Η βολή της «βολής» μας!

0

ΟΛΟΙ θέλουμε να ζήσουμε με υγεία την πολύ μικρή ζωή μας, όλοι θέλουμε να ζήσουμε όσο γίνεται περισσότερο και καλύτερα, όλοι θέλουμε να ζήσουμε ήσυχα και ευτυχισμένα.  Κανείς μας δεν θέλει  να ζήσει δυσάρεστες εκπλήξεις και απώλειες.  Θρηνούμε κάθε απώλεια της ζωής. Περισσότερο μας συγκλονίζει η άδικη και πρόωρη λήξη της.

Του ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ Π. ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗ
Δικηγόρου, πολιτικού επιστήμονα

Δυστυχώς όμως η ζωή μας επιφυλάσσει  και δυσάρεστες εκπλήξεις και απρόοπτα. Όμως και εμείς δεν την σεβόμαστε όσο πρέπει. Σαν να την προκαλούμε. Ξεχνούμε ότι έχουμε μόνο μια. Θέλουμε να «ακουσθούμε», θέλουμε να απλωθούμε, θέλουμε να επιβληθούμε, θέλουμε να κυριαρχήσουμε, θέλουμε να εξαντλήσουμε κάθε όριο αντοχής και ανοχής των άλλων, θέλουμε να πειραματισθούμε  ξεπερνώντας και τον ίδιο μας τον  εαυτό, θέτοντας σε κίνδυνο τη ζωή μας και την ζωή των γύρων μας. Θέλουμε να  τους δείξουμε ότι είμεθα άξιοι της προσοχής τους  με φωνές, με κραυγές, με τυμπανοκρουσίες,  με  «βολές», με μπαλωθιές, με κανονιές, με φωτιές και καπνούς, με άλλα απολύτως καταστροφικά «εργαλεία». Θέλουμε να «οπλίσουμε» τα χέρια μας με  μέσα καθόλου αθώα και θέλουμε οπωσδήποτε να τα «μακρύνουμε» όσο μπορούμε περισσότερο για να «μικρύνουμε» τους άλλους. Τα εργαλεία αυτά τα θεωρούμε και τα χρησιμοποιούμε ως προέκταση της δύναμής μας, προέκταση της προσωπικής μας, εθνικής  και κοινωνικής οντότητας.  Καμιά όμως φορά, είτε σκόπιμα, είτε αθέλητα τέτοιας φύσεως εργαλεία δείχνουν τη δική τους ανυπότακτη δύναμη και τη δική τους ψυχρή φιλοσοφία να σκορπίζουν αδιακρίτως την κακία τους, ενίοτε και στους εμπνευστές και στους χρήστες τους. Και μετά… χωρίς ζωή ή ζωή μαύρη. Όσο και αν κανείς στη συνέχεια  προσπαθήσει θρηνώντας να την επαναφέρει και να καλύψει την πρόωρη και άδικη απώλειά της θα χάσει το χρόνο του. Όσο και αν προσπαθήσει παντοιοτρόπως να συμπαρασταθεί ποτέ δεν θα μπορέσει να καλύψει το κενό, ποτέ δεν θα μπορέσει να αναπληρώσει την ορφάνια, την μοναξιά, την  καταστροφή, ποτέ δεν θα μπορέσει να απωθήσει την αμετακίνητη στον κάθε επισκέπτη της δυστυχία.

Βεβαίως θέλουμε να «μακρύνουμε τα χέρια» μας και να τα απλώσουμε όσο γίνεται μακρύτερα, στα εκατό μέτρα, στα εκατό χιλιόμετρα, στην άλλη χώρα, στις άλλες ηπείρους για να δείξουμε και εκεί την παρουσία μας, την δύναμή μας, την πυγμή μας με τα δυνατά μας «εργαλεία».  Δεν βλέπουμε όμως όπως πρέπει την πραγματική κατάσταση και τους κινδύνους της ζωής μας, ιδίως αυτούς που προκαλούν οι εκρήξεις, οι μεγάλες και οι μικρές, οι σοβαρές και οι αστείες, ενίοτε όμως πολύ τραγικές.

Ό,τι αντιστρατεύεται τη λογική είναι  απολύτως επικίνδυνο. Οιαδήποτε βολή μικρού ή μεγάλου βεληνεκούς, μικρής ή μεγάλης εντάσεως, οιαδήποτε στοχευμένη βολή, οιαδήποτε αδέσποτη βολή, οιαδήποτε ανεύθυνη και ορφανή βολή είναι βολές πραγματικής ανοησίας και απέναντι σε τέτοιες βολές δεν πρέπει ποτέ να είμαστε βολικοί, ούτε ο καθένας μας, αποστασιοποιημένος, να κοιτάζει την «βολή» του. Πρέπει να «κοντύνουμε» τα χέρια μας, να κοιτάζουμε τη ζωή και την επόμενη μέρα, χωρίς «μπουνιές και παιχνίδια» που σημαδεύουν το « μυαλό μας». Η βολή, που  πάντα είναι  απόρροια της δικής μας στάσης, της δικής μας ανευθυνότητας και της δικής μας αδιαφορίας, που είναι αποτέλεσμα της δικής μας «βολής», σημαδεύει ευθέως τη Ζωή. Αυτή τη Ζωή νομίζω πως πρέπει να την θωρακίσουμε με όλες μας τις δυνάμεις για να μην «σκοτώνεται» και μάλιστα τόσο εύκολα και τόσο άδικα, μπροστά μας, ημέρες χαρμόσυνες…

Share.