ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Περί σφυρίγματος και μνήμη Σπύρου Φέγγου

0

«ΤΟΥ ΑΡΕΣΕ πολύ να σφυρίζει. Σαν του κολλούσε ένας σκοπός, αρχίνιζε να τον αναπαράγει σφυριχτά∙ τον δούλευε για λίγη ώρα, να πιάσει το τέμπο και τα ανεβοκατεβάσματα, και μετά δεν τον παράταγε ολημερίς.

ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ, στο γραφείο, στο αυτοκίνητο, στο σούπερ μάρκετ, στη βόλτα του σκύλου, σφύριζε ασταμάτητα. Θαρρείς σχεδόν δεν το έκανε επίτηδες∙ ανάβλυζε από μέσα του η μουσική κι αυτός δεν είχε καμιά διάθεση να τη σταματήσει.

ΤΙ ΚΙ ΑΝ μερικές φορές οι περαστικοί τον σχολίαζαν παραξενεμένοι και οι συνάδελφοι τον στραβοκοιτούσαν, τάχα ενοχλημένοι∙ αυτός το βιολί του. Κρατούσε, βλέπεις, κι από σπίτι όπου ποτέ κανείς δεν καταπίεσε την έμφυτη μουσικότητά του.

ΣΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ του άρεσε να σφυρίζει διάφορους σκοπούς που έπιανε στο ραδιόφωνο. Οσο για τον παππού του, ολόκληρα τέρμινα μονάχος στο βουνό με τα πρόβατα, δεν είχε κι άλλη συντροφιά εκτός απ’ την πηγαία μουσική του.

ΑΛΛΩΣΤΕ μιαν εποχή το σφύριγμα ήτανε και τρόπος επικοινωνίας των ανθρώπων μεταξύ τους, κάτι σαν ήχος κλήσης όταν ο άλλος βρισκότανε αλάργα στην απέναντι πλαγιά, αλλά και με τα ζώα τους.

ΚΙ Η ΜΑΝΑ ΤΟΥ με τη γιαγιά του, αυτές κι αν αναβλύζανε νότες με τα τραγούδια τους. Τραγούδια γιορτινά, λυπητερά, της χαρμολύπης, της ξενιτιάς, της θάλασσας, νυφιάτικα, μοιρολόγια, νανουρίσματα, της μέρας ή της νύχτας, για κάθε σκόλη και κάθε εποχή, για κάθε περίσταση και συναίσθημα.

ΠΟΤΕ δεν έλειψε το τραγούδι στην άκρη των χειλιών τους∙ ακόμη κι όταν κάνανε τις πιο βαριές δουλειές τους, πάντοτε σιγομουρμουρίζανε έναν σκοπό.

ΜΟΥΣΙΚΟ όργανο είναι ο άνθρωπος, κι ίσως το αρτιότερο απ’ όλα. Σίγουρα το μοναδικό που έχει συνείδηση της μουσικής που εκπέμπει.

ΑΚΟΜΗ περισσότερο, έχει αρχέγονη ανάγκη να εκφραστεί με νότες, είτε σφυριχτές είτε τραγουδισμένες.

ΚΙ ΑΥΤΗ η εκδήλωση της μουσικής που γεννιέται στα άυλα έγκατα της ύπαρξης, λειτουργεί καθαρτικά και ψυχαγωγικά, καλύπτει άρρητες κι αχαρτογράφητες ψυχοσωματικές ανάγκες.

ΔΙΧΩΣ αυτήν την έκφραση μένει κανείς λειψός, ανολοκλήρωτος και καταπιεσμένος. Ο άνθρωπος κι η μουσική γεννήθηκαν την ίδια μέρα, ο ένας μες στον άλλον, από τις απαρχές της προϊστορίας κιόλας.

ΕΤΣΙ κι αυτός, σφυρίζει γιατί είναι πλασμένος να σφυρίζει. Αφήνεται στη μουσική τού είναι του, την εκπέμπει, ακολουθεί τη ρότα της και τον ρυθμό της και πάει η μέρα του καλά.

ΚΙ ΑΣ τον στραβοκοιτάνε διάφοροι∙ ο άνθρωπος δεν είναι μόνο δέκτης μουσικής μα και πομπός, κι όποιος δεν το καταλαβαίνει, μάλλον είναι χαλασμένος».

***

ΑΠΟ τον Λευτέρη Κουγιουμτζή το κείμενο που προηγήθηκε και θα μπορούσε να αφορά και το γράφοντα αφού ποδηλατώντας στους δρόμους της αισιόδοξης πόλης των ονειρικών ιβίσκων, συνηθίζει να σφυρίζει και να ενθουσιάζεται όταν του απαντούν και άλλοι με τον ίδιο τρόπο.

ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ για έναν ιδιαίτερο τρόπο συνομιλίας βέβαια και μόνο για όσους αισθάνονται εξοικείωση με αυτόν έχει κάποια σημασία.

ΚΑΘΩΣ έγραφα αυτό το κείμενο, στη σκέψη μου ήρθε μια εικόνα με ανθρώπους που «συνομιλούσαν» με σφυρίγματα στις περιοχές Αντια και Πλατανιστό στον Κάβο Ντόρο στη Νοτια Εύβοια.

ΑΝΘΡΩΠΟΙ ερμητικά κλειστοί στο μικρόκοσμό τους έχουν αναπτύξει ένα δικό τους ξεχωριστό κώδικα επικοινωνίας που δύσκολα γίνεται οικείος.

***

ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ φορτισμένη η βραδιά της Δευτέρας όπου στο «The Blue Note» στην Αριστομένους οι φίλοι του Σπύρου Φέγγου μαζεύτηκαν και τον μνημόνευσαν, παρουσιάζοντας μουσικές εκπομπές που είχε κάνει στο ραδιόφωνο.

ΠΡΟΒΛΗΘΗΚΕ επίσης ένα ενδιαφέρον οπτικό υλικό με απαγγελίες του, ενώ διαβάστηκαν και περιπαιχτικά κείμενά του από τους Χρήστο Κυβέλο, Βασίλη Καριζώνη, Στάθη Καρυδομάτη, Νίκο Χριστόπουλο κ.ά.

ΙΔΙΑΙΤΕΡΗ και πολυσύνθετη προσωπικότητα ο Σπύρος Φέγγος κατόρθωσε ν’ αφήσει το δικό του στίγμα στο πολιτιστικό γίγνεσθαι της Καλαμάτας.

Θανάσης Παντές

Comments are closed.