Όταν το έθιμο γίνεται κανιβαλισμός…

0

ΠΟΥ ΦΤΑΣΑΜΕ λοιπόν; Να μετατρέπουμε την παράδοση, τα ήθη και τα έθιμά μας, σε ένα ατέρμονο παιχνίδι θλίψης. Αντί να υπάρχει η χαρά και η ανεμελιά της συμμετοχής ή της παρακολούθησης, η διασκέδαση, δυστυχώς, μετατράπηκε σε ένα φοβισμένο αγώνα δρόμου, σε μια «νόθα»’ ψυχαγωγία.  Με άλλα λόγια, είτε θα βγεις νικητής, είτε ηττημένος.

Της ΝΙΚΟΛ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ*

Και ακόμα χειρότερα γίνεσαι άδικα θύτης ή θύμα, εξαιτίας συμπεριφορών που απλά προσπέρασαν την ουσιαστική ασφάλεια των ανθρώπων. Προτίμησαν δηλαδή, να τηρήσουν θεσμούς απλά και μόνο για να κρατήσουν σταθερή την παράδοση της πόλης τους. Τι γίνεται όμως, όταν τα έθιμα αυτά παίρνουν φωτιά; Γιατί η ευθύνη κρύφτηκε στην ανευθυνότητα; Γιατί να μην υπάρχουν χώροι ειδικοί για τέτοιες εκδηλώσεις; Πού πήγε η παρουσία των φορέων ειδικής περίθαλψης; Γιατί ένας αθώος χάθηκε και γιατί οι ένοχοι γίνονται θύματα; Υπάρχει δικαιολογία; Πόσο εύκολα δίνεται η συγχώρεση;

ΑΥΤΑ ΤΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ και άλλα τόσα θα μας βασανίζουν διαρκώς. Δεν υπάρχουν λόγια για να καλυφθεί ο πόνος και να ξεχαστεί το γεγονός. Μονάχα οργή, θυμός και λύπη και κάποια λόγια παρηγοριάς για να σταματήσουν όσο μπορούν τα δάκρυα. Να υπάρξει έστω και μια μικρή αισιοδοξία, για την συνέχεια της ζωής. Για να μην έρθει η παραίτηση και να μην σβήσει η ελπίδα. Τουλάχιστον η δικαιοσύνη ας μην αποδειχτεί φυγόπονη. Να πάρει στα χέρια της τον νόμο και να κρίνει όχι με βάση την αδυναμία του συναισθήματος αλλά με βάση το αίσθημα υπευθυνότητας και δικαίου απέναντι στην αξία της ζωής. Διότι, κανένα έθιμο και καμία παράδοση δεν κοστίζουν τόσο ακριβά, όσο μια ανθρώπινη ύπαρξη.

ΑΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ, λοιπόν, να προβάλλονται τέτοιου είδους “παιχνίδια”, τα οποία εύκολα μπορούν να γίνουν όπλα, αφαιρώντας ζωές και ας μάθουμε επιτέλους, να είμαστε λίγο πιο υπεύθυνοι για εμάς. Δεν είμαστε μόνοι. Καλώς ή κακώς συνυπάρχουμε με άλλους και έχουμε ένα είδος ευθύνης απέναντι στον κόσμο. Και όσον αφορά, το τέλος ενός εθίμου, να μην δίνεται ποτέ υπό την επιρροή ενός ατυχήματος αλλά από την ανάγκη της ανθρωπιάς που πηγάζει από μέσα μας ώστε να προστατεύσουμε τον εαυτό μας και τους γύρω μας. “Το έθιμο πάντα θα βρίσκει αφορμή να αρχίζει από την αρχή. Το θέμα είναι αν είμαστε σε θέση να μάθουμε το λάθος ώστε να μην γίνει επιλογή. ”

 

*Η Νικόλ Παπαδοπούλου είναι φοιτήτρια του Τμήματος Γαλλικής Γλώσσας και Φιλολογίας του Ε.Κ.Π.Α., μέλος Ρητορικής “Conseil Des Jeunes Citoyens”  και σπουδάστρια του Θεάτρου “Ανδρέας Βαρούχας”

Share.