ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Μαθήτρια νίκησε τον καρκίνο του αίματος στη Μάνη αλλά απέχει από την υποχρεωτική εκπαίδευση γιατί το κράτος είναι… ανύπαρκτο!

0

ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΨΥΧΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ

ΜΕ τον… χειρότερο τρόπο επιβεβαιώνεται -πολλά χρόνια μετά το θάνατό του- στην αναφορά του για την παιδεία ο Αλμπέρ Καμύ, αφού το σχολείο στην Ελλάδα του πολιτισμού, στην κυριολεξία, μας προετοιμάζει για τη ζωή σε έναν κόσμο που δεν υπάρχει…

Πώς αλλιώς άλλωστε θα μπορούσε να χαρακτηριστεί η περιπέτεια μιας μαθήτριας, η οποία πάλεψε για μήνες με τη λευχαιμία, κατάφερε να βγει δυνατή και θέλησε να συνεχίσει τη ζωή και τη φοίτησή της στην Α΄ Γυμνασίου στην Καρδαμύλη, χωρίς να της δίνεται η δυνατότητα την οποία προβλέπει ο νόμος; Όλα ξεκίνησαν πριν από έναν περίπου χρόνο, όταν το κορίτσι διεγνώσθη με λευχαιμία και ξεκίνησε θεραπείες, καταφέρνοντας να κρατηθεί στη ζωή. Ο χρόνος, κυλούσε βασανιστικά και μέσα σε όλα, η νεαρή μαθήτρια, έπρεπε να αντιμετωπίσει και το άγχος του σχολείου, αφού έχασε πάρα πολλά μαθήματα. Ο νόμος, θέλει κατ’ οίκον διδασκαλία για τα παιδιά αυτά, όμως στη Μάνη που κρατά τα σκήπτρα του τουρισμού, στη Μάνη του πολιτισμού, στην πανέμορφη Καρδαμύλη που απέχει λίγο από την Καλαμάτα, αυτό που προβλέπει ο νόμος, δεν… προβλέπεται, με τον πατέρα του κοριτσιού, Γιώργο Μακρέα να ανοίγει την καρδιά του και να ξεδιπλώνει τις σκέψεις του, καυτηριάζοντας με τρόπο ξεχωριστό, την πραγματικότητα των πολλών στην Ελλάδα του σήμερα.

Η ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΨΥΧΗΣ  ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ

«Οι αληθινοί υπερήρωες ζουν στις καρδιές μικρών παιδιών που δίνουν μεγάλες μάχες. Αλλά ακόμα κι αυτοί χρειάζονται στήριξη.

Πριν 10 μήνες εγώ και η οικογένεια μου μάθαμε ότι το παιδί μας πάσχει από λευχαιμία. Από τότε περάσαμε τις πιο σκοτεινές στιγμές της ζωής μας για να δούμε το φως ξανά, όταν μάθαμε ότι ξεπεράστηκε. Στην πορεία αυτή μάθαμε πολλά πράγματα. Το γέλιο των παιδιών που πολεμούν τον καρκίνο κάνει την καρδιά σου να λιώνει. Η δύναμή τους κάνει τον πιο σκληρό ενήλικα να κλάψει. Ο αγώνας τους, σου αλλάζει την ζωή για πάντα. Πρώτα από όλα όμως μάθαμε ότι οποιοδήποτε παιδί μπορεί να πάθει καρκίνο. Τίποτα από αυτά που θα πει ή θα κάνει ένας γονιός, ούτε καν η αγάπη του μπορούν να το αλλάξουν αυτό. Δεν κάνει διακρίσεις στην ηλικία, στα οικονομικά ή στην καταγωγή των παιδιών. Η επιστήμη ακόμα δεν έχει ιδέα γιατί κάποια παιδιά νοσούν από  καρκίνο.

Αγαπήσαμε τον πόνο και τον κάναμε καύσιμο για το ταξίδι, μαζί με την έμπρακτη αλληλεγγύη των απλών ανθρώπων και τη κινητοποίηση τους, που μας απάλυναν αυτόν το πόνο, αλλά και μας έκανε να ανταπεξέλθουμε με αξιοπρέπεια και υπερηφάνεια. Και η μικρή μας βγήκε νικήτρια. Και τότε άρχισε ο επόμενος αγώνας», αναφέρει στην συγκλονιστική κατάθεση της ψυχής του, ο πατέρας της μαθήτριας, που στέκεται στην ψυχολογία του παιδιού, που προφανώς και δεν βοηθιέται από την… ένδεια του κράτους, το οποίο δεν στέκεται όπως πρέπει στη νεαρή μαθήτρια!

ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΔΙΟΡΙΖΕΙ…ΧΩΡΙΣ ΛΕΦΤΑ ΚΑΙ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΑΝΥΠΑΡΚΤΟ!

«Ένα πολύ μεγάλο μέρος της καλής πορείας των παιδιών που πάσχουν από καρκίνο, είναι η ψυχολογία και η στήριξη στην καθημερινότητα τους για την επιστροφή στην κανονικότητα της παιδικής ηλικίας όταν και εάν καταφέρουν και ξεπεράσουν το πρόβλημα τους. Για  να μπορέσει ο κάθε επιζώντας να δει ότι η ζωή είναι μπροστά του και ότι μπορεί να συνεχίσει κανονικά την πορεία του και όχι να νιώσει ότι είναι στο περιθώριο έχοντας χάσει το τρένο του σχολείου όσο έλειπε.

Το παιδί μας είναι πια στο σπίτι μας στην Μάνη, αλλά δεν μπορεί ακόμα να πάει σχολείο – πρέπει να περάσει ένα άγνωστο διάστημα. Γι’ αυτό προβλέπεται η κατ’ οίκον διδασκαλία. Για να μπορέσει να καλύψει τα κενά της, να παρακολουθήσει τα βασικά μαθήματα και όταν έρθει η ώρα να ενταχθεί με τις λιγότερες δυσκολίες ξανά στην κανονική ζωή του σχολείου. Αλλά έχουμε φτάσει Νοέμβρη και ακόμα τίποτα. Έχει εγκριθεί μας λένε ο διορισμός αλλά όχι τα κονδύλια, και δεν μπορούν να στείλουν κανέναν στην Μάνη.  Έχω χτυπήσει κάθε πόρτα που μπορούσα. Έχω μιλήσει σε κάθε πιθανό υπεύθυνο. Από το Γυμνάσιο στο οποίο θα πήγαινε στην Καρδαμύλη, στην δευτεροβάθμια στην οποία ανήκουμε και τελικά στο υπουργείο παιδείας δεν έχει βρεθεί ακόμα ένας άνθρωπος ή κάποιος μηχανισμός να αναλάβει το αυτονόητο – να πάρει πάνω του την ευθύνη, την πραγματική και την ηθική, και να δώσει λύση», σημειώνει ο πατέρας της μαθήτριας, επισημαίνοντας πως τις διακρίσεις τελικά, τις κάνουν οι άνθρωποι.

ΤΑ ΜΙΚΡΟΠΟΛΙΤΙΚΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΕΝΟΣ  ΚΑΤΩΤΕΡΟΥ… ΘΕΟΥ!

«Η αδιαφορία, η ευθυνοφοβία και τα μικροπολιτικά συμφέροντα είναι χειρότερα κι από την αρρώστια την ίδια. Το παιδί μας, όπως όλα τα παιδιά που ζουν στην επαρχία είναι παιδιά απ’ ό,τι φαίνεται ενός κατώτερου θεού. Η παιδεία, το αναφαίρετο δικαίωμα όλων των παιδιών, αφαιρείται τελικά από κάποια παιδιά που είναι λιγότερο ίσα με τα άλλα γιατί απλά έτσι είναι το σύστημα. Αλλά σε αυτήν διαδρομή κατέκτησα την βεβαιότητα ότι έχω κάθε στιγμή την δύναμη να πω: Δεν θα τελειώσει έτσι αυτή η ιστορία. Και σε αυτόν τον αγώνα δεν θα είμαι μόνος. Απαιτώ λοιπόν από κάθε αρμόδιο να επιλυθούν τα προβλήματα άμεσα, γιατί είναι υποχρέωση σας και επιτέλους πρέπει να αναλάβετε τις ευθύνες σας», καταλήγει στην ανακοίνωσή του, ο Γιώργος Μακρέας.

Γεωργία Αναγνωστοπούλου

Comments are closed.