ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Τσουκνίδα: Ενας άγνωστος… θησαυρός

0

ΣΤΟ ΑΚΟΥΣΜΑ ΤΗΣ και μόνο, η τσουκνίδα δεν μας δημιουργεί και τα πιο ευχάριστα συναισθήματα. Και αυτό διότι, πάντα σκεφτόμαστε το επίπονο τσούξιμο που μας προκαλεί, σε περίπτωση που έρθουμε σε επαφή μαζί της. Η αλήθεια όμως είναι διαφορετική, καθώς πρόκειται για έναν πραγματικό θησαυρό που μας χαρίζει απλόχερα η φύση.

Της Νέλης Antone, νοσηλεύτριας

Η τσουκνίδα ανήκει στο γένος φυτών Urtica, της οικογένειας Urticaceae, της οποίας το όνομα προέρχεται από το λατινικά uro που σημαίνει «κάψιμο».

Η δράση της τσουκνίδας καταγράφηκε από το Χρύσιππο, τον Αριστοφάνη και τον Ησίοδο, ενώ στα ρωμαϊκά χρόνια οι λεγεωνάριοι τρίβονταν με τα φύλλα της για να ζεσταθούν. Επίσης χρησιμοποιήθηκε ως διουρητικό και καθαρτικό. Ο Ιπποκράτης (460-377 π.Χ) πρώτος κατέταξε την τσουκνίδα ανάμεσα στα φυτά “πανάκεια” (κάνουν για πολλαπλές χρήσεις) και συνέστησε την τσουκνίδα για την θεραπεία 61 ασθενειών. Ο Έλληνας ιατρός Γαληνός στο βιβλίο του “De Simplicibus Medicamentis ad Paternainum (espurio)” συνιστούσε την τσουκνίδα ως διουρητικό, καθαρτικό και για τη θεραπεία των δαγκωμάτων από τους σκύλους, της γάγγραινας, των οιδημάτων, της ρινορραγίας, της υπερβολικής εμμηνόρροιας, για τις ασθένειες που σχετίζονται με την σπλήνα, της πλευρίτιδας, της πνευμονίας, του άσθματος, των έλκων στο στόμα και στην αντιμετώπιση της τριχοφυΐας. Τον Μεσαίωνα η τσουκνίδα χρησιμοποιήθηκε για την θεραπεία του έρπητα ζωστήρα, της δυσκοιλιότητας, της ξηρής ασθένειας η οποία κατά πάσα πιθανότητα σήμαινε προβλήματα με τα ιγμόρεια ή τους πνεύμονες, του βλεννογόνους και το δέρμα. Οι Ινδιάνοι χρησιμοποιούσαν την τσουκνίδα για την θεραπεία της ακμής, της διάρροια και για τις λοιμώξεις του ουροποιητικού συστήματος.

Η τσουκνίδα έχει αναγνωριστεί για τις τονωτικές της ιδιότητες και την πλούσια περιεκτικότητα της σε βιταμίνες και ανόργανα στοιχεία.

Περιέχει τις βιταμίνες Β, C, E, A, K, B2, καροτένιο, ιχνοστοιχεία και μέταλλα τα οποία είναι χρήσιμα για την υγεία των μυών, οστών και των νεύρων μας. Αυτά είναι το κάλιο, πυρίτιο, σίδηρο, μαγνήσιο, τα φωσφορικά άλατα και ένα μεγάλο αριθμό αμινοξέων. Τα φύλλα της περιέχουν μυρμηκικό οξύ, χλωροφύλλη, σεροτονίνη, ακετυλοχολίνη, γλυκοκινόνες, και τανίνες. 150g τσουκνίδας εξασφαλίζουν την απαιτούμενη ημερήσια πρόσληψη σε ασβέστιο ενώ η απουσία οξαλικού οξέος, την κάνει κατάλληλη για άτομα που πάσχουν από αναιμία, γιατί χωρίς το οξαλικό απορροφάται μεγαλύτερη ποσότητα σιδήρου. Επιπλέον, έχει μεγάλη περιεκτικότητα σε βιταμίνη C που βοηθά στην ακόμα καλύτερη απορρόφηση του σιδήρου.

Όσο για τις ιδιότητές της, είναι βότανο στυπτικό, αποχρεμπτικό, τονωτικό, αντιφλεγμονώδες, αναλγητικό, αιμοστατικό, καθαρτικό, αγγειοσυσταλτικό, αντιδιαβητικό και με διουρητικές ιδιότητες. Καθαρίζει τον οργανισμό από τις τοξίνες, τονώνει το κυκλοφοριακό σύστημα και χαμηλώνει την πίεση και τα επίπεδα σακχάρου του αίματος. Διεγείρει τη λειτουργία του παγκρέατος ενώ ενδείκνυται επίσης και στις ασθένειες του συκωτιού και της χολής.

Συμβάλλει στο κρυολόγημα, στις εντερικές διαταραχές, στον πόνο στις αρθρώσεις, στη θεραπεία των κιρσών ενώ βοηθά τις γυναίκες κατά το θηλασμό τους. Η υψηλή περιεκτικότητα σε σεροτονίνη και ακετυλοχολίνη (φυσικά κατασταλτικά της όρεξης) βοηθάει στην απώλεια βάρους ενώ συμβάλλει και στην καταπολέμηση της κυτταρίτιδας! Τονώνει τα μαλλιά και δυναμώνει την τρίχα. Η τσουκνίδα τονώνει όλο τον οργανισμό, γι’ αυτό είναι καλό να τη λαμβάνουν άτομα που αναρρώνουν από ασθένεια, σαν φαγητό και σαν τσάι.

Όπως και πολλά άλλα χόρτα, η τσουκνίδα ήταν ένα θρεπτικό φαγητό, σε εποχές φτώχειας και πολέμων. Δεν κοστίζει, αφθονεί στους αγρούς και υπάρχουν πολλοί γευστικοί τρόποι παρασκευής της. Οι νοικοκυρές την ετοιμάζουν βραστή, με αγνό παρθένο ελαιόλαδο και λεμόνι, την χρησιμοποιούν σε πίτες και κρητικά καλλιτσούνια, την προσθέτουν στα τσιγαριαστά χόρτα ή παρασκευάζουν πομάδα (πέστο) με ελαιόλαδο. Επίσης, στο παραδοσιακό σφουγγάτο της Κρήτης, που στην ουσία είναι η σύγχρονη ομελέτα με χόρτα ή λαχανικά εποχής.

Η κατανάλωσή της ωστόσο, θα πρέπει να γίνει με σύνεση και κατόπιν συνεννοήσεως με τον θεράποντα ιατρό σας, γιατί μπορεί να αλληλεπιδράσει με την φαρμακευτική αγωγή που ακολουθείτε. Καλό είναι να αποφεύγεται η κατανάλωσή της από γυναίκες που πάσχουν από αδενώματα της μήτρας ή κυοφορούν και από άτομα που παρουσιάζουν αυξημένη πηκτικότητα στο αίμα και αρτηριοσκλήρυνση.

Comments are closed.