ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Φθινόπωρο στο Ανάπλι

0

ΤΑ ΒΛΑΚΩΔΗ  κόκαλα του παρελθόντος στοίχειωναν τον ύπνο του ποιητή Νίκου Καρούζου στο θανάσιμο Ανάπλι που γεννήθηκε.

ΜΙΑ ΕΠΟΧΗ γεμάτη ποιήματα με το αίμα των φόνων στα παλάτια των Μυκηνών να «φωνάζουν» την ιστορία τους.

ΑΡΧΑΙΑ μνήμη ελλοχεύουσα εν μέσω ερειπίων που μιλούν για το βίαιο πέρασμα από τον ένα καιρό στον άλλο, με τους θλιβερούς Ατρείδες να θρηνούν την τραγωδία τους.

ΣΚΗΝΙΚΟ όπερας που η δόξα του αίματος γίνεται τραγούδι, εκεί που είχε λεηλατηθεί από σύγχρονους κήνσορες η αρχαία άγνοια με την ορμή της δεσποτικής δυσπιστίας.

ΤΑ ΒΛΑΚΩΔΗ κόκαλα ακόμη αντέχουν, όσο και αν ο ποιητής εξέλειψε από την ματαιότητα του κόσμου.

***

ΚΑΤΕΒΑΙΝΟΝΤΑΣ τα σκαλιά της Αρβανιτιάς, ο αγέρωχος οιστρηλάτης αφήνει το βλέμμα του να ταξίδεψε στο ανταριασμένο πέλαγος.

ΕΝΑ χρεμέτισμα θριάμβου ακούγεται και ένα γέλιο αντρειοσύνης συγχρόνως.

ΜΠΡΟΣΤΑ του το Μπούρτζι μοιάζει νησίδα κοιμισμένη στη θαλάσσια αγκαλιά, αδιαφορώντας για τα τυχάρπαστα βλέμματα.

ΑΓΕΡΩΧΟΣ ο οιστρηλάτρης της δεν απορεί πως βρέθηκε εδώ ως κυβερνήτης, αυτός ένας Κερκυραίος, αφήνοντας πίσω του τις ανέσεις της ψυχρής Ελβετίας.

***

ΜΗΝ πυροβολείτε τις χορεύτριες που δεν γνωρίζουν τσιφτετέλι.

ΣΚΕΦΤΕΙΤΕ πως ίσως οι εμπρηστές στα σκέλια τους να πυροδότησαν τον άνεμο του πόθου ανάμεσα σε φλογισμένες μνήμες ερειπίων στα χρόνια που πέρασαν και πια δεν έχουν επιστροφή αυτογνωσίας σε χορούς ηδονικής μέθεξης.

ΜΗΝ πυροβολείτε τις χορεύτριες αφού ο έρωτάς τους μπορεί να είναι πάντα θελκτικός με πληθώρα άλλων χορών να εκφράζονται με τα εξαίσια σώματά τους.

***

ΑΝΑΠΛΙ στη ραστώνη του μεσημεριού παραδομένο.

ΑΠΟΥΣΙΑΣΟΥΝ ο Καρούζος, ο Τερζάκης και άλλοι που του έδωσαν την αύρα της μνήμης του στο διάβα του χρόνου.

ΔΙΑΧΕΕΤΑΙ στη σκόνη του χρόνου η προσδοκία, αλλά τίποτα τελικά δεν ξεχνιέται.

ΚΙ ΟΣΟ θυμάσαι αυτά που αγάπησες, θα υπάρχουν ολοζώντανα μέσα σου και θα σε ταξιδεύουν.

Η ΣΚΕΨΗ σου  πορεύεται μαζί τους και συ ακολουθείς χωρίς ενδοιασμούς βεβαίως.

***

ΝΑ ’ΜΑΣΤΕ λοιπόν εδώ, οι αναμνήσεις σου και ό,τι ακολουθούσε.

ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ βαρύθυμο ετούτο το Ανάπλι όσο γλυκιά και αν είναι η γραφικότητά του.

ΑΙΓΛΗ του χρόνου παθιασμένη που περιθώρια λήθης δεν αφήνουν.

ΕΙΣΑΙ λοιπόν μπροστά σε όσα σε αφορούν και πίσω τους δεν αφήνεις τίποτα απ’ όσα έζησες και ζεις.

ΑΝΑΠΛΙ φθινοπωρινό συγκράτησε τη σκιά που άφησε ο έρωτας στο διάβα του ως δώρο ανεκτίμητης αξίας.

ΚΑΛΗΜΕΡΑ και υγιαίνετε φίλτατοι αναγνώστες.

Θανάσης Παντές

 

Comments are closed.