fbpx

Μακάρι να είμαστε «βλάχοι»

0

«ΕΚΑΝΑ μόνο καλό. Εγώ πιστεύω ότι ξεβλάχεψα σε μεγάλο βαθμό ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού, το οποίο εκείνη τη στιγμή έψαχνε την Ευρώπη».

ΣΕ ΑΥΤΗ τη δίκαιη δήλωση προέβη ο Πέτρος Κωστόπουλος πρόσφατα και μέχρι σήμερα το ελληνικό διαδίκτυο τον βρίζει σχεδόν σύσσωμο.

Ο ΙΔΙΟΣ ο Κωστόπουλος δεν έχει κανένα ενδιαφέρον πια ως πρόσωπο. Σύμβολο μιας άλλης δεκαετίας, ξέβαψε μαζί με τον κώδικα αξιών που πλάσαρε.

ΟΧΙ ΜΟΝΟ γιατί όλοι οι κώδικες που διαφήμισε κατά καιρούς ηχούν κακόηχα και παράταιρα μέσα στην κρίση. Αλλά ταυτόχρονα γιατί ο ίδιος δεν μπορεί να τους υπηρετήσει.

ΣΤΟ ΠΛΑΙΣΙΟ του ηδονιστικού ατομισμού που προέβαλε, ο μόνος που έχει δικαίωμα να μιλάει και να διαμορφώνει άποψη είναι ο επιτυχημένος.

Η ΦΙΓΟΥΡΑ ενός μεσήλικα αποτυχημένου επιχειρηματία, ταυτισμένου με πολιτικά κόμματα του 4%, μάλλον δεν θα έβρισκε χώρο στο χρηματιστήριο αξιών των περιοδικών του.

ΣΗΜΕΡΑ ο Πετράν υπάρχει για να νοσταλγεί. Αλλά προσοχή, δεν είναι ο Πετράν αυτός που νοσταλγεί το παρελθόν, είναι το παρελθόν αυτό που νοσταλγεί τον Πετράν.

Η ΑΝΑΦΟΡΑ στη «βλαχιά» περιγράφει ακριβώς αυτό. Ετσι όπως διατυπώθηκε από τον λιγότερο βλάχο όλων μας, ουσιαστικά σημαίνει την καταγωγή ως ντροπή.

ΦΙΛΤΡΑΡΙΣΜΕΝΟ όμως μέσα από κωστόπουλους καταλήγει να μεταμορφώνεται στην ντροπή ως καταγωγή. Γιατί τελικά στη γλώσσα των βρικολάκων τού λάιφσταϊλ η βλαχιά αποτελεί μια υπερβατική έννοια μακριά από οποιαδήποτε κυριολεξία. Σημαίνει ταυτόχρονα καταγωγή, συμπεριφορά, επιλογή, τρόπο ύπαρξης.

ΜΙΑ ΑΡΝΗΤΙΚΗ σημασία υποχρεωτικά θολή ώστε να έρχεται σε αντίθεση με το απολύτως συγκεκριμένο μέλλον του αυτοδημιούργητου χλεχλέ.

ΦΡΑΓΚΑ, γκόμενες, αιώνια νεότητα, αμερικάνικη γκλαμουριά και ευρωπαϊκή (;) φινέτσα. Αυτός ήταν ο μόνιμος ορίζοντας. Ο ορίζοντας και το μέλλον που ακυρώθηκαν συντριπτικά.

ΚΑΙ ΜΑΖΙ τους το παρελθόν της «βλαχιάς», η αφετηρία του αυτοδημιούργητου, η καρικατούρα που όσο μακριά της βρίσκεσαι τόσο πιο επιτυχημένος είσαι.

Η «ΒΛΑΧΙΑ» είναι λοιπόν ένας τρόπος με τον οποίο οι πετυχημένοι τού χθες κοιτούσαν το παρελθόν τους. Ενα παρελθόν που μαζί με το μέλλον τους ακυρώθηκε.

Η ΡΑΤΣΙΣΤΙΚΗ λέξη «βλαχιά» φυσικά δεν έχει σχέση με τους ομιλούντες τη βλάχικη γλώσσα (αν και προφανώς κάθε φορά που χρησιμοποιείται τους καθιστά και αυτούς θύματα της υποτίμησής της) όπως επίσης δεν έχει σχέση με τη λαϊκότητα.

ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΙ ουσιαστικά την απόκλιση από τις συμπεριφορές και τα πρότυπα που τα περιοδικά του Κωστόπουλου επέβαλαν.

ΜΙΑ ΑΙΣΘΗΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ του «εκσυχρονισμού» και της ρεμούλας πακεταρισμένα σε ατομική συσκευασία. Golden boys βαλκανικής κοπής, η απόλαυση ως υποχρέωση, το μόνιμο παρόν ως υπαρξιακή στύση.

