ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Προβολή του ντοκιμαντέρ «Από την Αφρική με αγάπη –Ελληνοαιθιοπικά» της φωτογράφου Χριστίνας Βάζου αύριο Σάββατο στο κτήμα “Μίτσιγκαν”

0

xristina-bazoyΠΡΟΒΟΛΗ του ντοκιμαντέρ “Από την Αφρική με αγάπη – Ελληνοαιθιοπικά” της Χριστίνας Βάζου, θα πραγματοποιηθεί στο κτήμα “Ομορφιές και δυσκολίες” (Μίτσιγκαν) στη Φαρακλάδα, αύριο Σάββατο, στις 9 το βράδυ.

Η προβολή διαρκεί 47 λεπτά. Μετά θα ακολουθήσει συζήτηση. 

Θα παραβρεθούν δύο μαθήτριες του Ελληνικού σχολείου της Αντίς Αμπέμπα οι οποίες συμμετέχουν στο ντοκιμαντέρ. 

Το ντοκιμαντέρ της Χριστίνας Βάζου έκανε πρεμιέρα στο 20ό φεστιβάλ ντοκιμαντέρ στη Θεσσαλονίκη τον Μάρτιο 2018 και έχει προβληθεί στο 12ο Addis International Film Festival, στο 11ο London Greek Film Festival, στο Ρέθυμνο και την Κω από τις κινηματογραφικές λέσχες. Επόμενος σταθμός είναι το φεστιβάλ “Πέρα από τα σύνορα” στο Καστελλόριζο στις 31 Αυγούστου. 

 

Το ντοκιμαντέρ της Χριστίνας Βάζου για ανθρώπους με δύο πατρίδες, “Από την Αφρική με αγάπη – Ελληνοαιθιοπικά” αφορά:

       Μια Ελληνική κοινότητα στην Αιθιοπία.

      Ελληνοαιθίοπες που αναζητούν την Ελληνική τους ταυτότητα.

      Η ανάγκη τους να ταυτιστούν με δυο πατρίδες.

      “Που ανήκω;” ένας πόνος και μια εκκρεμότητα που τους συνοδεύει.

      Και μια πατρίδα που κλείνει ουσιαστικά τα μάτια της.

 Η δημιουργός Χριστίνα Βάζου γράφει για το ντοκιμαντέρ:

«Το 1997 έκανα ένα φωτογραφικό ρεπορτάζ για την Ελληνική κοινότητα της Αντίς Αμπέμπα και ήρθα σε επαφή με τους Ελληνοαιθίοπες,  μια μικρή ομάδα (πάνω από 300 άτομα) που βιώνουν μια ιδιαίτερη κατάσταση. Πιστεύω ότι το γεγονός ότι είμαι Ελληνογερμανίδα και ότι έχω ζήσει ως παιδί στο Κογκό, έπαιξε ρόλο για το ενδιαφέρον που μου κίνησε η ιδιαιτερότητα της ζωής τους. Μετά από 20 χρόνια αποφάσισα να καταγράψω με το φακό μου και να φέρω στο φως σημαντικές πλευρές των βιωμάτων τους. Στόχος μου είναι να αναδείξω τα θέματα που αντιμετωπίζουν κουβαλώντας στις βαλίτσες τους βιώματα από δύο πολύ διαφορετικούς μεταξύ τους πολιτισμούς.  Πολλοί  Έλληνες μετανάστες που έφτασαν στην Αιθιοπία από τα τέλη του προηγούμενου αιώνα δημιούργησαν οικογένεια με Αιθιοπίδες γυναίκες. Μην έχοντας την απαραίτητη πληροφόρηση ένα μεγάλο ποσοστό των πατεράδων, ενώ αναγνώρισε τα παιδιά, δεν μερίμνησε να τα δηλώσει στην Ελληνική πρεσβεία και να κάνει τις απαραίτητες ενέργειες για να αποκτήσουν την Ελληνική ιθαγένεια. Οι απόγονοί τους αισθάνονται έντονα την Ελληνική τους καταγωγή, φοιτούν στο Ελληνικό Κοινοτικό Σχολείο, πηγαίνουν στην Ελληνική εκκλησία,  τραγουδάνε Ελληνικά τραγούδια, ντύνονται τσολιάδες στις εθνικές γιορτές. Πρόκειται για ανθρώπους με Ελληνικές ρίζες, που ενώ μιλάνε Ελληνικά και λαμβάνουν Ελληνική παιδεία, όταν έρχονται στην Ελλάδα αντιμετωπίζονται  συχνά ως ξένοι. Και από την άλλη, η Ελληνική πολιτεία τους δυσκολεύει ή  αδιαφορεί να τους παράσχει την Ελληνική υπηκοότητα, λέγοντας ότι το λάθος είναι των Ελλήνων προγόνων που αδιαφόρησε. Με αυτόν τον τρόπο κλείνει σε μία μικρή μερίδα ανθρώπων το δρόμο για μια καλύτερη ζωή και διώχνει από την αγκαλιά της εκείνους, που αγαπάνε βαθιά την Ελλάδα».

 Η ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΒΑΖΟΥ

Η Χριστίνα Βάζου είναι φωτογράφος με εξειδίκευση στο ρεπορτάζ και τη φωτογραφία ντοκουμέντο.

Απόφοιτος της Γερμανικής Σχολής Αθηνών. Μετά από μία εκπαίδευση στις ξενοδοχειακές επιχειρήσεις στη Γερμανία (1987-1990) φοίτησε στη Σχολή Φωτογραφίας και Βίντεο Focus στην Αθήνα (1991-1994) και το 2011-2012 έκανε ένα μεταπτυχιακό στο LCC του Λονδίνου με αντικείμενο «φωτορεπορτάζ και φωτογραφία ντοκουμέντο» λαμβάνοντας διάκριση για τη μεταπτυχιακή εργασία της με τίτλο «Πίσω απο την σκηνή της Ελληνικής κρίσης». Έχει συνεργαστεί μεταξύ άλλων με τους «Γιατρούς Χωρίς Σύνορα», τη «Συσπείρωση για τη ψυχιατρική μεταρρύθμιση» και το «Ιατρείο Πόνου και Παρηγορικής Αγωγής» του Αρεταίειου Νοσοκομείου.

Φωτογραφίες της έχουν παρουσιαστεί σε εκθέσεις στην Ελλάδα, Γερμανία, Bέλγιο, Αγγλία, Ιρλανδία, Γεωργία, Λιθουανία.

Από τη “Θεσσαλονίκη, Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης 1997” έχει εκδοθεί το λεύκωμα “Ο Ελληνισμός της Διασποράς” και από το Ψυχιατρικό Νοσοκομείο της Τρίπολης το λεύκωμα “Η πορεία και η Ζωή” (2005).

Comments are closed.