ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Μην περιμένουμε από ΝΑΤΟ και ΕΕ λύσεις

0

«ΝΑ ΕΝΕΡΓΟΠΟΙΗΣΟΥΜΕ τους συμμάχους μας στην Ε.Ε και το ΝΑΤΟ. Αυτό ζητούν τα κόμματα της αντιπολίτευσης (εξαιρείται το ΚΚΕ, που έχει μια τελείως διαφορετική αντίληψη) και αυτό φαίνεται πως προσπαθεί να κάνει η κυβέρνηση.

ΟΝΤΩΣ είναι ένα αναγκαίο βήμα. Μπορούν όμως οι σύμμαχοί μας στο ΝΑΤΟ και την Ε.Ε. να συνετίσουν τον Ερντογάν και να περιορίσουν την επιθετικότητά του; Αμφίβολο.

ΤΙΣ ΔΕΚΑΕΤΙΕΣ του 1970 και του 1980, ο αμερικανικός παράγοντας και το ΝΑΤΟ ήταν σε θέση με τις παρεμβάσεις τους να λειτουργούν πυροσβεστικά.

ΟΙ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙΣ στην Τουρκία (στρατιωτικές ή πολιτικές), χωρίς να εγκαταλείπουν την αναθεωρητική στρατηγική τους, πειθαρχούσαν παίρνοντας κάποια ανταλλάγματα. Ηταν η εποχή του Ψυχρού Πολέμου.

ΜΕΤΑ την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού και την επιλογή των τουρκικών πολιτικών και οικονομικών ελίτ να συνδέσουν τη χώρα τους με την Ευρώπη, ο λόγος της Ευρωπαϊκής Ενωσης είχε ένα κάποιο εκτόπισμα.

Η ΥΛΟΠΟΙΗΣΗ της γραμμής της Τουρκίας για ένταξη στην Ε.Ε. πέρναγε και από την Αθήνα. Οι ελληνικές κυβερνήσεις έπαιξαν το συγκεκριμένο χαρτί, χωρίς ωστόσο να καταφέρουν να μειώσουν την τουρκική προκλητικότητα.

ΟΙ ΠΑΡΑΒΙΑΣΕΙΣ του εναέριου χώρου και τα προβλήματα στο Αιγαίο ήταν στην ημερήσια διάταξη. Τη δεκαετία του 1990 η Τουρκία έβαλε με εμφατικό τρόπο στο τραπέζι το θέμα των γκρίζων ζωνών.

ΕΚΤΟΤΕ επιμένει διευρύνοντας την γκάμα των απαιτήσεών της. Δεν την εμπόδισαν να το κάνει ούτε οι συστάσεις του ΝΑΤΟ, ούτε οι συμβουλές των Αμερικανών προέδρων, ούτε οι δηλώσεις αποδοκιμασίας της ευρωπαϊκής γραφειοκρατίας, ούτε βεβαίως οι σαφείς διεθνείς συνθήκες.

ΣΗΜΕΡΑ ο Ερντογάν συμπεριφέρεται αλαζονικά. Δεν διστάζει να συγκρουστεί με τους Αμερικανούς και τους Ευρωπαίους. Πιστεύει πως η χώρα του πρέπει να έχει κυρίαρχο ρόλο στην ευρύτερη περιοχή.

ΤΟ ΝΑΤΟ και οι ΗΠΑ δεν μπορούν να ασκήσουν υπερβολική πίεση, γιατί φοβούνται μήπως ρίξουν τον Ερντογάν στην αγκαλιά του Πούτιν, ο οποίος καραδοκεί.

Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ Ενωση είναι μια οικονομική συλλογικότητα. Δεν διαθέτει δυνάμεις κρούσης και αποτροπής, παρά μόνο μια βιοτεχνία που παράγει ανακοινώσεις και ψηφίσματα.

Ο ΕΡΝΤΟΓΑΝ έχει συνειδητοποιήσει ότι η ένταξη της Τουρκίας στην Ε.Ε. είναι άπιαστο όνειρο. Δεν την θέλει καμία ευρωπαϊκή κυβέρνηση.

