ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Κτηνωδία…

0

ΕΝ ΕΤΕΙ 2018, ίσως λίγο πιο μελλοντικά, ίσως και λίγο πιο παρελθοντικά, δεν ξέρω, ακόμη τουλάχιστον. Πάντως κάπου εκεί γύρω. Θα μου πεις βέβαια ότι υπάρχουν τα ημερολόγια, ακράδαντες αποδείξεις για το χρονικό σημείο στο οποίο βρισκόμαστε ή για την ακρίβεια ακροβατούμε. Μην με πεις απαισιόδοξο και εγώ με τη σειρά μου δεν θα σου πω ότι είμαι ρεαλιστής. Είμαι απλά ένα έκτρωμα το οποίο εγώ προσωπικά δεν θα το έκανα ποτέ παρέα.

Του Γιάννη Μανίκα

Απλώς τυχαίνει να ζούμε σε βάρβαρους καιρούς και είναι αυτή ακριβώς η αδιαφορία που μεταφράζεται ως βαρβαρότητα. Δεν ξέρω σε ποια εποχή ζούμε γιατί δεν έχουμε καμία ταυτότητα ως κοινωνία. Δεν θα μιλήσω περί αλληλεγγύης, ούτε θα χρησιμοποιήσω αυτή τη ξύλινη γλώσσα, που γίνεται με τη σειρά της πέλεκυς και ματώνει τα προσωπικά μας δέντρα. Έχω μόνο ένα στοιχείο, αλλά αυτό επαρκεί για να δει κανείς ότι η εποχή είναι μεθυσμένη και όχι μεθυστική.

ΕΙΝΑΙ ΤΕΛΕΙΩΣ διαφορετικό το να μετράς τα χρήματά σου λίγο πριν φτάσεις στο ταμείο από το να μετράς τις πιθανότητες που έχει μία υπέρβασή σου, ένας στόχος σου να επιτευχθούν. Κι όμως, κάπως έτσι έμαθα να μοιράζομαι όσα έχω με τους άλλους. Κι όμως όσα κράτησα δικά μου, τώρα αρχίζουν να με πνίγουν. Γιατί εμείς δεν θελήσαμε τίποτα παραπάνω από λίγες λέξεις. Κι όμως, μέσα σε αυτή την εξαθλίωση, έμαθα να αγαπάω περισσότερο από όσο αντέχω.

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ βλέπω νέους που παλεύουν για την επιβίωση. Βρίσκουν λίγη σιωπή στον έρωτα και βγάζουν το μήνα με τα ψιλά και τα ρέστα από τα τσιγάρα που αγοράζουν. Όμως αν το δεις κάθετα, σχεδόν κυνικά και δίχως αποχρώσεις, το μόνο που μπορείς να δεις, είτε το θες είτε όχι, είναι τα νιάτα αυτού του τόπου που σκάβουν ολημερίς, απέλπιδα, ώστε να βρουν λίγη νεότητα μέσα τους. Αυτή, η σύγχρονη κτηνωδία.

Comments are closed.