ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Ένας κύκλος που δεν βγάζει πουθενά

0

ΗΠΙΑ όσο πιο γρήγορα μπορούσα τον καφέ κι έφυγα για την δουλειά. Και όπως πάντα με τσαλακωμένο πρόσωπο. «Η δουλειά», έλεγα πάντα. Μόνο τη δουλειά σκεφτόμουν, η πρώτη μου σκέψη κάθε πρωί. Τα θαύματα, όπως η ίδια η ζωή, στη σύγχρονη εποχή βρίσκονται ασφαλώς σε δεύτερη μοίρα. Έφυγα χωρίς να κοιτάξω στα μάτια την κόρη μου, χωρίς να την χαϊδέψω ή να συζητήσω μαζί της. Οι ανθρώπινες σχέσεις στη σύγχρονη εποχή βρίσκονται κι αυτές σε δεύτερη μοίρα.

Του ΓΙΑΝΝΗ ΜΑΝΙΚΑ

Η λάμψη του αυτοκινήτου ήταν αρκετή για να με κάνει να τα ξεχνάω όλα αυτά. Και όχι μόνο σήμερα, αλλά και χθες και προχθές και πριν μία εβδομάδα και πάντα. Έτρεχα σαν τρελός στους δρόμους, στο κυνήγι του τίποτα, να προλάβω το τίποτα, πριν να με προλάβει ο θάνατος. Λες κι αυτό δεν ήταν από μόνο του θάνατος.

«Είναι και η κρίση μωρέ, πρέπει να επιβιώσουμε», αυτή ήταν η δικαιολογία που έβρισκα για τον εαυτό μου, όταν τα μεσημέρια άνοιγα το σπιτικό φαγητό για να με κρατήσει όρθιο. Όμως καμία κρίση δεν μπορεί να σου κλέψει την ευγένεια, την ευγνωμοσύνη ακόμη και για το ελάχιστο, το να μην θεωρείς τίποτα δεδομένο σε αυτή τη ζωή. Καμία κρίση δεν σου κλέβει το “σε ευχαριστώ”. Απλώς εσύ δεν θες να το πεις.

ΑΠΟΓΕΥΜΑ και βρίσκομαι εγκλωβισμένος στην κίνηση των δρόμων. Τα νεύρα μου μοιάζουν με κλωστές τεντωμένες, έτοιμες να σπάσουν. Η πίεση της επιβίωσης που λέγαμε προηγουμένως… Ένα παιδάκι γύρω στα 12 πλησιάζει για να καθαρίσει το παρμπρίζ κι εγώ το διώχνω. Η προτεραιότητά μου είναι το τζάμι και όχι η επιβίωση του παιδιού. Όμως δεν μπορώ να το αντιληφθώ. Όταν κάτι δεν σε έχει πλήξει, τότε δεν σε αφορά. Η τροφή, η ζεστασιά και το ρεύμα είναι πράγματα αυτονόητα στο δικό μου μικρόκοσμο.

Δύο στενά πριν το σπίτι μου και ένα βάρος στη ψυχή με έχει καταπλακώσει, χωρίς να ξέρω από που προέρχεται. Στρίβω και κατευθύνομαι προς την εκκλησία. Είναι άδεια. Ανάβω ένα κερί χωρίς να το αφιερώσω σε κανέναν και στέκομαι μπροστά από την εικόνα της Παναγίας και του Χριστού. Στα μάτια τους αναγνωρίζω την πικρία όλων εκείνων που δεν αγάπησα αρκετά σήμερα…

 

Comments are closed.