ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Για μια μέρα μόνο!

0

ΟΛΟΙ θέλουμε να γίνουμε πρωθυπουργοί, έστω για μια μέρα, έστω για μια ώρα. Δεν θέλουμε παραπάνω γιατί πιστεύουμε απολύτως ότι έχουμε τη δυνατότητα της άμεσης λύσης των θεμάτων, των πολιτών, της διοίκησης, του Κράτους, του Έθνους, του κόσμου.

Του ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ  Π. ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗ
Δικηγόρου –Πολιτικού Επιστήμονα

Θεωρούμε ότι οι πολιτικοί και οι κυβερνήτες μας δεν θέλουν, αδυνατούν, πνίγονται, δεν αντέχουν και οπωσδήποτε ωχριούν μπροστά στις δικές μας ικανότητες. Ταυτόχρονα όμως γνωρίζουμε από αρμοδιότητες και ευθύνες, το ανελαστικό περιεχόμενο και την ουσία των εννοιών αυτών. Το Πολίτευμά μας, Προεδρευομένη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία, στηρίζεται σε συγκεκριμένες αρχές, σε συγκεκριμένο πλαίσιο, σε συγκεκριμένους θεσμούς, σε συγκεκριμένα όργανα, σε συγκεκριμένους ρόλους, σε συγκεκριμένους, γενικούς αλλά και απολύτως ειδικούς τηρητέους κανόνες που έχουν προέλθει από δοκιμασίες και εντάσεις και αγώνες πάσης μορφής. Πρόκειται δηλαδή για πλήρως εξειδικευμένο πλαίσιο που, κατά την γνώμη μου, μπορεί να αυτορυθμίζεται και να λειτουργεί αυτοτελώς, τουλάχιστον στις βασικές λειτουργίες του και όχι να υπολειτουργεί ή να αδρανοποιείται πλήρως σε περιόδους οιωνδήποτε κρίσεων. Η Κυβερνητική πολιτική, δεν είναι άλλο παρά η δήλωση της κατεύθυνσης που πρέπει να κινηθεί ο στελεχωμένος τεράστιος μηχανισμός για την εξασφάλιση των ζωτικών συμφερόντων του Κράτους και των πολιτών του. Τα περιθώρια κάθε Κυβέρνησης είναι σαφώς καθορισμένα και ουσιαστικά ελέγχονται και από τη Βουλή και από τα Δικαστήρια, που έχουν συγκεκριμένος διακριτούς ρόλους. Οι κυβερνήτες γνωρίζουν ή οφείλουν να γνωρίζουν τα ουσιαστικά προβλήματα των πολιτών, ( επιβίωσης και ανάπτυξης προσωπικής και επαγγελματικής) τα οποία πρέπει να λύνονται πριν αυτά λάβουν ανεξέλεγκτες διαστάσεις με διαμαρτυρίες και εντάσεις. Οφείλουν όμως πρωτίστως να γνωρίζουν τα θέματα του ίδιου του Κράτους, του Έθνους μας. Οφείλουν να γνωρίζουν τις συγκυρίες σε παγκόσμιο επίπεδο κάθε στιγμή, οφείλουν να γνωρίζουν τους συμμάχους του, οφείλουν να γνωρίζουν αυτούς που εναντιώνονται στην πρόοδό του και στην ύπαρξή του από οιονδήποτε προσανατολισμό και αν προέρχονται οι τέτοιες βλέψεις, ή οποιονδήποτε συνασπισμό με οιαδήποτε κάλυψη, με οιοδήποτε πρόσχημα. Οφείλουν να πρωτοστατούν και να πρωταγωνιστούν, έχοντας κατά νου, όλα τα δεδομένα, τις κρατικές υπηρεσίες και όλες τις «δεξαμενές σκέψεως», για να μην αιφνιδιάζονται στις κρίσιμες συναντήσεις και για μη κοιτάζουν αμήχανοι το «ταβάνι» για την «επιφοίτηση». Οφείλουν να γνωρίζουν τα κέρδη και τις ζημίες της κάθε πράξης τους ή της κάθε παράλειψής τους. Οφείλουν να υπηρετούν με όλο τους το είναι την υπόθεση του Εθνικού συμφέροντος και την προαγωγή του. Οφείλουν να ανυψώνουν το φρόνημα των πολιτών και να αναλαμβάνουν την ευθύνη των πράξεών τους.

