ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΤΙΚΗ: Πολυέξοδος στις κατακρίσεις, φειδωλός στις επιδοκιμασίες ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης!  

0

ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ του Αλέξη Παπαχελά «Ο ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ ΜΕ ΤΑ ΔΙΚΑ ΤΟΥ ΛΟΓΙΑ» εντάσσεται στο ενδιαφέρον είδος γραφής του έστω ετεροχρονισμένου ημερολογίου,  ως επιστολικό μυθιστόρημα θα το όριζαν οι τεχνοκριτικοί, που εξελίσσεται ως προφορική μαρτυρία μέσω βιντεοσκοπημένων αφηγήσεων του πρώην πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Μητσοτάκη στο μείζονα δημοσιογράφο συγγραφέα και διευθυντή της «Καθημερινής» Αλέξη Παπαχελά. Άρχισαν δε το 2007 (ήταν ήδη 89 ετών) στο γραφείο του στην οδό Αραβαντινού και τελείωσαν τον Αύγουστο του 2014 (στα 96 του) στα Χανιά, ήτοι τρία έτη προ του θανάτου του, οπότε σίγουρα και η μνήμη του είναι εξασθενισμένη, καθότι δεν κρατούσε και ημερολόγιο.

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΥ
Μαθηματικού, συγγραφέα

ΟΙ ΑΦΗΓΗΣΕΙΣ του αυτοβιογραφούμενου ξεκινούν από την Κατοχή και τελειώνουν στη Μεταπολίτευση του 1974. Όλως τυχαίως όλοι οι πρωταγωνιστές της περιόδου αυτής (πως θα μπορούσαν άλλωστε), δεν ζουν σήμερα. Οι όροι που τέθηκαν από τον αυτοβιογραφούμενο στον Παπαχελά, ήταν επί λέξει: «να δημοσιοποιηθούν αυτούσια μετά το θάνατο του, χωρίς να αφήσει κανέναν να του κόψει κάτι», και εξ όσων κρίνω διαβάζοντας το, ο Αλέξης (έτσι τον αποκαλεί) το τήρησε στο ακέραιον. Ο Μητσοτάκης (1918 Χανιά – 2017Αθήνα), εκλέγεται ανελλιπώς βουλευτής σε όλες τις  μεταπολεμικές εκλογές εξαιρουμένης της περιόδου (1974 – 77) έωςτο 2004, όταν τον διεδέχθη ο γιός του Κυριάκος, ο σημερινός πρόεδρος της ΝΔ ήτοι συναπτά 48 κάτι που μπορεί να συγκροτεί παγκόσμιο ρεκόρ  για δημοκρατικά καθεστώτα.

ΑΡΧΙΚΑ ΚΟΣΜΕΙ με θετικές κρίσεις το βασιλιά Παύλο(1901 -6/3/64), λέγει μάλιστα ότι «ήταν έντιμος άνθρωπος, δεν σε κορόιδευε, δεν έλεγε ποτέ άλλα πράγματα από αυτά που έκανε, ήταν και ευγενής …», και κυρίως του αναγνωρίζει ότι αμέσως μετά τις εκλογές της 3ης Νοεμβρίου 1963 (ΕΝΩΣΙΣ  ΚΕΝΤΡΟΥ 42%, ΕΡΕ 39,4%, ΕΔΑ 14,3%) «έδωσε εντολή σχηματισμού κυβέρνησης μειοψηφίας στον Γεώργιο Παπανδρέου και ακολούθως τη διάλυση της Βουλής, οπότε στις εκλογές της 16ης/2/1964 επήλθε η επιβλητική νίκη της ΕΚ με 52,7%. Θεωρεί δε μοιραίους για   τη Χώρα, τους με διαφορά ενός μηνός θανάτους του Παύλου και του ισόβιου αρχηγού του στο κόμμα των Φιλελευθέρων Σοφοκλή Βενιζέλου (1894 – 7/2/1964), διότι  ο μεν Γεώργιος Παπανδρέου κατέστη παντοδύναμος στο κόμμα, ενώ με το θάνατο του Παύλου, είχαμε από την πλευρά του Παλατιού έλλειψη πείρας και σωφροσύνης.

ΣΤΟ ΣΤΡΑΤΗΓΟ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ ΠΑΠΑΓΟ (1883 – 4/10/1955) αρχηγό του «Ελληνικού Συναγερμού»  και πρωθυπουργό από το  Νοέμβριο του 1952 (με 247 βουλευτές λόγω του πλειοψηφικού), αναγνωρίζει ότι «άσκησε μια εξαιρετική οικονομική πολιτική», προσθέτει δε «ότι έπαιρνε αποφάσεις, είχε μάθει να διοικεί, όπως ήταν καλός αρχιστράτηγος, έτσι ήταν και καλός πρωθυπουργός και ήταν ο απόλυτος άρχων». Του καταλογίζει όμως ότι κακώς ανακίνησε το Κυπριακό το 1954 και στράφηκε εναντίον των Βρετανών.

