Ευκαιρία ή δοκιμασία

0

ΕΙΜΑΙ απολύτως βέβαιος ότι όλοι μας ανεξαιρέτως μπορούμε να ανταποκριθούμε στις ηθικές και νομικές υποχρεώσεις μας κάτω από οιεσδήποτε  συνθήκες , τις οποίες εν πολλοίς εμείς οι ίδιοι με τις επιλογές μας διαμορφώνουμε .

Του ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ Π. ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗ
Δικηγόρου – πολιτικού Επιστήμονα

Οι νόμοι δεν αποτελούν παρά κανόνες με τους οποίους ρυθμίζονται οι μεταξύ μας σχέσεις και οι σχέσεις  μας με την Πολιτεία ,η δε  προσαρμογή μας σ΄αυτούς τους νόμους αλλά και στα ηθικά μας αξιώματα   αποδίδει στον καθένα από μας  την τιμή και  την αξιοπρέπεια που συγκροτούν τα στοιχεία της προσωπικότητάς μας. Και μην μου πείτε ότι υπάρχει κάποιος που δεν θέλει να έχει προσωπικότητα ,  που δεν θέλει να χαίρει εκτίμησης και σεβασμού, που αδιαφορεί για την γνώμη των άλλων, ότι μπορεί  να αντέχει την πνιγηρή και αδιέξοδη μοναξιά, ότι  δεν θέλει να νοιώθει ασφαλής ,να απολαμβάνει την ελευθερία και να ζει  τη ζωή του.  Έχω πει πολλές φορές ότι είναι πολύ κρίμα που οι πολίτες δεν γνωρίζουν πραγματικά  τους νόμους, δεν γνωρίζουν τους κανόνες , μετατρέπονται σε θύματα, είναι  ευκολόπιστοι και  παρασύρονται και  περισσότερο κινούνται με το ένστικτό τους, που ναι μεν πολλές φορές τους σώζει, ενίοτε όμως  τους προδίδει και τους ωθεί στα εύκολα , στα ωραία, στα φανταστικά  αλλά συνάμα επιτηδευμένα  επικίνδυνα  αδιέξοδα . Είναι πολύ κρίμα επίσης που δεν έχουμε ενστερνισθεί όσο πρέπει τους ηθικούς κανόνες και ξεχνούμε τον ουσιαστικό προορισμό μας,  προκρίνοντας αποκλειστικά, προσωρινά ή οριστικά ,την  υλική υποδούλωσή μας. Στην δίνη της καθημερινότητάς μας, δεν έχουμε περιθώρια χρόνου και αντοχής ούτε   μπορούμε να  αξιολογούμε σωστά τις καταστάσεις , δεν βλέπουμε  τις ευκαιρίες τις προσωπικές , τις εθνικές, τους μικρούς και μεγάλους στόχους . Επομένως το θέμα είναι ποιος βλέπει αυτούς τους στόχους και ποιος θέλει  πραγματικά να θυσιασθεί για τους υπηρετήσει . Ο σκοπός των εκλογών ( τοπικών – δημοτικών – εθνικών – ευρωεκλογών ) είναι η ανάδειξη των πλέον ικανών συμπολιτών μας και αυτή η επιλογή μας είναι η ευκαιρία μας και η ευθύνη μας  συνάμα.  Πρέπει να δούμε  πως και πότε ουσιαστικά θα επιτρέψουμε και σε άλλους, πέραν των προβεβλημένων, άξιους ανθρώπους, που το « περιβάλλον» δεν τους επιτρέπει παρά να  σωπαίνουν ή εκ προοιμίου τους  αποτρέπει με τον τρόπο του,  να προσφέρουν και εκείνοι τη βοήθειά τους που τόσο πολύ έχουμε ανάγκη αλλά δεν το κατανοούμε, θεωρώντας ως δεδομένο ότι οι επιλογές μας ευλόγως είναι και θα πρέπει εσαεί να είναι απολύτως συγκεκριμένες και τίποτε πέραν αυτών δεν υπάρχει.