Οι αρμοδιότητες επίσης του καθενός μας, ως ατόμων, ως πολιτών, καθορίζονται πάλι από αυστηρό πλαίσιο, που λεπτομερώς ορίζει τις υποχρεώσεις αλλά και τα δικαιώματά μας, όσο και τον συγκεκριμένο τρόπο δράσης μας. Σύμφωνα με τις αρχές του κράτους δικαίου και της δημοκρατίας όλα, εντός ορίων βεβαίως και πλαισίων, είναι ελεύθερα, αλλά σχεδόν πάντα παρατηρείται ανεξέλεγκτη υπέρβαση και όρων και ορίων. Οι πολίτες δεν μπορούν να γνωρίζουν τα τεκταινόμενα, δεν γνωρίζουν τις καταστάσεις και αδυνατούν να αξιολογήσουν την κρισιμότητά τους, δεν γνωρίζουν τις συγκυρίες, τα συμφέροντα, δεν έχουν τα δεδομένα και τέτοια δεδομένα δεν αποτελούν οι μετά τα γεγονότα αναφορές που και ύστερες και ωραιοποιημένες και ανούσιες είναι. Δεν μπορούν ούτε έχουν άμεση αντίληψη των πραγμάτων, λειτουργούν ενστικτωδώς, πάντα μετά τα γεγονότα με τα ακούσματα και τις προσλαμβάνουσες που τους δημιουργούνται. Προς τούτο, για τον χειρισμό των θεμάτων των Εθνικών, κοινωνικών, των οικονομικών, των πολιτικών εκλέγονται οι αντιπρόσωποί μας και αυτοί ουσιαστικά ελέγχουν την κυβέρνηση, που πρέπει να έχει την δεδηλωμένη κοινοβουλευτική εμπιστοσύνη. Η όποια «δυνατότητά μας» εξαντλείται στην περιοδική επιλογή των αντιπροσώπων μας, που ως καθοριστικότατης σημασίας γεγονός πρέπει να αντιμετωπίζεται. Η Δημοκρατία, όχι μόνο ανέχεται αλλά θέλει και επιδιώκει τη συμμετοχή κάθε μορφής στην διαμόρφωση και διατύπωσης λόγου και γνώμης. Δεν είναι όμως λίγες οι φορές που μετατρεπόμεθα σε ειδικότερους των ειδικών σε όλες τις ειδικότητες, που μπορούμε να μιλάμε επί παντός επιστητού χωρίς κανένα απολύτως κόστος. Οι πολίτες βεβαίως πρέπει να εκφράζουν την γνώμη τους και να αντιδρούν με όποιο νόμιμο τρόπο και μέσο διαθέτουν, ιδία όταν τα ζωτικά τους ζητήματα, προσωπικά ή εθνικά είναι στην απόλυτη πρόκληση. Δεν πρέπει όμως να αναλαμβάνουν την ευθύνη θεμάτων που δεν έχουν αρμοδιότητα, ούτε πρέπει να απαλλάσσουν τους υπεύθυνους, είτε με άμεσο τρόπο είτε με διλλήματα πάσης μορφής που θα τεθούν. Ακόμη και για τα θέματα της Πατρίδας μας, μετατρεπόμεθα σε πρωθυπουργούς, σε υπουργούς, σε νομοθέτες, σε συνταγματολόγους που θα μας αρκούσε μια μέρα στη θέση τους για να λύσουμε όλα τα υπαρξιακά της και όχι μόνο προβλήματα. Μια μόνο ημέρα…

