ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Δημήτρης Φωτόπουλος: O Φώτης Κουβέλης υφίσταται διαρκή κανιβαλισμό

0

Τα τελευταία τρία χρόνια, ο Φώτης Κουβέλης είναι θύμα θηριωδίας και ωμότητας πανταχόθεν –σε βαθμό όμως που υπερβαίνει κάθε όριο πολιτικής αντιπαράθεσης–, και συγκεκριμένα από τα πολιτικά κόμματα και πρόσωπα της αντιπολίτευσης, από τα περισσότερα ΜΜΕ, ακόμη και από μερίδα σκληρών και μνησίκακων μελών του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά κυρίως από τους πρώην ευεργετηθέντες απ’ αυτόν συντρόφους του στη ΔΗΜΑΡ, οι οποίοι προσχώρησαν στη «Δημοκρατική Συμπαράταξη» –και καλώς έπραξαν για λογαριασμό τους–, παρά την αντιΠΑΣΟΚ υστερία που τους διέκρινε και εξακολουθεί αρκετούς να τους διακατέχει. Δεν είναι λίγοι μάλιστα αυτοί που τον θεωρούν υπεύθυνο για την «καταστροφή» της χώρας.

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΥ*fotopoylos-dhmhtrhs
Μαθηματικού Συγγραφέα

Αυτού του τύπου η ανθρωποφαγία μάς παραπέμπει ευθέως στην αντίστοιχη που υπέστη ο Λεωνίδας Κύρκος (όλως τυχαίως μέντορας του Κουβέλη) το 1989, μετά τη συνεργασία του Συνασπισμού με τη Ν.Δ. στην κυβέρνηση κάθαρσης Τζαννετάκη, και μάλιστα ως προδότης που επανέφερε τη Δεξιά στην εξουσία, από το τότε ΠΑΣΟΚ και την εφημερίδα του την «Αυριανή».

Εδώ θα σταθώ και για λόγους ιστορικούς θα αναφέρω ότι στην τότε συνεδρίαση της πολιτικής επιτροπής της ΕΑΡ, ο Λεωνίδας (ως πρόεδρος) αλλά και οι ιστορικοί και ευφυείς φίλοι και σύντροφοί μου, Αντώνης Μπριλλάκης (στενός φίλος του Ανδρέα από τη δεκαετία του ’60) και Γρηγόρης Γιάνναρος, δεν είχαν ψηφίσει υπέρ της παραπομπής του Ανδρέα Παπανδρέου, γεγονός που κόστισε διαχρονικά ηθικά και εκλογικά στην Αριστερά.

Αυτό πρώτη φορά βγαίνει στη δημοσιότητα (μου το έχουν εκμυστηρευτεί ο Αντώνης και ο Γρηγόρης), γιατί το αντιμετώπισαν με το αίσθημα της συλλογικής αριστερής ευθύνης που τους διαπερνούσε. Μάλιστα ο Λεωνίδας με τα ηγετικά χαρακτηριστικά αλλά και τη γενναιοδωρία που τον διέκριναν μετά δύο χρόνια έκανε δημόσια την αυτοκριτική του για το λάθος της παραπομπής του Ανδρέα Παπανδρέου στο ειδικό δικαστήριο.

Υπ’ αυτάς τας συνθήκας τότε, προέκυψε η συγκυβέρνηση Δεξιάς και βασικά κομμουνιστικής Αριστεράς, που αποτέλεσε παγκόσμια πρωτοτυπία, πέραν του ότι πολλοί θεωρούν υπεύθυνη την Αριστερά για την προοδευτική νομιμοποίηση της Ν.Δ. του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη.

Με τον Φώτη Κουβέλη γνωριζόμαστε από τα μικράτα μας, ως συμμαθητές (παρότι αυτός Τρικαλινός) στις τελευταίες τάξεις του 1ου Γυμνασίου Καλαμάτας.

Ομως και η πολιτική μας διαδρομή ήταν εξ ολοκλήρου ταυτόσημη. Και εξηγούμαι: αμφότεροι επιλέξαμε (εγκαίρως μάλιστα) το ΚΚΕ Εσωτερικού ως την ευρωκομμουνιστική συνιστώσα του ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος, ακολούθως τη μετεξέλιξή του ως ΕΑΡ (Ελληνική Αριστερά), μετά τον Συνασπισμό και τέλος τη ΔΗΜΑΡ, η οποία αναγνωρίζεται ως προσωπική του δημιουργία και γι’ αυτό πολλοί τη χαρακτήριζαν ως κόμμα του Κουβέλη.