Η ΦΤΗΝΗ φαντασίωση ως (ακριβός, όπως τελικά αποδείχτηκε) ρεαλισμός. Γιατί αν τελικά μιλάμε για βλαχιά (με τους όρους με τους οποίους ο Κωστόπουλος το περιγράφει) περιγράφουμε τη νίκη του ενστίκτου επί του πολιτισμού.

ΑΥΤΟ είναι ακριβώς που καλλιέργησε το λάιφσταϊλ. Απενοχοποιώντας το ζωώδες, φορώντας του κουστούμι, περιγράφοντας τον σεξισμό ως αρρενωπότητα, τη λαιμαργία ως επιτυχία, την επίδειξη ως περιεχόμενο.

ΚΑΝΟΝΙΚΟΠΟΙΩΝΤΑΣ το κακόγουστο και επιβάλλοντας το μαζικό ως υποχρέωση.

ΠΡΟΒΑΛΛΟΝΤΑΣ τον μιμιτισμό ως καλλιέργεια και την καλλιέργεια ως χαμένο χρόνο.

ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ λοιπόν ο Κωστόπουλος δεν κατάφερε να «ξεβλαχέψει» κανέναν (ούτε καν τον εαυτό του).

ΑΠΕΝΟΧΟΠΟΙΗΣΕ τη «βλαχιά» και την τοποθέτησε στα σαλόνια. Χωρίς κανένα κριτήριο πέραν του πλουτισμού και της επίδειξής του σε ένα μόνιμο παρόν χωρίς αντιθέσεις, που χωρούσε τα πάντα: μπουζούκια και μέγαρα, σούσι και βρόμικο, πούρα και κομπολόγια. Νούμερα και μηδενικά ταυτόχρονα.

ΑΓΡΙΟΙ νεόπλουτοι σε παραφορά μεγαλείου, μακριά από οτιδήποτε αυθεντικό. Πεινασμένοι για δάνειο μέλλον αρπαγμένο από τους γύρω τους.

Η ΕΥΡΩΠΗ που έψαχναν οι οπαδοί του Κωστόπουλου –όπως ο ίδιος μας είπε στο μικρό απόσπασμα- είναι μια ανύπαρκτη ήπειρος.

ΜΙΑ ΝΕΦΕΛΟΚΟΚΚΥΓΙΑ της ηδονής, ταυτότητα μαζί και μεταμφίεση, μια ανήλικη Disneyland της υλικής καταξίωσης. Μια πόλη φτιαγμένη από παραμορφωτικούς καθρέφτες που κατέρρευσε με πάταγο.

ΜΕ ΜΟΝΟΥΣ πια κατοίκους τους γερασμένους κωστόπουλους που νοσταλγούν τους εαυτούς τους».

***

ΜΙΑ ΔΗΛΩΣΗ έκανε ο Πέτρος Κωστόπουλος και την πήραν στα σοβαρά.

ΙΣΩΣ όχι άδικα τελικά, αν σκεφτούμε ότι τα όσα είπε κλόνισαν την σοβαροφάνεια πολλών.

ΤΟ ΑΡΘΡΟ του Θωμά Τσαλαπάτη με τον τίτλο «Η υπερβατικότητα της “βλαχιάς”», έχει μια επισήμανση με ιδιαίτερο ενδιαφέρον όπου λέει:

«ΕΙΝΑΙ το παρελθόν αυτό που νοσταλγεί τον Πετράν».

ΔΥΣΤΥΧΩΣ ο αρθρογράφος έχει δίκιο στην επισήμανσή του και μη προς κακοφανισμό κανενός.

Ο ΙΔΙΟΣ ο Κωστόπουλος πάντως ως θλιβερή φιγούρα του παρελθόντος που εκθείαζε, βρίσκεται προ πολλού στη σφαίρα της απαξίωσης, τώρα που ήρθαν τα πάνω-κάτω.

ΜΑΚΑΡΙ ο Κωστόπουλος να ήταν «και να είχε τα κότσια να επαιρόταν γι’ αυτό, αλλά δεν!

ΟΠΩΣ δεν έχουν κότσια κι όλοι όσοι ξεχνούν την καταγωγή τους αναζητώντας μια άλλη και τελικά καταλήγουν να γίνουν θλιβεροί και γελοίοι.

ΜΑΚΑΡΙ να είμαστε «βλάχοι» φίλτατοι αλλά δυστυχώς δεν είμαστε.

ΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ, ας προβληματιστούμε…

Θανάσης Παντές

 

Θανάσης Παντές

Share.