ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Ο πάτος, ο Μπάμπαρος και η γραβάτα

0

«Ο ΑΡΧΩΝ των υπογείων του Μαξίμου κ. Καρτερός, διαχρονικός υπηρέτης ολοκληρωτικών ιδεών και καθεστώτων, εζήλωσε τη δόξα του έτερου συγκατοίκου του κ. Καρανίκα και του γνωστού και μη εξαιρετέου εξπέρ του πολιτικού τραμπουκισμού κ. Πολάκη και εξαπέλυσε το δικό του κήρυγμα μίσους υπό τον ποιητικό – και χριστιανικό, τρομάρα μας – τίτλο «άφες αυτοίς ου γαρ οίδασι τι πηδούσι…».

«ΕΙΣΑΙ η ελπίδα μας, πήδα μας» τραγουδούσε ο Β. Παπακωνσταντίνου έχοντας ως στόχο κατά βάση τους κάφρους των γηπέδων. Ο θεματοφύλακας του αριστερού ηθικού πλεονεκτήματος, όμως, θέλησε με τη βαρυσήμαντη παρέμβασή του να μας θυμίσει πόσο χαμηλά έχουν πέσει οι αξίες της πάλαι ποτέ Αριστεράς. Δυστυχώς για τους ενοίκους του Μαξίμου, οι εμφυλιοπολεμικές κραυγές τους δεν πείθουν πια ούτε καν τα στελέχη, ακόμα και τους υπουργούς τους.

ΤΕΣΣΕΡΙΣ και πλέον δεκαετίες μετά τη Μεταπολίτευση είναι λίγο αργά να επικαλούνται διώξεις και τραυματικές εμπειρίες από μια πραγματικά εμφυλιοπολεμική εποχή. Αφήστε που οι τραυματικές εμπειρίες δεν προέρχονταν μόνο από τη Δεξιά, αλλά ενδημούσαν για δεκαετίες και στο εσωτερικό της Αριστεράς με αλλεπάλληλα συντροφικά μαχαιρώματα και όχι μόνο από την ΟΠΛΑ. Η θυματοποίηση μπορεί να απέφερε αρκετά για πολλά χρόνια μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας, αλλά σήμερα δεν προσφέρεται πια ούτε για άλλοθι ούτε για εκμετάλλευση.

ΟΙ ΗΡΩΙΚΕΣ μνήμες ακόμα και σε όσους επιβιώνουν, πέρα από το ότι δεν αφορούν παρά ελάχιστους από τους σημερινούς επίδοξους διεκδικητές, έχουν ξεθωριάσει τόσο πολύ, που δεν μπορούν με τίποτε να συγκαλύψουν τα κατορθώματα των σύγχρονων εξουσιαστών. Η δημαγωγία, ο λαϊκίστικος αμοραλισμός, τα κατά συρροήν ψεύδη και κυρίως η διαρκής υπονόμευση του κράτους δικαίου και των θεσμών, που κυριαρχούν στο κυβερνητικό στρατόπεδο, αποτελούν πρακτικές και μεθόδους οι οποίες παραπέμπουν σε σκοτεινές εποχές και βρίσκονται σε απόλυτη ρήξη με τις ιδέες τής πάλαι ποτέ ανανεωτικής Αριστεράς.

ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΟΝΤΑΙ, δεν δικαιολογούνται, δεν μπορεί να έχουν την παραμικρή σχέση με αυτούς που θυσίασαν τη ζωή τους για να υπερασπιστούν τις ιδέες τους. Ας αφήσουν λοιπόν στην άκρη τον Εμφύλιο και τις πρακτικές του, που τέλειωσε 70 χρόνια πριν, και ας σταματήσουν να σπέρνουν τη διχόνοια, τον φανατισμό και το μίσος».

***

ΑΠΟ τις 25 Φεβρουαρίου 2018 το άρθρο αυτό του Σήφη Πολυμίλη το παρουσιάζω σήμερα για να χαρεί το φιλαράκι μου ο Μπάμπαρος.

ΠΟΤΕ θα πιάσουμε πάτο, τιτλοφορείται το άρθρο και υποθέτω πως την ίδια απορία έχει και ο Μπάμπαρος που όμως δεν πιάνει πάτο γιατί είναι ανάλαφρος ως δεινός κολυμβητής και βρίσκεται πάντα στον αφρό και επιπλέει κάνοντας νάζια σαν δελφίνι.

***

ΚΙ ΕΝΩ το φιλαράκι μου ο Μπάμπαρος κολυμπάει σαν δελφίνι και διαβάζει Πολυμίλη περί πάτο, ο Σαμαράς με άρθρο του στο «Πρώτο Θέμα» τα «χώνει» στην Τσίπρα.

ΑΣ ΟΨΕΤΑΙ η γραβάτα που μπορεί να γίνει φιόγκος, ενώ για το φέσι μην έχετε αμφιβολία πως θα το φοράμε για πολύ καιρό ακόμα λόγω χρέους.

ΚΑΤΑ τα άλλα και ο Σαμαράς με το άρθρο του την πολιτική της κυβέρνησής του επιχειρεί να υποστηρίξει και βέβαια απευθύνεται σε αμνήμονες, γιατί όσοι έχουν μνήμη κανονική και όχι επιλεκτική θυμούνται πως και το 2014 στα τέλη εκείνης της χρονιάς, μόνο αισιόδοξα δεν ήταν τα μηνύματα και η ελληνική οικονομία δεχόταν το ένα στραπάτσο πίσω από το άλλο.

***

ΤΕΛΙΚΑ πότε θα πιάσουμε πάτο;

ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ όσο ρητορικά κι αν διατυπωθεί δεν παύει να έχει πραγματική υπόσταση.

ΕΙΝΑΙ προφανές πάντως πως ούτε αυτή τη φορά υπάρχει φως στο τούνελ κι από τους «γραβατωμένους» να μην περιμένουμε λύσεις.

Θανάσης Παντές

Comments are closed.