fbpx

Animator… αυτός ο άγνωστος – Μια παραμελημένη τέχνη στην Ελλάδα

0

Η ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗ επανάσταση και οι ανάγκες της εποχής εκείνης να ανακαλυφθούν καινούρια προϊόντα έβαλε πολλούς τεχνίτες και καλλιτέχνες στη διαδικασία δημιουργίας «ευρεσιτεχνιών», ώστε να εντυπωσιάσουν και να προσελκύσουν το αγοραστικό κοινό. Μια από τις σημαντικότερες ανακαλύψεις της εποχής ήταν και η κάμερα!

animator_01

Όταν οι αδερφοί Melies πρόβαλλαν την πρώτη τους «ταινία», προκάλεσαν πραγματικό τρόμο στο κοινό που την παρακολούθησε… Το θέμα της μικρής αυτής ταινίας ήταν ένα τρένο που έμπαινε στο σιδηροδρομικό σταθμό! Ένα από τα πλάνα της ταινίας δείχνει το τρένο να έρχεται από το βάθος του κάδρου προς το μέρος των θεατών. Ήταν ακριβώς η στιγμή που το κοινό άρχισε να τρέχει έντρομο κραυγάζοντας έξω από την αίθουσα… είναι αστείο, κι όμως συνέβη!

Μετά την ανακάλυψη της μηχανής αυτής η ανθρώπινη αντίληψη για τον κόσμο άλλαξε πολύ. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα του Muybridge, ο οποίος τραβώντας διαδοχικές φωτογραφίες ανθρώπων και ζώων σε κίνηση, έδωσε την ευκαιρία σε επιστήμονες και καλλιτέχνες να μελετήσουν την ίδια τη φύση της κίνησης τόσο ανατομικά όσο και σε επίπεδο φυσικής μα και άλλων επιστημών. Για παράδειγμα, μέχρι τότε όλοι πίστευαν πως τα άλογα όταν καλπάζουν βρίσκονται στον αέρα ενόσω τα πόδια τους είναι σε έκταση… στην πραγματικότητα συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο!

Φυσικά οι καλλιτέχνες της εποχής δεν θα μπορούσαν να μην καταπιαστούν με αυτή την καινούρια ανακάλυψη και μέσα στο “παραλήρημα” της εποχής για κάτι καινούριο και εντυπωσιακό άρχισαν οι διάφοροι «παραμυθάδες» του νέου αυτού μέσου να βρίσκουν ιστορίες που χρειάζονταν οπτικά εφέ, εντυπωσιακά πλάνα, και να δημιουργούν εικόνες εντελώς παράδοξες. Ήταν μια εποχή πραγματικά δημιουργική, αλλά και με πολλές δυσκολίες λόγω της αντίδρασης των περισσότερων συντηρητικών ανθρώπων που το χαρακτήρισαν ακόμα και μέσω …του διαβόλου!

Arthraki-Animation_02

ΚΑΙ ΕΓΕΝΕΤΟ ΤΟ …ANIMATION!

Ανάμεσα στις διάφορες ευφάνταστες χρήσεις της κάμερας ήταν και η δημιουργία κινούμενων εικόνων που στην ουσία ήταν σχέδια ζωγραφισμένα στο χέρι, τα οποία εμφανίζονταν διαδοχικά στην οθόνη με τέτοια ταχύτητα που έδιναν την ψευδαίσθηση της κίνησης. Και εγένετο το Animation!

Στην εποχή μας το Animation έχει μπει για τα καλά στις ζωές μας από τις παρουσιάσεις σε συνέδρια, σχολεία και Πανεπιστήμια για την εύκολη κατανόηση θεμάτων, μέχρι και το πρωί με τον καφέ μας βλέποντας στην τηλεόραση μικρές ιστορίες ηρώων που τραβάνε …τα πάνδεινα για να πολεμήσουν το κακό!!!

