fbpx

Έφυγε από τη ζωή ο ευπατρίδης Αυλωνίτης Χρήστος Γεωργίου Κανελλόπουλος  (1931-2019)

0
Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΤΟΥ ΕΙΧΕ ΚΑΤΑΓΡΑΜΜΕΝΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΣΤΗΝ ΑΥΛΩΝΑ ΕΠΙ 250 ΧΡΟΝΙΑ…

ΓΕΝΙΚΑ η αναγγελία και η σύνοψη της ζωής των συνάνθρωπων μας που φεύγουν από την ζωή, με μια λέξη η «Νεκρολογία», είναι δύσκολη υπόθεση, τεχνικά αλλά και συναισθηματικά.

Η δυσκολία μεγαλώνει όταν έχεις να κάνεις αυτό το καθήκον για έναν ποιοτικό άνθρωπο και φίλο όπως ο Χρήστος Γ. Κανελλόπουλος, που έφυγε από την ζωή κάπως απότομα στις 13 Μαρτίου 2019 σε νοσοκομείο της Βοστώνης.

Σίγουρα επιβαρύνθηκε η υγεία του από τον πρόσφατο χαμό της κόρης του Αναστασίας, που άφησε δυο παιδιά ορφανά.

Έφυγε πλήρης ημερών, περνώντας μέσα από συμπληγάδες, παρόλο ότι ποτέ δεν έβλαψε κανένα.

Με τον θάνατο του Χρήστου κλείνει η επί έξι γενεές, (περίπου 250 χρόνια) καταγραμμένη παρουσία της ιστορικής πλέον οικογένειας των προγόνων του στην Αυλώνα Τριφυλίας.

Μια οικογένεια που όλα αυτά τα χρόνια έπαιξε σπουδαίο ρόλο στο τοπικά και όχι μόνο ζητήματα.

Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΤΟΥ ΠΑΠΠΟΥ ΤΟΥ

Έξι αγόρια απέκτησε ο παππούς του. Οι δυο πρώτοι γιοί του έφυγαν για την Αμερική πριν το 1920, όπου προόδευσαν και βοήθησαν το χωριό οπότε χρειάστηκε. Ο τρίτος πέθανε μικρός.

Ο Παναγιώτης σπούδασε γιατρός και παρείχε ιατρικές φροντίδες στους Αυλωνίτες και στους κατοίκους των χωριών της ορεινής Τριφυλίας την περίοδο του μεσοπολέμου. Ήταν από τους πρωτοπόρους κατά την Εθνική Αντίσταση 1941-44 στην περιοχή της ορεινής Τριφυλίας και εξελίχθηκε σε στέλεχος του ΕΑΜ. Πρόκειται για τον γνωστό Μεσσήνιο αντιστασιακό και συγγραφέα Παναγιώτη Κανελλόπουλο.

Ο Γιαννάκης Κανελλόπουλος έγινε δάσκαλος και έμαθε χιλιάδες ελληνοπούλα σε δύσκολους καιρούς τα γράμματα, διαθέτοντας εκτός των άλλων προσόντων του τις εμπειρίες του από την πολύμηνη κράτησή του σε στρατόπεδο συγκέντρωσης των Ναζιστών στην Γερμανία.

Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΤΟΥ

Ο πατέρας του Χρήστου, ο Γιώργης έμεινε στο χωριό να συνεχίσει την οικογενειακή παράδοση, εκεί που η ζωή τον είχε ταμένο να χαράξει την δική του πορεία, προσφέροντας πολλαπλά σε διάφορους τομείς της τοπικής κοινωνίας.

Οικογένεια αριστερών πεποιθήσεων, πρωτοστάτησε στα χρόνια της Εθνικής Αντίστασης. Το σπίτι τους στο χωριό ήταν το κέντρο του ΕΑΜ στα δυο χρόνια που στην Αυλώνα είχε εγκαθιδρυθεί η Λαϊκή Εξουσία.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον που ανδρώθηκε ο Χρήστος είχε ενταχθεί από μικρός στην ΕΠΟΝ, της οποίας ήταν βασικό στέλεχος τα χρόνια που φοιτούσε στο γυμνάσιο στην Ιταλοκρατούμενη Κυπαρισσία.

Για την δράση του αυτή αποβλήθηκε το 1945 από όλα τα γυμνάσια της Πελοποννήσου με απόφαση του συλλόγου των καθηγητών και του Νομάρχη Μεσσηνίας.

Στην τελευταία τάξη φοίτησε στο γυμνάσιο Αριδαίας, όπου υπηρετούσε τότε ως δάσκαλος ο θείος του Γιαννάκης και για να φτάσει ζωντανός μέχρις εκεί διακινδύνεψε πολύ σοβαρά.

