ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Το τρένο

0

ΕΠΙΒΙΒΑΣΤΗΚΑ στο τρένο από τους πρώτους, μία ώρα περίπου πριν ξεκινήσει. Από μικρός βιαζόμουν να προλάβω την θέση στο παράθυρο και μόνο τυχαίο δεν ήταν αυτό. Ο καθένας ανακαλύπτει από νωρίς τον δικό του τρόπο διαφυγής, την έξοδο κινδύνου του. Από την άλλη ήταν και οι εικόνες. Η ομορφιά της φύσης, οι γέφυρες, τα βουνά και όσα ήθελαν να μου μάθουνε. Έπαιρνα θέση και ξεκινούα το ταξίδι πρώτος από όλους, μόνος, σε μέρη που και οι άλλοι τα έβλεπαν, αλλά δεν μπορούσαν να τα αντιληφθούν.

Του ΓΙΑΝΝΗ ΜΑΝΙΚΑ

ΘΥΜΑΜΑΙ να βγαίνω κουρασμένος από το βαγόνι κάποιες φορές. Είναι εηαντλητικό, όταν σπας τα προσωπικά σου όρια και γίνεσαι, έστω και νοητά, αυτό που θα ήθελες κάποτε να γίνεις. Είναι εξαντλητικό, μα πάνω από όλα όμορφο. Μην ξεχνάς, το όμορφο μπορεί να είναι και κοπιαστικό, αλλά αυτό ακριβώς είναι που το καθιστά όμορφο.

Ταξίδεψα με οικογένεια, με φίλους, αλλά και μόνος μου. Και άφηνα πάντα την διπλανή μου θέση κενή, περιμένοντας να κάτσει ένα τυχαίο πρόσωπο, πάνω στα μάτια του οποίου θα έβλεπα χαραγμένη μια δική μου καινούργια αρχή. Ήθελα να έχω και μια δεύτερη διαφυγή, δεν μου αρκούσε μόνο το παράθυρο.

ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΩ να τα θέλω όλα, με τρόπο άδολο όμως, όπως τα παιδιά. Δίπλα μου δεν κάθισε κανείς, ούτε η χαρά, αλλά ούτε και η λύπη. Δεν υπήρξε κανείς και τίποτα να με σκουντήξει, να ξυπνήσω από τον λήθαργο μίας ρουτίνας που δεν έχει τίποτα να διαπραγματευτεί με τις εσωτερικές μου ανάγκες. Και κάπως έτσι συνέχισα να κοιμάμαι. Δεν κατέβηκα ποτέ στη σωστή στάση…

Comments are closed.