Δεν πρέπει να εξαντληθούμε στην συζήτηση για το  αν  η απλή αναλογική, ως   νομοθετική επιλογή του συστήματος διενέργειας των εκλογών, είναι ή όχι  καλύτερη  της ενισχυμένης. Το Σύνταγμά μας δεν ορίζει το εκλογικό σύστημα και η εκάστοτε ρύθμισή του έχει αφεθεί στον κοινό Νομοθέτη , τον οποίο εμείς ορίζουμε.  Το  κρίσιμο, κατά την άποψή μου,  θέμα είναι   η ανάλογη  των περιστάσεων λογική , η απλή λογική με την οποία όλοι μας θα πρέπει να αντιμετωπίζουμε τις προκλήσεις, τις απαιτήσεις , τις ανάγκες μας , τις μεγάλες  και τις μικρές, τις τοπικές, τις εθνικές ή Πανεθνικές προκλήσεις , που απαιτούν μακρόπνοο σχεδιασμό , συστηματική και στοχευμένη εργασία , διάθεση προσφοράς ατελείωτη, σύνεση περισσή , απόλυτη μετριοπάθεια ,πραγματικό πατριωτισμό ,  καθαρή ανιδιοτέλεια, αληθινή πραγματική αλληλεγγύη ,  αναγνώριση των αξιών και της αξιοσύνης του καθενός . Το θέμα είναι αν από την  απλή  λογική μας θα αναδειχθεί η ενισχυμένη ικανότητά μας για την εκλογή των ικανοτέρων και εντιμοτέρων, εμπνευσμένων  ανθρώπων που μπορούν και θέλουν να  μας δώσουν το στίγμα και την κατεύθυνση  της ακολουθητέας πορείας μας ώστε να  μας βοηθήσουν να ξεπεράσουμε ακόμη και τους διστακτικούς για να μην πω δυσκίνητους ή αμετακίνητους εαυτούς μας  και να κάνουμε , όλοι μας ανεξαιρέτως ,τα άμεσα και πολύ αποφασιστικά μεγάλα βήματα για να απαλλαγούμε οριστικώς και αμετακλήτως από την αφόρητη και ανακυκλούμενη δίνη , την συνολική άπνοια , την καταθλιπτική παθητικότητά μας ,  την  σύνολη συρρίκνωσή μας , την  οικονομική , την ηθική  την κοινωνική ή αν με την επιλογή μας θα προσφέρουμε  την απόλυτη και καταλυτική  απόδειξη στην  επιχειρηματολογία ότι είμεθα κατώτεροι των περιστάσεων , ότι δεν διαθέτουμε την απλή λογική , ότι δεν μπορούμε να παρακολουθήσουμε την εξέλιξη και  τον ρυθμό των προηγμένων λαών, ότι δεν μπορούμε να συζητούμε μεταξύ μας , ότι δεν μπορούμε ούτε και έχουμε διάθεση να συνεννοηθούμε, ούτε να συνεργαστούμε ,ότι αρκούμεθα στις οξύτητες και στις  ανούσιες αντιπαραθέσεις ,ότι απολαμβάνουμε τα κτυπήματα του αντιπάλου πάνω ή κάτω από τη μέση ,ότι ξεχνούμε τα προβλήματά μας και θέλουμε να ακούμε ή να βλέπουμε κατασκευασμένες ή μη απρέπειες, ύβρεις, χυδαιότητες, πυροτεχνήματα, λασπολογίες, ότι ανεχόμεθα την αδιαφάνεια, τη μεροληψία, την προσωπική τακτοποίηση , την επικράτηση των μέσων διαμόρφωσης καταστάσεων  και απόψεων, ότι δεν μας ενδιαφέρει η επικράτηση της  Ηθικής, της Λογικής και της Πολιτικής  αλλά η σκοπιμότητα, o εκβιασμός , η συναλλαγή , η απόλυτη ιδιοτέλεια και ο καιροσκοπισμός  . Απορώ με μας  που μερικές φορές ξεχνούμε την πτωχευτική διαδικασία, την “συνδικία” και την αδιάκριτη εποπτεία που υφίσταται η Πατρίδα μας και όλοι μας. Απορώ με όλους αυτούς που συνεχίζουν να σπαταλούν  επιδεικτικά και  μπροστά μας , πολλά από τα πάρα πολλά τους  χρήματα, για την εκλογική προβολή τους ,όπως απορώ με όλους αυτούς που ελέγχοντας παντοιοτρόπως μηχανισμούς υπόσχονται πράγματα