Όπως μου έλεγε ο ίδιος από το 1944 μέχρι το 1957 ποτέ δεν ένοιωθε ασφαλής όπου και αν βρισκόταν. Ο θείος του ο γιατρός ευτυχώς είχε φυλακιστεί και έτσι γλύτωσε από την εκδίκηση των παρακρατικών. Όμως η οργή των οργάνων της Λευκής τρομοκρατίας είχε σωρευτεί στο πρόσωπο του Χρήστου και από σύμπτωση γλύτωσε την εκτέλεση αυτός και οι αδελφές του τον Δεκέμβρη του 1945, ενώ βρισκόταν μέσα στο σπίτι τους.

ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ

Μετά την λήξη του εμφυλίου το 1949 και την ομαλοποίηση της κατάστασης ο Χρήστος περίμενε ότι θα τον αφήσουν ήσυχο. Αμ δε!! Έτσι συνεχώς απειλούμενος πήρε την μεγάλη απόφαση το 1957 να μεταναστεύσει στη Αμερική όπου ήταν εγκατεστημένοι οι θείοι του, παρότι είχε δώσει επιτυχείς εισαγωγικές εξετάσεις στην Φιλοσοφική σχολή Αθηνών.

Στην Αμερική ο Χρήστος, σκληρά εργαζόμενος πρόκοψε, έκανε οικογένεια, δημιούργησε επιχειρήσεις και υπήρξε σημαίνον στέλεχος της ομογένειας στην πόλη της Βοστώνης για πάνω από 60 χρόνια.

Νυμφεύθηκε την Barbara και απέκτησαν μια κόρη και ένα γιο. Ενσωματώθηκε στην νέα του πατρίδα, αλλά ποτέ δεν άλλαξε τις ιδέες του και δεν ξέχασε την Ελλάδα. Όταν έγινε Αμερικανός πολίτης ήρθε άφοβα στην πατρίδα την οποία επισκεπτόταν τον τελευταίο καιρό δυο φορές τον χρόνο.

Ανακαίνισε το ιστορικό πατρικό σπίτι του, συμμετείχε ενεργά και ενίσχυσε οικονομικά την Επιτροπή Ανέγερσης της προτομής του θείου του Παναγιώτη Κανελλοπούλου στην Αυλώνα.

Επανέκδωσε με δαπάνες του το βιβλίο του θείου του με τίτλο “ΚΑΡΑΜΟΥΣΤΑΦΑ – ΣΚΛΑΒΕΪΚΑ – ΤΡΟΥΚΑΚΙ Ιστορία – Λαογραφία” και δώρισε όλα τα έσοδα από τις πωλήσεις του στον Σύλλογο Αυλωνιτών.

Ενίσχυε οικονομικά κάθε πρωτοβουλία που είχε ως αντικείμενο την βελτίωση των όρων διαβίωσης των κατοίκων του χωριού και τον Πολιτισμό.

Οι συγχωριανοί του τον αγαπούσαν και τον εκτιμούσαν για την καλοσύνη του, την ευγένεια και την πραότητα του χαρακτήρα του, την συμμετοχή του στα κοινωνικά δρώμενα του χωριού. Ποτέ δεν τον άκουσε κανείς να πει κακιά κουβέντα για τους συγχωριανούς πρώην διώκτες του.

Θα μείνουν αξέχαστα τα παραδοσιακά γλέντια που έκανε με συγχωριανούς στις ταβέρνες της Αυλώνας και τα τραγούδια της τάβλας που μας τραγουδούσε.

Στο καλό λοιπόν αγαπητέ μας Χρήστο.

Η γλυκιά μορφή σου με την λιπόσαρκη κορμοστασιά, με τη χρυσή καρδιά, την καλή κουβέντα και συμβουλή, θα μείνει πάντα στη μνήμη μας ανεξίτηλα χαραγμένη.

Ας είναι ελαφρύ το χώμα της Αμερικάνικης γης που σε σκεπάζει διότι για σένα ισχύει το αρχαίο ρητό: «Ανδρών επιφανών πάσα γη τάφος».

Ας ελπίσουμε πως ο γιος σου θα εκτιμήσει την βαριά κληρονομιά που σέρνει, θα ακολουθήσει τα βήματά σου και σύντομα θα τον υποδεχτούμε στο χωριό μας, να κάνουμε παρέες και να του διηγηθούμε όσα δεν πρόλαβες να του πεις για τις ρίζες του και την κοινή μας πορεία που κράτησε πάνω από πενήντα χρόνια.

Ας είναι αιώνια η μνήμη σου. Στην σύζυγό σου Barbara , το γιο σου, τα εγγόνια σου, τις αδελφές σου και τους λοιπούς συγγενείς εκφράζω τα θερμά συλλυπητήριά μου.

Αμβρόσιος Καρατζάς
Share.