ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Εμείς οι Ελληνες και άλλα ηχηρά

0

«Η ΣΤΩΜΥΛΙΑ δέρνει πολλούς. Και η αμετροέπεια. Ακούς διάφορα και ανατριχιάζεις. «Εμείς οι Ελληνες τούτο, εμείς οι Ελληνες τ’ άλλο, εμείς οι Ελληνες έτσι και γιουβέτσι» και άλλα πολλά ανυπόφορα. Αρνούνται πολλοί ακούοντες (συμφωνώ) να ενταχθούν σε αυτές τις γελοίες γενικολογίες. Ο καθένας κουβαλάει τον δικό του τρόπο, «κατακτά» το δικό του κοσμοείδωλο.

ΕΧΟΥΝ, π.χ., όλοι οι Ελληνες παπαρούνες στα μάγουλα ή ηλιοτρόπια στα μάτια τους; Δεν θα ήταν δυνατό. Ή επισκέπτονται όλοι οι Ελληνες τον Ομηρο, λ.χ., ή το μουσείο (ανύπαρκτο) των συναισθημάτων; Δεν το βλέπω. Μιλάει το δέρμα τους μήπως (σε όλους); Σκέφτονται στον δρόμο ή στο γραφείο; Με τον Νίτσε ή με τον Φλομπέρ; Πεζοπόροι ή πολυθρονοκράτορες;

ΑΣ ΣΟΒΑΡΕΥΤΟΥΝ όλοι αυτοί οι κήρυκες γενικολογιών και αοριστολογιών – νομίζουν ότι είναι πατριώτες δε. Αθύρματα φαίνονται και είναι στην ουσία· μισομορφωμένοι μάλλον ή διαστροφικά εγγράμματοι (Γ. Μανιάτης: «Ανθρωπος εγγράμματος, ξύλο πελεκημένο»).

ΕΜΕΙΣ οι Ελληνες λέω, μιμούμενος την αυταρχική αυταρέσκειά τους, αρκετοί τέλος πάντων, δεν είμαστε και τόσο Ελληνες, διότι δεν μάθαμε κάποιον ελληνικό τρόπο, κάποια ελληνική αντίσταση, κάποια ελληνική υπερηφάνεια.

ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ότι «γεννήσαμε» τη δημοκρατία; (Μεγάλη «γέννα», δεν λέω). Αντίκρισαν όμως οι προπάτορες και τη μικρότητά τους, την τραγικότητά τους (ως είδους). Και να η επική ποίηση, να η λυρική και χορική, να το δράμα και η φιλοσοφία, το δημοτικό τραγούδι, το ρεμπέτικο.

ΚΑΙ λοιπόν; Πού είναι σήμερα όλα αυτά; Τι ξέρεις άμα δεν ξέρεις τις απαρχές; Δεν λέω ότι στην Κίνα ή στη Μεσοποταμία, στη Λατινική Αμερική ή στην Ινδία δεν υπήρξαν πρωταρχές.

ΛΕΩ για ’κείνους που, «κατακτώντας» μια εξουσία (οποιαδήποτε: τμηματάρχες, προϊστάμενοι, πρωθυπουργοί, αχθοφόροι και λοιπά), εκστομίζουν του κόσμου τις εθνικολυρικές μαζί και επικές κορόνες για κάποιον Ελληνισμό. Πού ’ν’ τος λοιπόν μπας και ξεστραβωθούμε ή πάψουμε να είμαστε αλλήθωροι;

ΠΟΙΟΣ Ελληνισμός, τέλος πάντων; Ποιος τον (καθ)ορίζει; Υπάρχει ορισμός; Μπορεί σήμερα να ξεκινήσει ένας αγώνας για την απελευθέρωση της χώρας; (Απελευθέρωση από τι; Ελα, ντε – αλλά πάντως σημασία έχουν οι σωστές ερωτήσεις, όχι οι απαντήσεις· οι τελευταίες είναι για τους αδαείς κυρίως). «Εμείς οι Ελληνες» θεωρούμε ότι ο πολιτισμός της ακοής προηγείται αυτού του ματιού;

ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ ότι η γλώσσα είναι η αποκρυστάλλωση της μουσικής, που εξέπεμπαν οι κραυγές και τα γρυλίσματα και ότι αυτή βοήθησε τη φτωχή συνείδηση να αποκτήσει μια σπουδαιότητα στην επικοινωνία; Μήπως πολλά άλλα προηγήθηκαν της συνείδησης;

ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ (όλοι) αρίθμησαν ή γεωμέτρησαν την ύλη και το κενό; Οχι -μόνο- αυτοί. Εχει γούστο ν’ ακούς πολλούς τζιτζιφιόγκους στην tv να εκχυδαΐζουν την ελληνική και τον ελληνικό (αρχαίο) τρόπο.

ΑΣ ΤΡΑΥΛΙΣΟΥΝ πρώτα όλοι αυτοί τις πρώτες λέξεις, ας θωπεύσουν το δέρμα της χώρας, ας χορέψουν στους ρυθμούς του Διονύσου και μετά ας μας μιλήσουν – ας μιλήσουν! Και βέβαια όταν γράφω «όλοι αυτοί» εννοώ δεξιούς και αριστερούς, πολιτικούς και ακαδημαϊκούς».

***

ΠΕΡΙ Ελλήνων το άρθρο του Γιώργου Σταματόπουλου με όλες εκείνες τις θλιβερές διαπιστώσεις που ακολουθούν.

ΕΜΕΙΣ οι Ελληνες έτοιμοι για το καλύτερο και το χειρότερο την ίδια στιγμή.

ΕΜΕΙΣ οι Ελληνες οι πάντοτε υπερβολικοί, του ύψους ή του βάθους.

ΕΤΟΙΜΟΙ πάντα για ο,τιδήποτε μπορεί να μας κάνει να μετανιώσουμε και να αρνηθούμε βέβαια να πληρώσουμε για τα λάθη μας.

ΕΠΙΚΑΙΡΑ όλα αυτά με αφορμή τα όσα συμβαίνουν τον τελευταίο καιρό στην περιοχή μας  και με τους γείτονές μας να δίνουν συνεχώς ρεσιτάλ θρασύτητας.

ΚΑΙ μέσα σε αυτή την κατάσταση να ακούγονται αντιπολιτευτικές κορώνες ότι η κυβέρνηση έχει σοβαρά προβλήματα συνοχής και δεν μπορεί να διαχειριστεί με επάρκεια την επιθετικότητα της Τουρκίας.

ΤΕΤΟΙΑ λένε και θέλουν να θεωρούνται υπεύθυνοι ενώ τελικά δεν είναι παρά ανεύθυνοι πολιτικάντηδες και μικροκαιροσκόποι.

***

ΟΙ ΑΠΕΙΛΕΣ που ανταλλάσουν μέσω twitter και facebook Ρωσία και ΗΠΑ, με αφορμή την υπόθεσης της Συρίας προφανώς και δεν μπορούν να θεωρηθούν αστεϊσμοί.

ΚΑΙ βέβαια δεν είναι καθόλου τυχαίο που επισημαίνεται πως αυτή η κρίση είναι αντίστοιχη με αυτή στην Κούβα το 1962 την περιβόητη πλέον «κρίση των πυραύλων».

ΤΟ ΠΙΟ ενδιαφέρον σε όλη αυτή την υπόθεση είναι τι κάνει η ελληνική πλευρά που ακούστηκε η άποψη ότι ήρθε η ώρα να πάρει πρωτοβουλία.

ΓΙΑ να κάνει τι ακριβώς, ομολογώ πως δεν κατάλαβα.

ΑΝΑΡΩΤΙΕΜΑΙ όμως αν κατάλαβαν κι εκείνοι που ζητούν πρωτοβουλίες.

Θανάσης Παντές

Comments are closed.