Ο ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ που διαδέχτηκε τον Παπάγο στην πρωθυπουργία, είναι το πρόσωπο στο οποίο αναφέρεται περισσότερες από 40 φορές στη διαδρομή του βιβλίου. Αρχικά γράφει ότι «ο Καραμανλής έγινε πρωθυπουργός (αντί του αντιπροέδρου Στέφανου Στεφανόπουλου), από το βασιλιά και φυσικά από τους Αμερικανούς, ενώ εγώ και ο Ανδρέας γίναμε από μόνοι μας, και αυτό το κουβαλούσε μέσα του ως το τέλος ως πρωθυπουργός της εύνοιας, ότι ήταν μέσα του  σοσιαλιστής και τον ενοχλούσε το κεφάλαιο και ότι είχε πάντοτε ένα κόμπλεξ εναντίον των φίλων του καθηγητάδων, γιατί αισθανόταν λιγάκι παρακατιανός, επίσης ήταν στρίγκλος, πεισματάρης, πάρα πολύ δύστροπος και αλαζών και ότι δεν είχε δει άνθρωπο στη ζωή του ο οποίος  να έχει λιγότερο χιούμορ από τον Καραμανλή…». Όμως αμέσως στην επόμενη σελίδα αναθεωρεί, λέγων επί λέξει: «Η δεξιά δεν είχε καλύτερο, ο Καραμανλής ήταν το  καλύτερο άλογο για να τρέξει στην κούρσα και για την Ελλάδα, ασφαλώς ο καλύτερος πρωθυπουργός».

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ του 1956 (19/2 κατά τις οποίες παρότι δεύτερο κόμμα η ΕΡΕ κατάκτησε την πλειοψηφία των 165 βουλευτών) του καταλογίζει (και δικαίως κατά τη γνώμη του γράφοντος) ότι κατασκεύασε τον πιο φαύλο (τριφασικό) εκλογικό νόμο, ως τις πιο μαύρες σελίδες της ιστορίας του, καταλήγοντας: «άρχισε την καριέρα του με εύνοια και με μειοψηφία και είναι θαυμαστό το ότι κατάφερε να σταθεί». Μετά δε  την παραίτηση, με πρόσχημα τον εκλογικό νόμο (υπερενισχυμένη αναλογική που ευνοεί το πρώτο κόμμα) των Π. Παπαληγούρα και Γ. Ράλλη και 15 βουλευτών το 1958 {ΕΡΕ 41,2% και 171 έδρες, ΕΔΑ 24,4% και 79 έδρες, ΚΟΜΜΑ ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΩΝ (Σ. Βενιζέλος, Γ. Παπανδρέου) 20,7 και 36 έδρες, ΠΑΔΕ (Σ. Μαρκεζίνης, Σ. Παπαπολίτης) 10,6  και 10 έδρες}, ισχυρίζεται ευθαρσώς ότι:  «δεν μπορεί να αμφισβητηθεί ότι οι Αμερικανοί ανέτρεψαν τον Καραμανλή, και ότι ο Παπαληγούρας (που τον αποκαλούσε Καίσαρα) είχε επαφές με την Αμερικανική Πρεσβεία και ότι ο εκλογικός νόμος ήταν δικαιολογία».

ΛΙΑΝ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΑ, που ίσως για πρώτη φορά έρχεται στην επιφάνεια από έναν πρωταγωνιστή της  εποχής, η εκτίμηση του για τις επόμενες εκλογές του 1961 γνωστές ως βίας και νοθείας όπου αναφέρει: «Ήταν σαφές το σοκ που είχε υποστεί η κυβερνώσα παράταξη, αλλά και η  δική μας, γιατί το Κέντρο υπέστη συντριβή, επειδή η ΕΔΑ (ίσον Κομμουνιστικό κόμμα) είχε αναδειχθεί σε αξιωματική αντιπολίτευση, διότι τότε πράγματι τα θεμέλια του όλου οικοδομήματος θα κινδύνευαν. Αποφασίστηκε τότε χωρίς καμία αμφιβολία να γίνει μια κρατική επέμβαση στις εκλογές. Εγώ πιστεύω ότι η υπόθεση αυτή ξεκίνησε από το Παλάτι, και βεβαίως είναι αστείο να λέμε ότι ο Καραμανλής δεν το εγνώριζε. Όμως το αστείο της ιστορίας  είναι ότι το εγνώριζαν και οι αρχηγοί του Κέντρου, δηλαδή ο Γεώργιος Παπανδρέου και ο Σοφοκλής Βενιζέλος, αλλά είχαν την ψευδαίσθηση ότι η βία και η νοθεία που θα ασκείτο θα λειτουργούσε υπέρ αυτών. Δεν καταλάβαιναν βέβαια ότι όταν κάποιος πιεστεί από την εξουσία δεν θα πάει στον ενδιάμεσο, θα πάει κατ’ ευθείαν στην πηγή της δύναμης. Ο Καραμανλής κέρδισε θριαμβευτικά τις εκλογές με 50,8%, η Ένωση Κέντρου πήρε 33,6% και ο αριστερός συνδυασμός (ΠΑΜΕ)   14,6% και μετά το εκλογικό αποτέλεσμα η ΕΚ αποφάσισε να κηρύξει τον περίφημου Ανένδοτο Αγώνα».

  • ΑΥΡΙΟ: Μετά την φυγή Καραμανλή για το Παρίσι το 1963

 

Comments are closed.