ή τακτοποιούν εκκρεμότητες των αμφιταλαντευομένων ή των ημετέρων , θέλοντας να πιστεύουν ότι έτσι υπηρετούν την πολιτική και το δημόσιο συμφέρον, έννοιες που τους είναι εντελώς άγνωστες ή ξεπερασμένες από την απόλυτη ιδιοτέλειά τους, που τους «βοηθά» στις σκοπούμενες   αποταμιεύσεις τους  . Και αν μου επιτρέπετε να ρωτήσω  πόσα  μνημόνια (οικονομικά και όχι μόνο) πρέπει να «περάσουμε» για να αφήσουμε πίσω μας  τις απίστευτες αστειότητες ,τις  χρεωκοπημένες αντιλήψεις  , πρακτικές και ιδεοληψίες  και  να  πούμε ότι ποτέ άλλοτε δεν θα δώσουμε περιθώρια και  δικαιώματα για να χάσουμε την εθνική κυριαρχία μας και το πατριωτικό γόητρό μας , για να αποβεί μάταιη όλη η  προσπάθεια που καταβάλλουμε για την επιβίωσή μας και  την πρόοδό μας , οικονομική  και προσωπική , για το μέλλον των παιδιών μας, που δικαιολογημένα ασφυκτιούν και βρίσκονται στην αναζήτηση και την ανασφάλεια. Δεν μας αρκούν όλα αυτά για να κατανοήσουμε ότι   πρέπει ακόμη και τις δοκιμασίες( όχι μόνο οικονομικές αλλά και τις προσωπικές μας  και τις Εθνικές μας )  να τις μετατρέπουμε σε ευκαιρίες και τις ευκαιρίες, που δεν έχουμε κάθε μέρα αλλά πολύ δύσκολα , να τις αξιοποιούμε δεόντως; Δεν μας αρκούν όλα αυτά για να κατανοήσουμε την έκταση και την ένταση των τεράστιων  και απολύτως κρίσιμων θεμάτων σε επίπεδο προσωπικό , κοινωνικό και κυρίως Εθνικό που επιτάσσουν  την απόλυτη αναγκαιότητα της άμεσης ,καθαρής και έντιμης συνεργασίας όλων μας για το ξεπέρασμά τους;  Υπάρχει περίπτωση να έχουμε λύση του δράματός μας από τον «από μηχανής Θεό» ή τους αφελείς, όπως θέλουμε να πιστεύουμε , επενδυτές που ποτέ δεν πρόκειται να έλθουν αφού ουσιαστικά  και μεθοδικά με τον τρόπο μας τους απωθούμε; Δεν κατανοούμε ότι απαιτείται προηγούμενη απόλυτη σταθερότητα και ασφάλεια δικαίου, καθολική  επικράτηση της νομιμότητας  και ευμενές- ευμενέστατο  περιβάλλον , που μόνο εμείς μπορούμε να εξασφαλίσουμε με τις επιλογές μας , με την συμπεριφορά μας; Δεν κατανοούμε ότι πρέπει να παύσουν οι τακτικισμοί και οι ανεπάρκειες για να μην πω οι  σκοπιμότητες που βραχυκυκλώνουν την λειτουργία της κάθε αναγκαίας και ακριβής  υποδομής ( όπου υπάρχει) και αναβάλλουν, αναστέλλουν, καθηλώνουν ή εξουδετερώνουν απολύτως  κάθε προσπάθεια του κάθε άξιου ανθρώπου, του κάθε επιχειρηματία, του κάθε ανθρώπου που καταδυναστεύονται  αντί να επιβραβεύονται. Πιστεύω ότι κατανοώντας  όλα αυτά θα αποφασίσουμε και θα κινηθούμε σωστά  και θετικά. Θεωρώ ότι είμαστε αρκετά «αργασμένοι» από τις πάμπολλες και  άδικες δοκιμασίες  και ότι είμαστε απολύτως έτοιμοι για να πούμε ότι δεν θέλουμε ούτε και μας πρέπουν άλλες.  Έτσι η  πρόταση στο δίλλημα,  αν θέλουμε τις ευκαιρίες για να ξεφύγουμε  από τη σύνολη κρίση μας ή  προτιμούμε  τις δοκιμασίες για την «ανακύκλωσή» μας, είναι απλή. Όσοι μπορούν και θέλουν  να «απολαμβάνουν» τις τελευταίες  ας συνεχίσουν, εμείς άλλη δοκιμασία δεν θα ήθελα να δοκιμάσουμε, λέω να  προτιμήσουμε τις πρώτες.

Share.