Ο Φώτης σύντομα καταξιώθηκε στον κλάδο του, και η ανταμοιβή του ήταν να αναγορευτεί στο αξίωμα του προέδρου του ΔΣΑ (1987) κατά μία περίοδο που το κόμμα μας κατέγραφε ταπεινότατα ποσοστά. Είχα εντυπωσιαστεί, μάλιστα, που σε ένα συνέδριο είχε πρωτεύσει στην εκλογή της Κ.Ε. υπερκεράζοντας μάλιστα τους ιστορικούς ηγέτες του κόμματος Μπάμπη Δρακόπουλο και Λεωνίδα Κύρκο. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι τον Κουβέλη επέλεξε ο Λεωνίδας να τον διαδεχθεί στην προεδρία της ΕΑΡ, καθώς επίσης ως πολιτική του διαθήκη: να είναι ο μόνος (πέραν του γιου του Μίλτου) που θα εκφωνούσε τον επικήδειο, κάτι με το οποίο διαφωνώ, καθώς θα παρίστατο σύμπασα η πολιτική ηγεσία του τόπου.

Οποιος ανατρέξει στις δημοσκοπήσεις του Ιανουαρίου και του Φεβρουαρίου του 2012 (ήτοι 3 μήνες προ των εκλογών του Μαΐου), θα διαπιστώσει ότι η ΔΗΜΑΡ (17 μήνες μετά τη συγκρότησή της) εφέρετο ως δεύτερο κόμμα με ποσοστά έως 16 και 17% και ο Κουβέλης ως ο δημοφιλέστερος πολιτικός.

Τότε ο ΣΥΡΙΖΑ εμφανιζόταν ως τέταρτο ή πέμπτο κόμμα μετά το ΚΚΕ και το ΠΑΣΟΚ, και μάλιστα με μονοψήφια ποσοστά. Αλλά η υπεύθυνη και σοβαρή στάση μας απέναντι στην κρίση και την πτώχευση της χώρας αντέστρεψαν τα αποτελέσματα στην κάλπη.

Σήμερα θεωρώ σοφή και υπεύθυνη την επιλογή του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα για την υπουργοποίησή του, παρότι υλοποιείται με σχετική καθυστέρηση και ίσως σε άνισο πόστο, αλλά κατανοώ (όπως και ο Κουβέλης) και τις δυσκολίες του εγχειρήματος. Επίσης, ορθώς ο Κουβέλης ανταποκρίθηκε στο πρωθυπουργικό κάλεσμα με αποκλειστικό σκοπό να υπηρετήσει τη χώρα του, έστω και από τη θέση του απλού στρατιώτη, κατέχοντας όμως μια ισότιμη θέση στο μεγάλο τραπέζι του Υπουργικού Συμβουλίου, και αυτό είναι το μείζον, με αποσκευές του την εμπειρία του και κυρίως την πλήρη πολιτική δικαίωσή του.

Τέλος, η προσφορά του θα κριθεί νηφάλια από τον ιστορικό του μέλλοντος.

ΥΓ.: Διά λόγους τάξεως και για να μην εκληφθεί το γραπτό μου ως αγιογραφία του Φ. Κουβέλη, οφείλω να διευκρινίσω ότι σε ζητήματα πολιτικής γραμμής διαφωνούσα δημόσια τακτικά μαζί του, εν γένει με όρους πολιτικής γεωγραφίας ήμουν πιο Αριστερά, αλλά και με επιλογές του ως προέδρου της ΔΗΜΑΡ. Ημουν δε ίσως ο μόνος που είχα προκρίνει τον Γρηγόρη Γιάνναρο να διαδεχθεί τον Λεωνίδα Κύρκο, αλλά αυτά νομίζω ότι δεν είναι της παρούσης.

 *Το άρθρο έχει ήδη δημοσιευτεί στην «Εφημερίδα των Συντακτών»

 

Comments are closed.