ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Διαβάζοντας τα βιβλία των άλλων: Αριστοτέλη Φράγκου «Ο βαρκάρης του Αχέροντα» (Ποιήματα), (2017)

0

Με τον πρόεδρο της Ένωσης Μεσσηνίων συγγραφέων και καταξιωμένο ποιητή (10 ποιητικές συλλογές) και λογοτέχνη (3 μυθιστορήματα και (1) πολιτικοκοινωνική σάτιρα) ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ ΦΡΑΓΚΟ δεν είναι η πρώτη φορά που ασχολούμαι, καθώς με τιμά με την αποστολή των βιβλίων του.

Γράφει ο ΣΤΑΘΗΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΣ

Το κάνω άλλη μια φορά με πολλή ευχαρίστηση, καθώς κρατώ στα χέρια μου τη νέα ποιητική του συλλογή μ’ εγχάρακτη εγκάρδια προσφορά. Τίτλος της «Ο βαρκάρης του Αχέροντα». Αληθινά πρωτότυπος και αναμφίβολα ευρηματικός. Επιμελώς προσεγμένη απ’ τις εκδόσεις «Ωρίωνας» της Θεσσαλονίκης μ’ έγχρωμο εξώφυλλο που το στολίζει πίνακας του Εγγονόπουλου. Πενήντα τόσα ποιήματα και μερικά αρχαιογνωστικά χαϊκού θησαυρίζονται και συναποτελούν την εν λόγω ποιητική συλλογή.

Ο ποιητής με τον τίτλο που δίνει στη νέα ποιητική του δημιουργία παρουσιάζεται ως ένας άνθρωπος που προβληματίζεται και φιλοσοφεί για το μυστήριο του θανάτου, μυστήριο που στα νεανικά μας χρόνια μπορεί να μη μας απασχολεί, όσο όμως το κουβάρι της ζωής μαζεύεται ο καθένας σκέφτεται και το επέκεινα. Και μάλιστα οσημέραι.

Ο Αριστοτέλης Φράγκος βρίσκει, ως τέλειος τεχνίτης του ελεύθερου στίχου, να εκφράζει τα συναισθήματά του μ’ έξυπνες κι επιτυχημένες περιφράσεις που σαν πολύτιμα πετράδια κοσμούν τα ποιήματά του. Για το λόγου το αληθές αντιγράφω μερικά: «Κεχαριτωμένη μανούλα», «μοιρολατρικός μονόλογος», «η άνοιξη παντρολογιέται», «ο ήλιος καταμετράει τα θύματα», «ιερόδουλες με πένθιμα νύχια» κ.α.

Δεν είναι όμως μόνον «ο βαρκάρης του Αχέροντα», που περνάει τον άνθρωπο απ’ τη ζωή στο θάνατο, μοναδικό θέμα και πρόβλημα που απασχολεί τον ποιητή. Είναι και όλα όσα – και είναι πολλά – που μας «σερβίρει» η σημερινή σκληρή εποχή με την ανθρώπινη ματαιοδοξία, με τον καταναλωτισμό που απομονώνει τον άνθρωπο και νεκρώνει τα αισθήματά του, με τους εμπόρους του θανάτου, με την επιστήμη που δε λύνει αλλά περιπλέκει τα προβλήματα, αφού «χωριζομένη της αρετής πανουργία και ου σοφία φαίνεται» για να θυμηθούμε και το μακρινό μας παππούλη. Και όλα αυτά, όσα απασχολούν τον ποιητή ως σκεπτόμενο άνθρωπο και ως ανύσταχτη συνείδηση, που πρέπει να στέκει όρθιος στις επάλξεις του χρέους, Αριστοτέλης Φράγκος μας τα παρουσιάζει μέσα από περίτεχνες εικόνες, που τις δίνει μ’ έναν αρμονικό συνδυασμό λέξεων και φράσεων και μέσα απ’ το δικό του προσωπικό ύφος.

Τα ερωτήματα που θέτει, μέσα απ’ τη φιλοσοφημένη ποίησή του είναι πολλά. Πολλές φορές στέκεται ενεός μπροστά στ’ αγωνιώδη ερωτήματα που ορθώνονται μπροστά του. Αναρωτιέται ο ίδιος και αναρωτιέται και ο αναγνώστης του. Κάποια στιγμή τινάζει από πάνω τον κουρνιαχτό της σκόνης της αμφιβολίας και καλεί «να αναστήσουμε και τα νεκρωμένα αισθήματά μας», ν’/ αφήσουμε τις «άνυδρες πόλεις» και να περάσουμε «χωρίς επιλογές, χωρίς προκαταλήψεις» στο χριστιανικό «αγαπάται αλλήλους». Δηλώνοντας «ευπατρίδης» ο ποιητής στηρίζεται στην «ελπίδα που πεθαίνει τελευταία».

Χαριτωμένα και αποστάγματα φιλοσοφικής σκέψης και τα 14 «αρχαιογνωστικά χαϊκού» του, που βάζουν έντονα τη βούλα τους στη νέα ποιητική δημιουργία του Μεσσήνιου καταξιωμένου ποιητή.

Comments are closed.