλαχνη Μάνα, δέχεται τις δεήσεις των πιστών της, τα δάκρυα των πονεμένων και των βασανισμένων και στέλνει βάλσαμο παρηγοριάς για ν’ αντιμετωπίσουν τα βάσανα και τον πόνο της «βιωτικής θάλασσας».

Ένας πακτωλός από «Χαίρε» στην «τιμιωτέραν των Χερουβίμ» κι ένας καταρράκτης από παρομοιώσεις και από ζεύγη αντιθέσεων και αλληλοσυμπληρώσεων είναι ο Ακάθιστος Ύμνος, αυτό το αριστούργημα της Βυζαντινής Υμνογραφίας, που μας πισωγυρίζει αιώνες πίσω στην Πόλη των πόλεων, στην Κωνσταντινούπολη, που είναι ο καημός του κάθε Έλληνα, γι’ αυτό που έγινε τότε, γι’ αυτό που χάσαμε και δεν μπορέσαμε πάλι να το ξαναποκτήσουμε.

Άλλη μια φορά κι εφέτος, καθώς ο χειμώνας σιγά – σιγά αποσύρεται και παραδίνει τα σκήπτρα του στην άνοιξη και καθώς τα λουλούδια της αμυγδαλιάς και των άλλων δέντρων ξυπνούν και στολίζουν τη φύση που αναγεννιέται θα στολίσουν και την εικόνα της «Κεχαριτωμένης»τα βράδια των «Χαιρετισμών» της και καθώς εμείς θα της ψελλίζουμε «κλείνον το ους σου Αγνή» για ν’ ακούσει το «Χαίρε δι’ ης νεουργείται η κτίσις· χαίρε δι’ ης βρεφουργείται ο Κτίστης» και για ν’ ακούσει «εκ ρυπαρών χειλέων» το «Χαίρε Κεχαριτωμένη Μαρία», «γενού (ημίν) μεσίτρια».

Comments are closed.