ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Κωνσταντίνος Μητσοτάκης: «Με εξαπάτησε ο Καραμανλής το 1974»

0
ΜΕΡΟΣ 2ο

ΤΕΛΟΣ για την οριστική πλέον φυγή του Καραμανλή στις 9/12/1963 μετά τη ήττα στις εκλογές της 3ης Νοεμβρίου 1963 (ΕΝΩΣΙΣ ΚΕΝΤΡΟΥ 42%, ΕΡΕ 39,4%, ΕΔΑ 14,3%), επιμένει ότι «Δεν έπρεπε να φύγει εκείνη την ώρα. Αν έμενε ως αρχηγός της Δεξιάς δεν θα γινόταν δικτατορία, δεν θα γινόταν η γελοία πολιτική που έκανε ο Κανελλόπουλος κατόπιν. Αλλά ο Καραμανλής δεν άντεχε την αντιπολίτευση, ήταν κακομαθημένος, γιατί δεν ξεκίνησε από τη βάση, δεν πέρασε διά πυρός και σιδήρου όπως περάσαμε όλοι οι υπόλοιποι».

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΥ
Μαθηματικού συγγραφέα

Κάτι βεβαίως που είναι εντελώς  αυθαίρετο, αλλά και τελείως αστήρικτο,  όπως και το ότι «ο Καραμανλής ευθύς εξ αρχής (το 1967) θεωρούσε ότι έπρεπε να κάνουμε εκτροπή. Το ίδιο και ο Κανελλόπουλος». Και συμπληρώνει:

«ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΜΕ ΕΞΑΠΑΤΗΣΕ πραγματικά ο Καραμανλής ήταν στις εκλογές του 1974. Το θεωρούσα αυτονόητο ότι θα κατέβαινα μαζί του. Διότι αν εγώ είχα μπει στη ΝΔ από τότε, είναι βέβαιον ότι θα ήμουν ο βασικός υπουργός, είναι βέβαιον ότι θα ήμουν ο διάδοχός του. Τότε πολλά πράγματα στην Ελλάδα θα ήταν αλλιώτικα, πρώτα απ’ όλα  το  Σύνταγμα αυτό δεν θα ψηφιζόταν όπως ψηφίστηκε, εγώ θα εισέφερα όπως εισέφερα εκ των υστέρων , τη φιλελεύθερη άποψη, τη σύγχρονη άποψη, διότι η ΝΔ εκφράζει ουσιαστικά την παραδοσιακή ελληνική Δεξιά, η οποία είναι λαϊκίστικη και κρατικίστικη. Πολλά πράγματα θα ήταν αλλιώτικα. Πάντως εγώ, όταν έμεινα μόνος, αντιμετώπισα τις μεγαλύτερες δυσκολίες της ζωής μου.». Βεβαίως σκοπίμως παραβλέπει και αποκρύπτει ότι και στις επόμενες βουλευτικές εκλογές του 1977 δεν τον συμπεριέλαβε ο Καραμανλής στους συνδυασμούς του κόμματός του, της ΝΔ. Παρότι μετά του αναγνωρίζει ελαφρυντικά, λέγων: «Δεν με ήθελε το δικό του κόμμα, ακόμη και οι στενοί μου φίλοι, όπως ο Παπαληγούρας και ο Ράλλης, δεν περίμενα ποτέ ότι αυτοί θα πολεμούσαν τη δική μου παρουσία. Εγώ εκείνη την εποχή ήμουν κατά κάποιο τρόπο ο απόβλητος, κανείς δεν με ήθελε».

ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΡΧΗΓΟ ΤΟΥ στην ΕΚ και Πρωθυπουργό, το Γέρο της Δημοκρατίας (Γεώργιο Παπανδρέου), τα συναισθήματα και οι εκτιμήσεις του είναι  ανάμεικτες. Οι σταθερά επαναλαμβανόμενες κατηγορίες έως και μομφές συγκεντρώνονται στο γεγονός ότι αφενός ο Γέρος επηρεαζόταν σε κρίσιμες στιγμές από τον λαϊκιστή υιό του Ανδρέα, «Χωρίς τον (αερόλιθο) Ανδρέα δεν θα τα είχαμε αυτά, δεν θα είχαμε δικτατορία. Η πορεία θα ήταν ομαλή. Εγώ είχα όλες  τις δυνατότητες  να διαδεχθώ τον Γέρο ομαλά, διότι δεν υπήρχε δεύτερος, δεν είχα κανέναν αντίπαλο. Και δεν μας άρεσε, κανενός δεν άρεσε να υπάρχει μια παραεξουσία δίπλα μας. Να έρχεται ο Ανδρέας να αλλάζει τα μυαλά του μπαμπά του». Και αφετέρου στο ότι «εφοβείτο και είχε κόμπλεξ από παλιά με το Συγκρότημα Λαμπράκη. Παρότι ο Λαμπράκης ήταν δεδηλωμένος εχθρός του Παπανδρέου».

ΤΕΛΟΣ ΕΙΝΑΙ ΛΥΠΗΡΟ το γεγονός ότι για την κρίσιμη περίοδο της αποστασίας από τις 13/7/1967 έως 21/4/67 της οποίας εμμέσως ομολογεί ότι ήταν ο πρωταγωνιστής: «Διότι αν δεν εκινούμην εγώ οι άλλοι δεν είχαν την ικανότητα να μαζέψουν κανένα υπουργό», γράφει για την πρώτη κυβέρνηση αποστασίας του Γεωργίου Νόβα, παρότι αφιερώνει 104 σελίδες (από την 187 έως την 291) στο 8ο κεφάλαιο με τον χαρακτηριστικό τίτλο «Η ΘΥΕΛΛΑ», δεν διακρίνουμε να αναγνωρίζει κανένα λάθος του, ή προσωπική του ευθύνη, οπότε δεν υπάρχει και ίχνος αυτοκριτικής, κυριαρχείται δε από ήξεις -αφίξεις, υπεκφυγές και κυρίως αντιφάσεις, ενώ για όλα ευθύνονται οι άλλοι.  Μάλιστα λέει προκλητικά: «Ο Γέρος εδημιούργησε την κρίση. Αν ρωτήσεις το 80% των Ελλήνων θα σου πουν ναι ο Μητσοτάκης ανέτρεψε τον Παπανδρέου. Και δεν γνωρίζουν ότι η κρίσις έγινε διότι εγώ δεν μπόρεσα να εμποδίσω τον Παπανδρέου να παραιτηθεί».

ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΣΕΛΙΔΑ (237)  αφηγείται για τους αποστατήσαντες βουλευτές: «Αλλά δεν νομίζω ότι υπήρξαν άνθρωποι οι οποίοι πληρώθηκαν κατευθείαν για να ψηφίσουν. Δεν το πιστεύω. Δεν έχω καμία τέτοια ένδειξη ή απόδειξη. Ότι χρησιμοποιήθηκαν όλα τα άλλα μέσα πειθούς είναι βέβαιο… Ότι διετέθησαν χρήματα γι αυτή τη δουλειά και ότι τα χρήματα αυτά τα διέθεσε κυρίως ο Νιάρχος είναι βέβαιο. Αλλά τα χρήματα αυτά δεν σημαίνει ότι ήσαν χρήματα με τα οποία εξηγοράσθη ο βουλευτής ο οποίος εψήφισε. Υπήρχε άπειρος άλλος κόσμος, προπαγάνδα, εφημερίδες, δημοσιογράφοι κλπ.». Είναι σαφές ότι εδώ τον είχε στριμώξει ο δημοσιογράφος. Υπεύθυνοι άλλοι, όπως ο τότε πρόεδρος της ΕΡΕ Παναγιώτης Κανελλόπουλος: «ο Κανελλόπουλος είχε καταληφθεί από  αντικομμουνιστική υστερία, καλούσε το βασιλιά να ανατρέψει την κυβέρνηση Παπανδρέου, και πιστεύω ότι είναι ο μεγάλος υπεύθυνος της δικτατορίας». Όπως ο τότε υπουργός Εθνικής Αμύνης Πέτρος Γαρουφαλιάς: «Και όλοι μας τα βάλαμε με τον Πέτρο. Ότι εσύ φταις, Πέτρο που δεν σπεύδεις να παραιτηθείς, να τελειώνουμε. Δεν τον συγχωρήσαμε ποτέ…»