ΟΠΩΣ δείχνουν οι δημοσκοπήσεις στη γείτονα, ούτε οι Τούρκοι επιθυμούν πια την ένταξή τους στην Ευρώπη – εξαιρείται η ευρωπαϊκού προσανατολισμού αστική τάξη της χώρας. Επίσης, η μεγάλη τουρκική αγορά είναι ελκυστική προοπτική για τις ευρωπαϊκές επιχειρήσεις.

Ο ΕΡΝΤΟΓΑΝ καθύβρισε Γερμανούς, Γάλλους, Ολλανδούς, Αυστριακούς και κατηγόρησε τους Αμερικανούς ότι ήταν πίσω από το πραξικόπημα.

ΜΗΠΩΣ διέκοψαν οι κυβερνήσεις τις διπλωματικές σχέσεις μαζί του; Μήπως σταμάτησαν να κάνουν δουλειές με την Τουρκία οι εταιρείες (κρατικές και ιδιωτικές) των χωρών αυτών; Μήπως επιβλήθηκε εμπάργκο στις πωλήσεις όπλων; Ούτε κατά διάνοια.

ΕΚΔΙΔΟΥΝ κάποιες ανακοινώσεις για την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και για τις φυλακίσεις των αντιφρονούντων, αλλά έως εκεί.

ΑΝ ΗΤΑΝ ο Μαδούρο, θα του έδειχναν τι θα πει αλμυρό φιστίκι! Με την Τουρκία όμως τα πράγματα είναι ζόρικα. Οι πιέσεις δεν μπορούν να ξεπεράσουν κάποια όρια.

Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ προς τον πάσχοντα εταίρο (Ελλάδα) είναι σήμερα και θα είναι στο προβλεπτό μέλλον αναιμική. Χαμηλά, λοιπόν, τον πήχη των προσδοκιών για τις δυνατότητες και τις προθέσεις των συμμάχων μας στο ΝΑΤΟ και την Ε.Ε.».

***

ΧΑΜΗΛΑ τον πήχυ με ΕΕ και ΝΑΤΟ, τιτλοφορεί το άρθρο του ο Τάσος Παππάς και δεν έχει άδικο.

ΑΣ ΜΗΝ συντηρούνται υπερβολικές ελπίδες πως έχουμε τόσους υποστηρικτές όσους πιθανόν να θέλουμε να φανταζόμαστε γιατί δυστυχώς δεν έχουμε.

ΟΥΤΕ το ΝΑΤΟ ούτε η ΕΕ θα δείξουν περισσότερο ενδιαφέρον απ ‘ότι τα συμφέροντά τους επιβάλλουν για τη σχέση μας με την Τουρκία.

ΚΑΤΙ τέτοια βλέπει και ο Ερντογάν και αποθρασύνεται ακόμα και αν δεχθούμε ότι το κάνει για λόγους εσωτερικής κατανάλωσης για να παραπλανήσει περισσότερο την κοινή γνώμη της χώρας από τα πολλαπλά μέτωπα που έχει ήδη ανοίξει και που δεν φαίνεται να κλείνουν ούτε εύκολα ούτε ανώδυνα.

ΟΛΑ ΑΥΤΑ βέβαια δεν σημαίνει ότι η ελληνική πλευρά πρέπει να εφησυχάζει. Το αντίθετο μάλιστα θα’λεγα πως επιβάλλεται, αλλά αυτή η ετοιμότητα δεν συνεπάγεται «μαγκιές» και «εξυπνακισμούς», γιατί αυτές οι αντιδράσεις πληρώνονται ακριβά και συγχρόνως δεν ωφελούν κιόλας.

ΓΙΑΤΙ χρειάζεται να έχουμε υπόψη μας εντός της ενδοχώρας μας και τους λογής «κουραδόμαγκες» που αδαπάνως και εκ του ασφαλούς πουλάνε «πατριωτιλίκι», εκμεταλλευόμενοι τις δυσχερείς συνθήκες της συγκυρίας.

ΑΥΤΟΙ τελικά με τη στάση τους ενδέχεται να είναι περισσότερο επικίνδυνοι από τους «απέναντι» καθώς αρνούνται επίμονα να διδαχθούν από την ιστορία και τα δυσάρεστα προηγούμενα.

Θανάσης Παντές

Comments are closed.