Στην πραγματικότητα όμως δεν είναι τα πράγματα όπως εμείς τα θέλουμε. Σαν να αγνοούμε ότι υπάρχουν παγκόσμιοι κανόνες πολιτικής, οικονομικής, και κοινωνικής φύσεως, ότι υπάρχουν συνασπισμοί, συσχετισμοί και ισορροπίες δυνάμεων που προκαλούν ή λύνουν καταστάσεις με το δικό τους μακρόπνοο σκεπτικό. Σαν να αγνοούμε τις συγκρούσεις συμφερόντων και τρόμου, που τις διακρίνει η προβολή, η επιβολή, ένταση, η ταραχή, το ευμετάβλητο, που επιτάσσει συνεχή εγρήγορση και απόλυτη ετοιμότητα για την αποτελεσματική συμμετοχή αυτών που θέλουν να έχουν θέση, ρόλο και λόγο στις εξελίξεις. Αρκεί μια απόφαση οιασδήποτε μορφής μιας μεγάλης δύναμης για να νοιώσουμε, ως σφοδρή ηλιακή καταιγίδα, την πλήρη απορρύθμιση, την άμεση, αμεσότατη επίδραση στην Χώρα μας, στους πολίτες. Σκεφθείτε το συντονισμό πολλών τέτοιων δυνάμεων προς την μια ή την άλλη κατεύθυνση. Θα αρκούσε μια κίνηση, μια απόφασή τους για να υπάρξει η απόλυτη ανατροπή όλων των δεδομένων, για να καταστήσει ακόμη και τεράστιες κρατικές οντότητες και επιχειρήσεις παγκόσμιου βεληνεκούς και βαθύπλουτους ανθρώπους να νοιώσουν αμήχανα και άβολα, όπως κάθε κατατρεγμένος. Ο αποκρουστικός και δια παντός εξορκισμένος αντίπαλος μετατρέπεται σε απόλυτο συνεργάτη και ο πιο έμπιστος σύμμαχος σε ακραιφνή αντίπαλο. Μόνο εκείνη η στιγμή έχει τη δυναμική της, η επόμενη είναι άλλη, αφορά άλλο χρόνο, με άλλους παράγοντες και διαφορετικούς όρους. Όλοι γνωρίζουν, ιδία δε οι πολιτικοί, που και ανεξάντλητες ψυχοσωματικές δυνάμεις, γνώσεις και σθένος και ισχυρή προσωπικότητα πρέπει να διαθέτουν, πως μόνο η κίνηση τη σωστή στιγμή είναι που μας πάει μπροστά, η δε αδράνεια ή η καθυστέρηση ή η λανθασμένη επιλογή μας καθιστούν ουραγούς των εξελίξεων και αυτές οι εξελίξεις ( που πολλές φορές γίνονται πίσω από κλειστές και μεγάλες πόρτες) μας αφορούν και μας επηρεάζουν άμεσα. Δεν είναι εύκολο να πείσεις τους δογματικούς, τους αδιάλλακτους, τους αποφασισμένους, τους αποφασιστικούς. Δεν είναι εύκολο να ακουσθείς, να εισακουσθείς, να ικανοποιηθείς. Ο καθένας υπολογίζεται σύμφωνα με την δύναμη και την δυναμική του, που, όταν είναι ανύπαρκτη ή αναιμική, άπαντες θέλουν και σπεύδουν να εκμεταλλευθούν την «ιδανική περίσταση». Κατατάσσεται, χωρίς να ερωτηθεί, στην δεύτερη ή στην τελευταία κατηγορία «σκουπιδιών» και υφίσταται τις ανάλογες συνέπειες της κατάταξης, τις εξουθενωτικές και ταπεινωτικές πιέσεις για να ενδώσει σε όλες τις απαιτήσεις. Ακόμη και όταν υπάρχει περιθώριο μιας ανάσας, μιας αναλαμπής ακολουθεί το παρατεταμένο βούτηγμα στην άνευ χρονικού ορίου ανέχεια και σκληρή εποπτεία. Αν «αντισταθείς» χάνεις τη «θέση» σου, για την οποία έχει ετοιμασθεί η διάδοχη κατάσταση.

Εμείς, βεβαίως, πρέπει και θέλουμε να πιστεύουμε ότι δεν υπάρχουν σε κανένα επίπεδο ούτε προειλημμένες αποφάσεις, ούτε μέσα πίεσης, ούτε στεγανά, ούτε περιορισμοί, ούτε συμβιβασμοί, ούτε συμψηφισμοί, ούτε προδοσίες, ούτε κατασκευασμένα διλήμματα και τετελεσμένα. Γιατί αν πιστεύαμε ότι αυτά υπάρχουν τότε θα είχαμε την αίσθηση ότι η συμμετοχή μας στα κοινά και στο πολίτευμά μας δεν θα ήταν παρά μια ουτοπία, μια ψευδαίσθηση, μια παρωδία, μια μάταιη προσπάθεια, μια φρούδα ελπίδα. Εν τοιαύτη περιπτώσει θα ασφυκτιούσαμε από την μη συμμετοχή μας στα τεκταινόμενα, την μη λήψη υπόψιν της γνώμης μας, της φωνής μας, της διαμαρτυρίας μας, της ύπαρξής μας. Η ελπίδα του καλλίτερου, της καλύτερης εκδοχής λειτουργεί λυτρωτικά και στηρίζει την προσπάθεια που καταβάλλουμε για την επιβίωσή μας, για την πρόοδό μας. Αυτή είναι που μας δίνει «φτερά» και μας δίνει το δικαίωμα να πιστεύουμε σε φωτεινότερο μέλλον. Αυτή είναι που μας δίνει και το δικαίωμα να πιστεύουμε ότι ίσως κάποτε μπορέσουμε να γίνουμε και πρωθυπουργοί, έστω για μια μέρα …

Comments are closed.