Ένα φοβερά «εύπλαστο», δημιουργικό και χρήσιμο εργαλείο το οποίο μπορεί να αποδώσει με μεγάλη σαφήνεια θέματα τα οποία είναι πολύ δύσκολο να περιγραφούν με λόγια. Άλλωστε ζούμε πραγματικά στην εποχή όπου «μια εικόνα ισοδυναμεί με χίλιες λέξεις»!

ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΜΕ ΤΟ ANIMATION;

Ας ξεκινήσουμε με το γεγονός ότι Ελληνική λέξη (σ.σ. ακριβή μετάφραση) για το αντικείμενο δεν έχουμε ακόμα … Ο χαρακτηρισμός κινούμενο σχέδιο είναι πραγματικά κατώτερος των περιστάσεων γιατί δεν πρόκειται πάντα για σχέδιο. Οι προσπάθειες για απόδοση του όρου (όπως για παράδειγμα η λέξη «εμψύχωση») έχουν παταγωδώς αποτύχει, πράγμα που σημαίνει ότι, η ίδια μας η γλώσσα απέχει πολύ από την τέχνη αυτή.

Προσπάθειες που έγιναν για την σύσταση εταιριών όπως η «Artoon»την δεκαετία του ’90 επίσης απέτυχαν. To εγχείρημά της για την παραγωγή μιας σειράς animation με τίτλο «Πλάτωνας και Πανδώρα: Τα φραουλόπουλα», παρ’ όλο που έγινε σε συμπαραγωγή με τη Γαλλία, δεν πήγε καθόλου καλά στις αγορές, πιθανόν λόγω του ότι δεν μπορούσε να ανταγωνιστεί τις παραγωγές άλλων χωρών, πολλές από τις οποίες είχαν ήδη δημιουργήσει «παράδοση» στο animation.

Στη χώρα μας βρισκόμαστε πλέον σε μια περίοδο κατά την οποία λαμβάνουν χώρα φιλότιμες προσπάθειες για την ανάπτυξη του Ελληνικού animation με τη διεξαγωγή πολλών Διεθνών Φεστιβάλ όπως τα: AnimaSyros, ANIMFEST, Chaniartoon, Animart, Animation Marathon και TAF, τα οποία παράλληλα προσφέρουν σεμινάρια και workshops, για την ενημέρωση όσων ενδιαφέρονται για την τέχνη αυτή.

Γνωρίζω ωστόσο ότι, σε Πανεπιστημιακό επίπεδο τα πράγματα στην Ελλάδα βρίσκονται σε πρωτόλεια μορφή. Για παράδειγμα το Animation στις περισσότερες Πανεπιστημιακές και τεχνικές σχολές είναι μάθημα επιλογής και μάλιστα διάρκειας μόλις ενός εξαμήνου. Οι ιδιωτικές σχολές οι οποίες, από προσωπική εμπειρία, προσφέρουν το ελάχιστο των πληροφοριών για το αντικείμενο, με τη φοίτηση να ανέρχεται σε δυο χρόνια για τα οποία οι γονείς θα χρειαστεί να βάλουν βαθιά το χέρι στην τσέπη!

Εδώ προκύπτει το ερώτημα: Πώς μπορούμε να ανταγωνιστούμε τις σχολές του εξωτερικού όταν εκεί το minimum της φοίτησης αποκλειστικά για το animation, είναι τα διπλάσια χρόνια (4);

Πώς μπορούμε να έχουμε και εμείς ένα «κομμάτι της πίτας» στις παγκόσμιες αγορές σε ένα προϊόν που συνεχώς αναπτύσσεται και θα αναπτύσσεται για πολλά χρόνια ακόμα, υπό αυτές τις συνθήκες;

Είναι κρίμα να χάνονται τέτοιες ευκαιρίες ανάπτυξης στη χώρα μας. Και μάλιστα σε έναν τομέα όπως το animation, στο οποίο κύριο συστατικό είναι η «πατέντα» και η δημιουργικότητα, κάτι για οποίο φημίζονται οι Έλληνες… ή μήπως όχι;

Δάμων Βλάχος

Share.