ΟΠΩΣ Η ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΦΡΕΙΔΕΡΙΚΗ: «Εγώ ήξερα ότι συχνά έλεγε η Φρειδερίκη κάτι ακραίο, κορόιδευε τον Κόκκα ή κάτι τέτοιο, ή έφταναν στα αυτιά μας κάποιες θέσεις της Φρειδερίκης, οι οποίες ήταν πράγματι πάντοτε υπέρ της σκληρής γραμμής».

Ή Ο ΥΙΟΣ ΤΗΣ Ο ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ, λέει δε: «Αυτό που εμένα με βασανίζει πάντοτε, γιατί το έκανε ο Κωνσταντίνος, τόσο ανόητος ήταν; Το οποίο σημαίνει βεβαίως ότι ήταν μέσα του  αποφασισμένος να πάει στα άκρα. Ήταν πολύ δυσάρεστο ότι δεν θέλησε να αφήσει την πολιτική να παίξει τον  ρόλο της… Το μεγάλο λάθος του βασιλιά ήταν που όρκισε το Νόβα και άνοιξε τους ασκούς το Αιόλου..». Εδώ οφείλουμε να σταθούμε, αγαπητέ αναγνώστη, ότι τον πρώην βασιλιά (και τη μητέρα του βεβαίως) τον ρίχνει στα μαλακά, διότι εκτός των άλλων, είναι ένας εκ των ελαχίστων επιζώντων.

ΚΥΡΙΩΣ ΟΜΩΣ ΑΠΑΛΛΑΣΣΕΙ έως και λυτρώνει τους Αμερικανούς, που μετά από επίμονες ερωτήσεις του Παπαχελά, απαντά: «Οι Αμερικανοί δεν είχαν ρόλο… Αλλά δεν μπορούν να κάνουν πολλά πράγματα οι Αμερικανοί. Τι να κάνουν. Το πρόβλημα ήταν εσωτερικό… Αλλά ούτε είχα καμία επαφή μαζί τους.». Η ιστορική αντίφαση του Μητσοτάκη εντοπίζεται στο δεκαετές τρίπτυχο, ότι το 1955 ο Καραμανλής έγινε πρωθυπουργός από το βασιλιά και φυσικά από τους Αμερικανούς, το ’58 δεν μπορεί να αμφισβητηθεί ότι τον ανέτρεψαν οι Αμερικανοί, όμως το ’65 δεν είχαν ρόλο. Σημειωτέον ότι το πρώτο βιβλίο του Αλ. Παπαχελά με τον σημαδιακό τίτλο «Ο ΒΙΑΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ» και υπότιτλο «Ο αμερικανικός παράγων, 1947 -1967 αναφέρεται στην εξάρτηση της Ελλάδας από τις ξένες δυνάμεις και κυρίως από τους Αμερικανούς.

ΕΙΝΑΙ ΣΑΦΕΣ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΜΑΤΙΑ, ότι το ύφος και το στυλ της αφήγησης του Μητσοτάκη, είναι σφόδρα επικριτικό προς πολιτικούς αντιπάλους αλλά και φίλους, τους αντιμετωπίζει όλους αφ’ υψηλού και ότι ήταν ο μοναδικός που θα μπορούσε να είναι αρχηγός του Κέντρου (στα σαράντα του) από το 1958, ενώ αντιθέτως φείδεται επαίνων και στοιχειώδους αυτοκριτικής, και κυρίως στερείται ολοκληρωτικά αξιακών προταγμάτων.

Διαβάστε το 1ο μέρος εδώ

Comments are closed.